WhivieBlog

Distilleerderij: Allt-a-Bhainne
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Allt-a-Bhainne 25 Year Old 1995 Heritage Asta Morris, Refill Bourbon #AM154, 141 bts
Kleur: goud
ABV: 58.9%

Misleidend Eenvoudig, Stiekem Complex

Belgisch bottelaar par excellence Asta Morris heeft slechts drie malts uitgebracht onder het zogenaamde ‘Heritage’ label: een 31-jarige Secret Speyside (die een Glenrothes betrof), een fantastische old school Auchentoshan van 24 jaar oud en deze 25-jarige Allt-a-Bhainne. Hij zat eerder dit jaar in een geweldige tasting van de Sente Whisky Society, waarvan ik de eer had ze aan elkaar te praten.

De neus is heerlijk waxy en licht floraal, maar vertoont vooral mooie, heldere toetsen van wit boomgaardfruit. Appels en peren, maar toch ook wat groene thee en zelfs een hint van ananassap. Hooi en eucalyptus verschijnen, alsook een toets van amandelpasta. Als je hem vijf minuten in het glas gunt, begint hij zelfs met wat tropisch fruit te flirten. Misleidend eenvoudig, want absoluut heerlijke neus. Met een theelepeltje water wordt hij bijna snoeperig zoet.

Hij is ook lekker waxy op de tong en vanaf de eerste slok prettig pittig op witte peper, gember en wat vanille. Naast het witte fruit krijg ik nu ook mango en agrum en iets van een druppeltje honing. En hoewel hij het niet nodig heeft, voegde ik toch een beetje water toe. Dat maakt deze malt een pak zoeter met de nadruk op citrusvruchten.

Middellange, aangenaam kruidige en lekker zoete finish die de mond redelijk droog achterlaat, zelfs als de malt verdund werd.

Misleidend eenvoudig zou je ook kunnen omschrijven als stiekem complex. Dat is deze Allt-a-Bhainne zeker wel!

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 11-04-2026

Distilleerderij: Millburn
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Millburn 25 Year Old 1975 Rare Malts Selection, OB 2001
Kleur: goud
ABV: 61.9%

Fruitig & Mineraal

Eind februari 2026 was ik te gast op een Rare Malts Selection tasting en daar werd deze Millburn 1975 geschonken. Aangezien ik met de wagen was, nam ik een sample mee naar huis dat ik vandaag met veel plezier opnieuw aan de lippen zet. Ik had al het geluk de 18-jarige en zelfs de 35-jarige uit dezelfde reeks te kunnen proeven. Millburn werd gesloten in 1985 en afgebroken in 1988. Moh, kijk eens naar dat alcoholpercentage!

Aangename, maar wel flink minerale neus op leisteen, vers gezaagde plank en zelfs iets van nieuwe turnpantoffels, maar wel mooi aangevuld met flink wat limoen en verse ananas. Dit is erg aantrekkelijk en ondanks het hoge ABV wordt mijn neus niet verdoofd.

Op smaak is het een krachtige bom met wederom flink wat minerale elementen die perfect hand-in-hand gaan met het fruit, dat toch flink de tropische toer op gaat. Appelsien en ananas op een leisteentje, besprenkeld met zachte kruiden. En de alcohol is prima geïntegreerd, hoor. Laat water gerust achterwege.

De afdronk is lang, licht van structuur, fruitig en mineraal. Da’s zo’n beetje het leidmotief van deze Millburn.

Fantastische Millburn. Maar ook fantastisch duur als je nog een fles kan vinden.

89/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-08-2026

Distilleerderij: Dallas Dhu
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Dallas Dhu 21 Year Old 1975 Rare Malts Selection, OB 1997
Kleur: goud
ABV: 61.9%

Fruit & Potaarde

Eind februari 2026 was ik te gast op een Rare Malts Selection tasting en daar werd deze Dallas Dhu 1975 geschonken. Aangezien ik met de wagen was, nam ik een sample mee naar huis dat ik vandaag met veel plezier opnieuw aan de lippen zet. Dallas Dhu werd gesloten in 1983, maar zou ondertussen langzaam maar zeker nieuw leven ingeblazen worden door Aceo Distillers Company Limited in samenwerking met Historic Environment Scotland. Heeft u dat ABV gezien? Ik ook. Best wat water bij de hand houden, zeker?

