WhivieBlog

Brouwerij: TadamaBrew
Regio: Nederland
Fles: Hoppy Ending, NEIPA, 33cl
Kleur: strogeel
ABV: 6.4%

Happy

Stiekem hoopt iedereen die een louche massagesalon inloopt op die ene vraag. Bij TamadaBrew heeft die vraag een wat ander gevolg, maar is het antwoord zeker net zo lekker. Deze Hoppy Ending is fris, fruitig en heerlijk sappig en als ze dit als toetje voorstellen in het massagesalon, zou je iedere dag wel willen terugkomen. Deze NEIPA uit Nederand schenkt strogeel met een spierwitte kraag, van middelgrote bellen, die goed stand houdt.

Hij begint al heerlijk te ruiken van zodra ik hem uitschenk. Oh, ja, dat is perfect volgens verwachting: fris fruitig op ananas, mango, kruisbessen en een harsige toets die me aan dennenappels doet denken. Prima.

Yup, op smaak is het ook perfect volgens verwachting. Fris en fruitig bij aanzet (met nu ook een mooie citrustoets) en dan onmiddellijk gevolgd door een zalig bittertje als van pompelmoes of kastanje dat hem zo dorstlessend maakt.

Toegegeven, de finish is kort. Maar wel met een mooi bittertje.

Erg leuk bier. En een al even leuk blikje. Het verrast telkens weer (aangenaam) wanneer ik de koelkast open trek en het in het bierrekje zie staan.

Geproefd door Mark Dermul op 12-04-2026

Brouwerij: Brouwerij De Ryck
Regio: België
Fles: De Ryck Steenuilke
Kleur: donkerblond
ABV: 6.5%

Volmondig

Brouwerij De Ryck uit Herzele werd opgericht in 1886 en maakte meer dan 135 jaar lang bieren. De verrassing was groot toen zij in mei 2025 werden overgenomen – zowel materiaal als stocks en recepten – door Brouwerij De Koperen Markies, kortweg DKM. DKM op haar beurt werkt dan weer nauw samen met brouwerij The Musketeers uit Sint-Gillis-Waas, bekend van het Troubadour bier. Maar voor de klant verandert er niets. De bieren, nu elders gebrouwen naar hetzelfde recept, wordt op dezelfde manier vermarkt. Zelfs de labels veranderen voorlopig niet. In het glas zit een Steenuilke, hun blonde degustatiebier. Het bier schenkt donkerblond met een prachtige schuimkraag van miniscule belletjes. Hij blijft perfect overeind.

Opvallende neus van mout en wat donkergeel fruit (mirabellen, jonge pruimjes, een verloren gelopen sultana) met een subtiele kruidigheid. Uitnodigend.

De carbonatie is heftig en doet dit Steenuilke dartelen op de tong. Mooi moutig hart omgeven door een zachte fruitigheid en wederom die subtiele kruidigheid. Midpalate verschijnt dan nog een zacht, dorstlessend bittertje. Erg aangenaam.

De afdronk is ronduit hoppig te noemen en zacht drogend.

Da’s geen gewoon blondje, hoor. Dit is er eentje om op je gemak volop van te genieten. Volmondig en vol van smaak. Heerlijk bier.

Geproefd door Mark Dermul op 12-04-2026

Bottelaar: Mr Hop
Regio: Nederland
Fles: Hoppy Valentine, 33cl
Kleur: geel
ABV: 6.9% ABV

Cactus

Hoppy Valentine is een biertje dat speciaal voor online retailer Mr Hop werd gebrouwen. Een hoppige liefdesbrief, zeg maar. Het bier schenkt een troebel geel met een witte kraag die onmiddellijk gaat liggen.

Ongetwijfeld een IPA stijl, want ik krijg onmiddellijk heerlijke citrustoetsen en hint van tropisch fruit met perzik en abrikoos op kop.

Op smaak is het fruit minder uitgesproken, dat moet gezegd. Maar het blijft wel een erg frisse bedoening met flink wat citrus en iets wat me aan… euh… cactus doet denken. Kapt wel gevaarlijk vlot binnen, moet ik bekennen.

Finish… welke finish? Dit is weg voor je er erg in hebt. Maar zoals gezegd: een gevaarlijk drinkbaar biertje.

Erg eenvoudig biertje, maar er zijn momenten waarop dit gewoon perfect past. Dit was er voor mij zo één. Vlotte doordrinker.

Geproefd door Mark Dermul op 08-04-2026

Brouwerij: Jopen
Regio: Nederland
Fles: Jopen Instant Krush, West Coast IPA, 33cl
Kleur: goudblond
ABV: 7.0%

Dennenappels

Jopen uit Haarlem, Nederland, dankt zijn naam aan de vattypes – een jopen, een vat van 112 liter – waarin bier in de 14^e Eeuw. In 1994 werd deze craft brewery geboren en ze hebben al een flinke panoplie aan bieren op de markt. We proeven vandaag een erg recente release, namelijk de Jopen Instant Krush die in 2026 werd gelanceerd als een one-off. We prijzen ons gelukkig hier een blikje van te pakken te hebben gekregen. Deze West Coast IPA krijgt zijn naam van de gebruikte hop: Krush. Aan de slag! Het bier schenkt goudblond met een spierwitte kraag die helaas erg snel gaat liggen.

De neus is erg fris met een moutig hart en duidelijke toetsen van steenfruit, zonder echt heel erg uitgesproken te zijn. We gaan het wellicht meemaken als we hem proeven.

Oh, ja, op smaak krijg ik heel wat toetsen van tropisch fruit, zoals perzik en guave, maar het is allemaal toch best subtiel, hoor. Dit is niet bepaald een fruitbom, maar wel een flinke dorstlesser. Citrus domineert. Wat mij vooral opvalt is een toets van dennenappels en hars. En het gaat hem goed af.

De afdronk is eerder kort met een subtiele hint van hars. Apart.

Niet wereldschokkend, maar wel erg drinkbaar en aangenaam. Wist-je-dat-je: dit is een collab met White Frontier, een brouwerij uit Zwitserland.

Geproefd door Mark Dermul op 08-04-2026

Brouwerij: LOST
Regio: Nederland
Fles: LOST Amortensia, DDH NEDIPA, 33cl
Kleur: geel
ABV: 8.1%

Verloren

Lost is een Nederlandse craft brewery, opgericht in 2019 door drie boezemvrienden Lorenzo, Stan (vandaar LO – Lorenzo; ST – Stan) en – later – Michiel. Amortentia, genoemd naar de liefdesdrank uit de toverboeken, is een Double New England IPA met een onweerstaanbare geur van tropisch fruit en sappige hopoliën. Cryo Pop, El Dorado en Citra creëren samen een bedwelmend parfum van mango, sinaasappel en perzik dat je zintuigen overneemt. Een vloeibare verleiding met gevaarlijk zacht mondgevoel. Het bier schenkt een troebel geel met een witte kraag die goed stand houdt.

De neus is helaas erg gesloten. Ik ruik in eerste instantie eigenlijk niks… het kost me best wat moeite om uiteindelijk iets van mango en perzik te ontwaren.

Op smaak is het ook best subtiel, hoor. Geen tropische fruitbom, maar subtiele toetsen van perzik en sinaas, een hint van abrikoos en perzik. Goeie carbonatie, dat wel. Maar ook op de tong blijft ik wat op mijn honger zitten. Waar is het tropische fruit naartoe? Het lijk wel een beetje… lost? Ziet u wat ik daar deed? Ik deed het niet met veel plezier, moet ik bekennen.

Van een finish is amper sprake, hoewel een mooie toets van sinaas zich wel laat ontdekken op het sterfbed.

Ik beken dat ik hier meer van verwacht had. Het klonk allemaal heel verleidelijk, maar uiteindelijk is dit een eerder futloos bier geworden, ben ik bang.

Geproefd door Mark Dermul op 08-04-2026

Brouwerij: Mannenpap
Regio: Nederland
Fles: Mannenpap Doghouse Series II New Belgian Dry Hopped Tripel, 33cl
Kleur: geel
ABV: 7.5%

Ananas

In het proeflab van Mannenpap gonst het van de activiteit en deze tweede Doghouse-batch is het resultaat van een zorgvuldig gecontroleerd experiment. Een Belgische Tripel met een Amerikaans accent, dankzij een royale dosis dryhopping die fruitige aroma’s losmaakt boven een klassieke moutbasis en de geur verraadt dat hier geen standaardformule is gevolgd. Waar traditie en nieuwsgierigheid elkaar ontmoeten, ontstaat iets wat de brouwers zelf nauwelijks konden voorspellen. Het bier schenkt een troebel geel met een witte kraag die onmiddellijk gaat liggen. Ik moet zeggen: het ziet er uit al een glas ananassap.