Er zit flink wat fruit in deze neus, maar het lijkt wel bedekt door een laag potaarde. Appels, peren, maar ook kiwi en kokosnoot en een verloren gelopen appelsien zitten ietwat verborgen onder toetsen van meubelpoets en metaalglansmiddel. En het aroma van lapsang souchong thee is onmiskenbaar. Erg intens en boeiend, maar niet erg gemakkelijk, moet ik bekennen.

Vergeet water – je gaat het niet nodig hebben. Dat gezegd zijnde is de malt erg intens en kruidig. Denk kruidnagel, zwarte peper en flink wat tannines die hem licht drogend maken. Maar gelukkig is het fruit nu volop aanwezig en flink sappig, waardoor er een mooie balans wordt bereikt. Dit is wel heel erg lekker en een pak fruitiger dan de neus aankondigde.

Kruidige, doch frisse afdronk op peren met een mespuntje kaneel. Machtig!

Ik proefde eerder reeds de 24-jarige Dallas Dhu 1970 in dezelfde reeks, maar deze valt mij veel beter mee.

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-08-2026

Distilleerderij: North Port-Brechin
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: North Port 20 Year Old 1979 Rare Malts Selection, OB 1999
Kleur: goud
ABV: 61.2%

Kruidig, Fruitig & Krachtig

Eind februari 2026 was ik te gast op een Rare Malts Selection tasting en daar werd deze North Port 1979 geschonken. Aangezien ik met de wagen was, nam ik een sample mee naar huis dat ik vandaag met veel plezier opnieuw aan de lippen zet. Het alcoholpercentage noopt me ertoe om wat water aan de kant te zetten.

De neus is eigenlijk een beetje bizar, want doet me in eerste instantie aan een graanwhisky denken. Maar al snel volgen toetsen van hooi, aceton (!) en een hint van tropisch fruit, maar ook – niet lachen – verse selder. Dat alles geleverd in jute zakken. Boeiend is het alleszins.

Erg krachtig – ik hap zelfs even naar adem – maar wel onmiddellijk bijzonder fruitig op papaya, ananas, sterfruit en een frisse toets van eucalyptus. Dat neemt niet weg dat de selder terugkeert, op een bedje van gember, kardemom en kamfer. Een handjevol geroosterde walnoten geven hem een bitter randje. Water is overbodig. Je speekselklieren kunnen dit zonder problemen de baas. Lekker spul.

De afdronk is erg lang en intens en het beste onderdeel van deze malt. Kruidig, fruitig & krachtig.

Dit is nog maar de vijfde keer dat ik een North Port botteling proef. Maar wel veruit de beste. Als je vandaag de dag hier nog een fles van te pakken wil krijgen, mag je rekenen op zo’n 750 EUR.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-08-2026

Distilleerderij: Pittyvaich
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Pittyvaich 26 Year Old 1979/2005 Rarest of the Rare Duncan Taylor, Cask #5632, 256 bts
Kleur: stro
ABV: 45.9%

Bubblegum

Ik heb wel een zwak voor Pittyvaich. Da’s te wijten aan het feit dat iemand mij ooit zei dat de Pittyvaich 12 Year Old uit de Flora & Fauna reeks de slechtste whisky ooit was die ik zou proeven?. En toen ik die proefde… vond ik hem geweldig. Vele jaren later organiseerde ik een online masterclass met niet minder dan 6 officiële releases van deze distilleerderij – ook wel eens Dufftown 2 genoemd – geopend in 1975 en alweer gesloten in 1993. Vandaag zit een 26-jarige in het glas die ondertussen al meer dan twee decennia op fles zit van onafhankelijk bottelaar Duncan Taylor in hun Rarest of the Rare reeks, gedistilleerd in 1979 en gebotteld in 2005. Het is qua distillatiejaar alvast de eerste Pittyvaich uit de 1970s die ik proef. Het sample werd mij geschonken door mijn vriend en zakenpartner Manny.