De neus geurt ook erg naar appelsien- en ananassap, maar weinig meer. Zeker niet slecht, maar ik ben ook niet van mijn sokken geblazen.

Op smaak is het stukken beter. Erg fruitig en speels op appelsien en, jawel, ananas, maar met ook een mooie toets van zespri en een heerlijk bittertje wat deze tripel eerder richting IPA stuurt, met een knipoog naar een wild & sour ale.

De finish is fris, zoetzuur met een bittertje en erg dorstlessend.

Leuke kennismaking met deze craft brewerij uit Nijmegen.

Geproefd door Mark Dermul op 08-04-2026

Brouwerij: Stadshaven
Regio: Nederland
Fles: Stadshaven Moray IPA, 33cl
Kleur: amber
ABV: 5.5%

Sterfruit

Stadshaven is een brouwerij in de haven van Rotterdam, opgericht in 2021. Ze noemen zichzelf ‘Fearless Brewers’. ‘Ze’, dat zijn de drie brouwers Stijn Beurskens, Tobias Luckhof en Oliver Hudelmaier. Ik proefde eerder al hun Piranha Tripel en Great White blonde bier, dankzij mijn makker Manny, maar vandaag zit de Moray IPA in het glas, een India Pale Ale gehopt met Bavaria Mandarin (er bestaat overigens ook een alcoholarme versie van, maar hey, Dry February is achter de rug, toch?). Het bier schenkt amber met een beige kraag die goed stand houdt.

Donkerzoete en erg fruitige neus op gekonfijte appelsienschillen, gebakken banaan, sterfruit en ananas. Relatief intens op de neus, moet ik zeggen. Ik ben hier wel tuk op.

Prima verderzetting op de tong, hoor. Het sterfruit en iets van mandarijn nemen nu het voortouw en maken hier een erg tropische bedoening van. De hoge carbonatie draagt bij aan het frisse gevoel op de tong en maakt hier een heuse doordrinker van.

De afdronk is middellang en donkerzoek.

Erg prettige IPA.

Geproefd door Mark Dermul op 07-04-2026

Brouwerij: Het Nest
Regio: België
Fles: Het Nest Hertenheer Kempen IPA, 33cl
Kleur: goud
ABV: 4.8%

Speelkaart

Ik ben wat bier van Het Nest uit Oud-Turnhout betreft niet aan mijn proefstuk toe. Hun Schuppenboer Zero (alcoholvrij) viel mij best mee en hun barrel aged Schuppenboer biertjes konden mij echt bekoren. Om maar te zwijgen van hun Dead Man’s Hand Imperial Stout die voor whisky à la Belge werd gebrouwen (en eentje op een Ardmore vat gerijpt). Maar nu is het de beurt aan hun Hertenheer Kempen IPA, een zacht blond bier dat relatief laag in alcohol werd gebotteld.  Het bier schenkt goudkleurig met een witte kraag, van grote bellen, die relatief lang overeind blijft.

De neus offreert zachte toetsen van tropisch fruit. Denk abrikoos, mango en perzik. Daarnaast een mooi bittertje. Relatief subtiel, wel.

Oh, op smaak is het een pareltje. Tropisch fruit perfect in balans met een dorstlessend bittertje zonder de bekommernis van veel alcohol. Hier kan ik er vlot twee van na elkaar drinken op een zonnige namiddag.

De afdronk is relatief lang, bitterzoet en bevredigend.

Ze maken goed bier, daar in de hoofdstad van de speelkaart.

Geproefd door Mark Dermul op 07-04-2026

Brouwerij: Slaapmutske
Regio: België
Fles: Slaapmutske Tripel, 33cl
Kleur: goudblond
ABV: 8.1%

No-Nonsense

Brouwerij Slaapmutske uit Melle (in mijn achtertuin) produceert zijn eigen bieren sinds 2000 en is vooral bekend (denk ik) voor hun bier L’Arogante. Eigenaar Dany is een gediplomeerd bieringenieur en ontwikkelt ook bieren op aanvraag. In het vaste assortiment van Slaapmutske zitten 12 verschillende bieren. Ik proef met veel plezier hun Tripel, een bier van hoge gisting op basis van kleurmout en pilsmout met hergisting op fles. Het bier schenkt goudblond met een spierwitte kraag die mooi overeind blijft. Het ziet er erg smakelijk uit.

De neus is een mix van mout en hop. Kort en krachtig, al zeg ik het zelf. En het ruikt geweldig uitnodigend.

De smaak is pittig, met een moutig hart en een zalig bittertje wat erg dorstlessend werkt. Het is een erg recht-toe-recht-aan, no-nonsense tripel, zoveel is zeker. Geen franjes, maar wel pure doordrinkbaarheid. Ik vind het fantastisch.

De afdronk is middellang met een mooi bittertje op het sterfbed.

Dit zou op een zonovergoten terras gevaarlijk vlot naar binnen gaan, zeker weten. Die mag nog in huis komen om deze zomer opnieuw van te genieten.

Geproefd door Mark Dermul op 07-04-2026

Brouwerij: Brewingfox BV
Regio: België
Fles: Vossen met de Meyen Soixante-Neuf Pale Ale, 33cl
Kleur: amber
ABV: 6.9%

Lekker & Ludiek

Vossen met de Meynen is een ludieke samenvoeging van de familienamen van de oprichters: Jef Meynen en Pat Vossen. Ze runnen een microbrouwerij in Mechelen en hebben momenteel zeven verschillende bieren op de markt, waarvan ik vandaag de Pale Ale proef die luistert naar de al even dubbelzinnige naam Soixante-Neuf, die voor het eerst het levenslicht zag in 2012 (toen nog gebrouwen door Anders). De Pale Ale werd gebrouwen van Pilsmout en Munich en gehopt met Columbus en Saaz. Hij schenkt amberkleurig met een witte kraag die al na enkele ogenblikken gaat liggen en een film van zo’n halve centimeter op het bier laat staan. Prima.

De neus is aangenaam fruitig op overrijpe ananas met een snuifje kaneel. Toegegeven, hij ruikt ook een tikkeltje boozy, maar het stoort niet.

Hij is lekker vol in de mond, bijna romig en wederom best fruitig zoet. Nu eerder abrikozen en papaja, met de ananas eerder op de achtergrond. Dat wordt gevolgd door een dorstlessend bittertje dat voor een prima balans zorgt.

De afdronk mag dan al wat kort zijn, dit is best aangenaam.

De volgende keer dat ik ga Vossen met de Meynen maar daar gerust een Soixante-Neuf aan te pas komen. Ludieke en lekkere doordrinker.

Geproefd door Mark Dermul op 07-04-2026

Brouwerij: Brouwerij Anders
Regio: België
Fles: D’Ravotter Tripel, 33cl
Kleur: amber
ABV: 8%

Speelplein

Hoewel het bier D’Ravotter door Weyneshop (spreek uit ‘wijnes-hop’ en dus niet shop) Brewery uit Mechelen wordt vermarkt, vermeld het ruglabel van mijn flesje dat het de tripel die nu in mijn glas zit gebrouwen werd bij Brouwerij Anders. De Weyneshop Brewery wordt uitgebaat door jeugdvrienden Selim en Johan, die elkaar op Speelplein Weyneshof in Mechelen leerden kennen. Ze begonnen bier te brouwen in 2014. Deze tripel was hun eerste bier dat ze in 2017 lanceerden en is een ode aan het speelplein waarop ze ‘ravotten’. Ondertussen werd daar de Naughty Russian (een stout, ik zie wel wat ze daar deden) en de Vadderik (Black IPA) aan toegevoegd. De tripel schenkt een troebel amberkleurig met een mooie  kraag, van middelgrote bellen, die lang overeind blijft.

De neus is donkerzoet en een beetje weeïg. Er zit een fruitige, kruidige, herbale en florale toets aan, die toch even moet wennen. Maar het is zeker niet onaangenaam.