Vanille, citrus en appels zijn de eerste aroma’s die ik ontwaar als ik mijn neus in het glas stop. Met wat geduld verschijnt er ook iets van munt en zelfs wat tropisch fruit, maar ook iets licht geparfumeerds, weliswaar zonder te storen. Tot slot nog iets van bubblegum! Heerlijke neus.

De smaak is fluweelzacht op citrus, guimauve, kruisbessen en zelfs iets van kiwi. Vanaf de tweede slok komen daar ook wat houtkruiden aan te pas. Denk kaneel, anijs en een mespuntje witte peper.

De afdronk is prima. Lang, een tikkeltje kruidig om gekonfijte gember en zoethout, maar bovenal met een frisse toets van munt op het sterfbed.

Erg mooie Pittyvaich, maar helaas (uiteraard, zou ik bijna zeggen) nergens meer te vinden. Thanks, Manny!

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 04-08-2026

Distilleerderij: Laphroaig
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Laphroaig 13 Year Old 2013/2026 Liquid Art, 148 bts
Kleur: koper
ABV: 52.1%

Lille Skogsholmen

Met deze Laphroaig zijn de dames en heren van Liquid Art niet aan hun Islay-proefstuk toe. Maar voor zover ik weet, is het wel hun eerste Laffie. En die heeft big shoes to fill na de heerlijke Kildalton 2008 en Staoisha 2013 die ik niet zo gek lang geleden proefde. Deze Laffie bracht zijn hele leven door op een PX cask, de king of sherry en dat zal je geweten hebben!

Mysterieuze, donkere neus. Choucroute met spek, popcorn met karamel, meloen met gerookte ham, dadels en vijgen… een fantastische, zij het ietwat wacky neus, als u het mij vraagt. De umami en zoete toetsen strijden om dominantie, maar zelfs na een minuut of tien nosen blijft het toch een gelijkspel. En de verwachte turfrook? Hoewel present, eerder subtiel en op de achtergrond, wat het mysterie alleen maar interessanter maakt.

OMG, dat is heerlijk! Ook op de tong is het umami versus zoet, terwijl een prachtige kruidigheid voor flink wat warmte zorgt. De turfrook op de tong is plots erg groots en absoluut bevredigend. Het typische maritieme en licht medicinale karakter wordt hier toch flink tegengas gegeven door donkerzoete toetsen van de sherry die hem een gekarameliseerd karakter geven. En het is niet ‘versus’, hoor. Ze gaan perfect hand-in-hand. Geweldige balans.

De afdronk duurt een eeuwigheid, blijft zoet en rokerig, maar sterft toch een umami, geturfde dood. Machtig.

Als ik me niet vergis, is dit hun 40^e release. En hij kost slechts 105 EUR. Kudos, Liquid Art! En wie zich afvraagt wat die vreemde titel betekent: het is een plek in Scandinavië, waar de foto die je op het label ziet werd genomen. In 1790 werden op deze plek twee roofmoordenaars – Moses Samuelsen en Michel Hansen – berecht en onthoofd. Today, one cannot see traces of the spot where Moses and Michel were buried. A few gnarled bushes battling the gusty winds, along with driftwood and marine debris, are the only things that “adorn” the graves. Beetje donker, niet? Net als de whisky.

89/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-10-2026

In September 2026 trok ik met Dearly Beloved en 8 vrienden richting Islay. Wat een onvergetelijke reis werd het. En uiteraard maakten we daar maar wat graag een verslag van. Het werd een reeks van 4 leuke videos. In dit 4^e en laatste deel bezoeken we Ardnahoe Distillery, Bunnahabhain Distillery en het Museum of Islay Life, alvorens een heerlijke seafood platter baas te maken in de Lochindaal Seafood Kitchen en terug naar het vasteland te vertekken voor de terugtocht naar huis.

In September 2026 trok ik met Dearly Beloved en 8 vrienden richting Islay. Wat een onvergetelijke reis werd het. En uiteraard maakten we daar maar wat graag een verslag van. Het werd een reeks van 4 leuke videos. In deel 3 van 4 bezoeken we Lagavulin Distillery met Dunyvaig Castle, het Kildalton Cross en de Laphroaig Distillery, steken we over naar het Isle of Jura en eindigen we in schoonheid bij de Caol Ila Distillery.