Op smaak is hij verrassend kruidig en ‘donkerder’ dan wat ik van een tripel verwacht. Duidelijke toetsen van appelsien en iets van kardemom. Nog wat gedroogde abrikoos en overrijpe banaan op de achtergrond. Midpalate verschijnt een bittere toets die naar mij mening iets te fel is. Maar wederom: niet onaangenaam.

De afdronk is zoet, maar laat de mond wel droog achter.

Er zit best wel wat smaak in dit bier, maar het is niet fris genoeg om een dorstlesser te zijn.

Geproefd door Mark Dermul op 06-04-2026

Distilleerderij: Hinch
Regio: Ierland
Fles: Ninth Wave Irish Gin
Kleur: clear
ABV: 43%

Ballynahinch

Als je naar het Irish Whiskey Wonderland in Kinrooi trekt, verwacht je niet meteen een ontdekking te doen in een andere spirit categorie, maar dat is toch maar mooi wat afgelopen februari gebeurde toen ik aan de tafel van Hinch deze fles tegenkwam. Afgezien van de prachtige oceaanblauwe fles met de Keltische Triskellion is de naam ook apart. Ninth Wave is afkomstig uit de mythologie. De negende golf zou de hoogste zijn die de Aardse wereld met de Otherworld, de heimat van de zeegod Mac Lir, verbindt. Hinch ligt in Ballynahinch, niet ver van Belfast, in County Down. Laten we maar snel hun gin eens aan de spreekwoordelijke tand voelen. Hij wordt gemaakt in een pot still met negen botanicals: jeneverbes (uiteraard), citroenverbena, kardemom, sinaasappelschil, korianderzaad, engelwortel, iriswortel, cassiaschors en paradijskorrels.

De neus offreert een mooie mix van citrustoetsen en koriander, met de typische lichte zoetheid van een pot still, terwijl de cassiaschors en paradijskorrels voor een kruidige warmte zorgen. Kardemom neemt echter wel het voortouw.

Lekker olieachtig en verrassend herbaal. De groene toets moet wel van de citroenverbena afkomstig zijn. Dan volgen sinaasappel en limoen, wat op hun beurt gevolgd wordt door een frisse lift als van munt. Een zachte kruidigheid maakt het plaatje compleet.

De afdronk is lang en zacht en erg aangenaam. Dit is een gin die ik met veel plezier puur drink.

Gin & Tonic

Ik vond de toetsen van appelsien best aangenaam en hoopte dit wat te kunnen versterken door mijn G&T te garneren met een schijfje van de vrucht en de Fever Tree Clementine te gebruiken als tonic. De combinatie werkte erg goed. De neus is zacht en citroenachtig, terwijl een licht zurige kruidigheid zich meester maakt van de smaakpapillen bij de eerste slok. De herbale toetsen volgen in tweede instantie, maar het geheel blijft erg elegant.

In de afdronk komen de sinaasappel en de kardemom nog een keertje terug en nodigen uit tot een volgende slok – altijd een goed teken. Reken op zo’n 35 tot 40 EUR, wat echt waar voor je geld is.

Geproefd door Mark Dermul op 03-04-2026

Bottelaar: Generous Gin
Regio: Frankrijk
Fles: Generous Gin Azur
Kleur: clear
ABV: 40%

Charentais

In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is Generous Gin een Franse artisanale gin, gestookt in Charentais alambieken, die normaliter gebruikt worden voor het maken van cognac. Ze presenteren 4 expressies: Original, Organic (met koriander en combava), Purple (met peper en pompelmoes) en Azur (met vlierbloesem, basilicum en violet). Het is die laatste die in het glas zit, een sample dat ik scoorde op het fantastische Spirits in the Sky vorig jaar. Ter plekke liet ik me tevens een G&T maken, maar thuis lukt me dat niet meer met het sample. Dus gaan we gewoon de gin proeven. De naam en de kleur op de fles moet de Côte d’Azur evoceren.

De neus is aangenaam floraal met duidelijke toetsen van violet die doen denken aan vers gewassen lakens die in de tuin hangen te drogen in de zon. Ook de basilicum en de citroen tekenen present en geven deze inderdaad een Mediterraan karakter. Hou je van florale gin, dan ga je deze neus erg prettig vinden.

Het mondgevoel is lekker romig. Goeie structuur met onmiddellijk toetsen van Seville appelsienen en viooltjes, maar ook erg snel een snoeperige toets die ik enkel kan omschrijven als Dextro druivensuiker. Het stoort allerminst en maakt er een speelse, toegankelijke gin van.

De finish is relatief lang en best wel aangenaam, met een dorstlessend bittertje op het sterfbed.

Puur oké, maar ik kan me herinneren dat ik de G&T destijds ook erg goed vond. Zo rond de 40 EUR, wat aangenaam geprijsd is.

Geproefd door Mark Dermul op 03-04-2026

Producent: Wesley De Raet
Regio: België
Fles: Nocino Port d’Elvira Multicrus
Kleur: brons
ABV: 30 à 40%

Elvira

Ik was enorm aangenaam verrast door de zelfgemaakte nocino van Wesley De Raet, die hij opdroeg aan zijn grootmoeder Elvira en zorgvuldig samenstelde met wijn, walnoten, suiker en extra alcohol en dan liet rijpen in glazen stolpen. Maar liefst 8 expressies had hij me bezorgd en ze stonden me stuk voor stuk aan, hoewel ik vreemd genoeg de jongere versies meer bekorend vond dan de oudere. En ik was zo enthousiast dat ik iets deed waarvan ik hoop dat Wesley het me niet kwalijk neemt. Ik kieperde van elke nocino anderhalve centiliter in een glazen decanter (in de vorm van een Stormtrooper uit Star Wars, een geschenk van een andere goeie vriend, Rik) en liet dat een hele maand lang staan om te huwen. Het resultaat is een multicrus, zeg maar, van nocino uit 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2010 en de blend van 2010 tot 2014. Volgt u nog?

Zoet, maar stoffig, alsof ik deze nocino ruik in de afdeling historische boeken in de bibliotheek in één of andere weinig bezochte en absoluut nooit verluchte kelder. Rood fruit, pruimen en rozijnen gaan iets van tabak en noten vooraf. Het ruikt erg elegant en zwoel. Blind zou dit kunnen doorgaan voor een drankje dat meer dan een halve eeuw rijpte. Heerlijke, zeg gerust, imposante neus.

Op smaak is het een panoplie aan donkerzoet, gedroogd fruit gemengd met zachte kruiden die voor wat warmte zorgen. Iets van pruimtabak en een erg subtiele hint van rosbief, echt waar. En het werkt erg goed. Dit is een digestief van hoge allure.

De finish is middellang, maar wel erg bevredigend.

Dit ging perfect met een stukje van de betere melkchocolade. Wel, ik hef dit glas graag in eerbetoon aan mevrouw Elvira Naudts, geboren 23 januari 1923 en grootmoeder van Wesley. Ze zou erg trots geweest zijn op haar kleinzoon, mocht ze dit geproefd hebben. Cheers!

Geproefd door Mark Dermul op 05-05-2026

Producent: Wesley De Raet
Regio: België
Fles: Nocino Port d’Elvira 2007, 2008, 2010 & Blend
Kleur: brons
ABV: 30 à 40%

Speyside Port

Nocino is een donkerbruine, aromatische Italiaanse walnotenlikeur (meestal tussen de 30 en 40% ABV) die traditioneel gemaakt wordt in Emilia-Romagna, van onrijpe, groene walnoten die geoogst worden rond Sint-Jan, i.e. 24 juni. Het is een bitterzoet digestief, vaak gekruid met kaneel of kruidnagel en dan maandenlang gerijpt. Maar wat ik deze week ga proeven is ‘eigen kweek’ van mijn goeie vriend Wesley, die aan de slag ging met wijn, walnoten, suiker en extra alcohol en het boeltje in Gent rijpte op een dame jeanne. Als eerbetoon aan zijn grootmoeder Elvira doopte hij zijn eigen nocino Port d’Elvira. Ik kreeg acht expressies van Wesley, allemaal geproduceerd in verschillende jaren, wat voor kleine nuances zorgt. Ik proef ze met heel veel plezier, want ik heb absoluut geen ervaring met dit type drank. In deze tweede sessie proef ik de jongere samples, geproduceerd in 2007, 2008 en 2010 om dan te eindigen met een blend die Wesley samenstelde met zijn eigen nocino uit 2010 tot 2014.

De 2007 is mierzoet en herbaal tegelijkertijd en houdt het midden tussen een oude Vintage porto en een al even oude Speyside single malt. Bijzonder aromatisch. De 2008 is vreemd genoeg helemaal anders. Die ruikt dan weer vooral naar dessertwijn, leder en pruimtabak. Hij is zelfs een tikkeltje umami. De 2010 is elegant, donkerzoet en zou ik blind zomaar met een goeie cognac kunnen verwarren op de neus. Maar het is de blend die me met verstomming slaat: intens, krachtig, donkerzoet, kruidig en zelfs een rokerig kantje. Dat zag ik niet aankomen! Appels en krieken in een stoofpotje met een flinke druppel honing en een kleine druppel balsamico. Wow!

De 2007 plakt geweldig en doet me denken aan Graham’s Port uit de jaren ’70. Man, man, man, dat is groots. Rood fruit, pruimtabak en leder. Geweldig! De 2008 is minder zoet en zelfs een tikkeltje medicinaal, alsook ik hoestsiroop in de mond heb, maar dan op een aangename manier. De verassing op smaak is ongetwijfeld de 2010. Die doet me aan een oude cognac denken met zijn donkerzoete fruit en zachte tannine. Hij zou ook zomaar het hoogst in alcohol kunnen zitten van deze reeks (hoewel ik daarover geen zekerheid heb). Machtig lekker. En toch wordt dit nog overtroffen door de blend 2010-2014. Die is intens zoet, maar tegelijkertijd zacht kruidig en zelfs een tikkeltje herbaal, maar wel prima in balans en absoluut heerlijk met een uitstekend bittertje op het eind.

De afdronk van de 2007 is lekker lang en zo zoet als siroop. De 2008 is minder zoet, maar minstens even lang en een tikkeltje droger dan zijn voorganger. De afdronk van de 2010 is echter uitstekend: lang, kruidig, warm en donkerzoet als van een goeie cognac. Maar het beste moest nog komen: de blend van nocino uit 2010 tot 2014 combineert veel van het lekkers van zijn voorgangers en zorgt voor een bijzondere finale.

Wederom een mooie set nocino van Wesley, waarvoor een dikke duim omhoog. Het valt me echter wel op dat ik de jongere versies prefereer over de oudere, wat counter intuitive lijkt. Hoe dan ook, ik heb hier enorm van genoten. Dankjewel voor de gulle samples, Wesley!

Geproefd door Mark Dermul op 04-04-2026

Producent: Wesley De Raet
Regio: België
Fles: Nocino Port d’Elvira 2002, 2003, 2004 & 2005
Kleur: brons
ABV: 30 à 40%

Vier op een Rij

Nocino is een donkerbruine, aromatische Italiaanse walnotenlikeur (meestal tussen de 30 en 40% ABV) die traditioneel gemaakt wordt in Emilia-Romagna, van onrijpe, groene walnoten die geoogst worden rond Sint-Jan, i.e. 24 juni. Het is een bitterzoet digestief, vaak gekruid met kaneel of kruidnagel en dan maandenlang gerijpt. Maar wat ik deze week ga proeven is ‘eigen kweek’ van mijn goeie vriend Wesley, die aan de slag ging met wijn, walnoten, suiker en extra alcohol en het boeltje in Gent rijpte op een dame jeanne. Als eerbetoon aan zijn grootmoeder Elvira doopte hij zijn eigen nocino Port d’Elvira. Ik kreeg acht expressies van Wesley, allemaal geproduceerd in verschillende jaren, wat voor kleine nuances zorgt. Ik proef ze met heel veel plezier, want ik heb absoluut geen ervaring met dit type drank. In deze eerste sessie proef ik de oudste samples, geproduceerd in 2002, 2003, 2004 en 2005.

In eerste instantie ruikt de 2002 vooral naar porto met een zacht herbaal kantje, terwijl de 2003 een pak minder zoet lijkt en eerder geurt naar te lang getrokken vruchtenthee. De 2004 is zo mogelijks op de neus nog herbaler en doet me aan groene tuinkruiden denken. De jongste van deze reeks, de 2005, is meteen ook het lichtst van kleur, maar geurt wel aangenaam naar walnoten. Deze leunt wat mij betreft het dichts aan bij het beoogde resultaat en is zoet en zacht kruidig.

Ook op smaak is de oudste lekker zoet met een zacht bittertje, wat me opnieuw aan porto doet denken. Plakkerig, maar geweldig. De 2003 is minstens even zoet, maar heeft een vreemd kantje waar ik niet meteen de vinger op kan leggen. Ik ben geneigd melkchocolade te zeggen. De 2004 lijkt minder zoet en meer likeurachtig dan wijnachtig te zijn, wat ik een voordeel vind. De 2005 heeft de minst plakkerige body en smaak heerlijk naar walnotenlikeur en is voor mij de beste van deze vier.

De 2002 blijft verrassend lang hangen met een kruidige toets, terwijl de 2003 een pak korter is, maar wel een opstoot van zoetigheid presenteert. De 2004 is dan weer lekker lang en relatief intens. De 2005 heeft wel de langste afdronk en is de meest intense van de reeks.

Het gaat hier absoluut over kleine nuances, die je wellicht enkel kan ontdekken door ze head-to-head te proeven – vier op een rij – maar de 2005 is mijn favoriet van deze set. Shout out naar Wesley, die deze pareltjes maakte. Grootmoeder Elvira zou dit wel gelust hebben. Wat een leuk digestief is me dat!

Geproefd door Mark Dermul op 04-04-2026

In maart 2026 trok ik naar Edinburgh voor een 5-daagse trip. Dit is mijn verslag. In dit derde en laaste deel  bezoeken we de Kelpies, het Falkirk Wheel, maken we een uitstapje naar Glasgow en bezoeken snel de Auchentoshan Distillery en keren we terug om tot slot de Johnnie Walker Experience mee te maken.

In maart 2026 trok ik naar Edinburgh voor een 5-daagse trip. Dit is mijn verslag. In deel 2 bezoeken we Bonnington Distillery, Port of Leith Distillery en het Independent Spirits Festival, telkens onder een stralende zon.

In maart 2026 trok ik naar Edinburgh voor een 5-daagse trip. Dit is mijn verslag. In deel 1 bezoeken we Holyrood Distillery, Rosebank Distillery en Falkirk Distillery, telkens onder een stralende zon.

Distilleerderij: Auchentoshan
Regio: Schotland (Lowlands)
Fles: Auchentoshan 10 Year Old 2015/2026 Sauternes Distillery Exclusive, Cask #10
Kleur: goud
ABV: 57.9%

Sauternes

In maart 2026 sprong ik even binnen in mijn home away from home in Glasgow en proefde en bottelde een Distillery Exclusive die op een White Port vat had gerijpt. Die was uitstekend en dus bracht ik een flesje mee. Maar Helen, de medewerkster in de Auchentoshan bar, stopte me na afloop van mijn bezoek nog twee extra samples in de hand van twee andere vaten die exclusief in de distilleerderij te krijgen waren op dat ogenblik. Een Sauternes wijnvat en een White Rum vat. Ik proef de Toshan op Sauternes laatst, want die zit iets hoger in alcohol.

Erg aangename neus op witte bloemen, citroengras, limoenschillen en een toets van leder. Een subtiel zoetzuurtje verwijst naar de wijn, die erom bekend staat om naar tropisch fruit te ruiken. Na enkele ogenblikken in het glas komen daar zelfs abrikozen en iets van ananas aan te pas. Een delicate toets van macadamia noten. Erg goed!

De body is heerlijk romig, de malt lekker zoet met een erg kruidig randje. Komt stevig binnen met zijn bijna 58%. De kruiden van dienst zijn gember, peper en nootmuskaat, maar treden tijdig naar de achtergrond om het voetlicht te gunnen aan allerhande witte en gele vruchten. Prima balans tussen zoet en zuur met een heerlijk warmend effect in de mond.

In de lange afdronk is de malt eerst pikant en bijna astringent, maar verzacht dan aanzienlijk om in een bijna snoeperig zoetje te eindigen.

Een pure genietwhisky. Eentje om de non-believers mee te verrassen.

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 31-03-2026