In September 2026 trok ik met Dearly Beloved en 8 vrienden richting Islay. Wat een onvergetelijke reis werd het. En uiteraard maakten we daar maar wat graag een verslag van. Het werd een reeks van 4 leuke videos. In deel 2 van 4 bezoeken we Port Ellen Distillery, de Islay Rum Distillery, gaan we bootje varen langs de oostkust van het eiland, vallen we binnen bij Ardbeg, Laggan Bay en Islay Ales om tot slot in Bowmore te eindigen.

In September 2026 trok ik met Dearly Beloved en 8 vrienden richting Islay. Wat een onvergetelijke reis werd het. En uiteraard maakten we daar maar wat graag een verslag van. Het werd een reeks van 4 leuke videos. In deel 1 van 4 bezoeken we Auchentoshan, Kilchoman, Machir Bay en Bruichladdich.

Distilleerderij: Glencadam
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glencadam 13 Year Old 2012/2026 Double-V for The Green Door, Ex-bourbon barrel #800301, 120 bts
Kleur: zonlicht
ABV: 64.1%

Lokeren

The Green Door – een whiskyclub uit Lokeren – vierde in 2026 hun 25^e verjaardag en dat deden ze met een botteling van Double-V, een Belgisch bottelaar nota bene. Ze zochten hun heil in een bourbon barrel gerijpte Glencadam die na 13 jaar op vat nog steeds een ABV van 64.1% tentoon spreidde… dat kan tellen! Ze vullen hun vaten op 68%, dus veel verlies was er niet echt. Merk op dat het label de toren van de Sint Laurentiuskerk vertoont waarop de klok twintig voor één staat. Een verwijzing naar het oprichtingsjaar, dus. Er zijn nog andere verwijzingen naar de club, maar laten we vooral hun jubileumbotteling gaan proeven!

De neus is alvast erg clean en aantrekkelijk. Bananenschijfjes, vanille, wit fruit, perensiroop en Suzy vanillewafels. De korst van dubbel gebakken wit brood en een boeket wilde bloemen uit de wei. Aantrekkelijk, ik zei het al. Met twee theelepels water evolueert het witte fruit naar een stoofpotje. Appelmoes!

Mondvullend. Olieachtig, bijna romig. Da’s onverwacht, maar prettig. Wel alcoholisch bij de aanzet, waardoor het fruitige karakter initieel wat onderdrukt wordt. Laten we hier maar wat water aan toevoegen. De body lijdt er alvast niet onder, hij blijft mooi olieachtig. Nu schittert het fruit en wordt het aangevuld met moutsuikers en wederom een mooi boeketje wilde bloemen. Een mooie kruidigheid zorgt tevens voor een gezellige warmte in de mond. Mooi.

Onverdund is de finish lang en kruidig, maar een beetje hard. Met water is hij minstens even lang, even kruidig maar zachter en fruitig zoet. Vanille krijgt het laatste woord.

Prima jubileumselectie van The Green Door. Kudos! De fles is hier verkrijgbaar voor 95 EUR, wat ik een steal vind (zeker als je weet dat het een zwemmer is). Met dank aan Bert D. voor het sample.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-07-2026

Distilleerderij: Glencadam
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Glencadam 7 Year Old 2011/2018 The Ultimate, van Wees, Bourbon Barrel #800103, 321 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 46.0%

Oomph

Glencadam is zo’n malt die niet al te vaak op mijn radar verschijnt. Dit is nog maar de 18^e die ik proef in evenveel jaren. Wellicht ben ik bevooroordeeld, maar als ik aan dit huis denk, denk ik ‘saaie malt’. Ook de verpakking spreekt me niet echt aan, hoewel de whisky in juli van dit jaar in een nieuw jasje werd gestoken. Ik proef vandaag echter een oudere botteling uit 2018, op de markt gebracht door het Nederlandse van Wees in hun al even lelijk verpakte The Ultimate bottelingen. Hopelijk smaakt de whisky beter dan de looks die hij meekreeg. Het is alvast een bleke bedoening.

Frisse, maar vooral florale neus op paardenbloemen., jonge appels, mandarijn, banaan en perzik. Dat florale is ongetwijfeld te danken aan de bijzondere vorm van de stills: de zwanenhals gaat wat omhoog in plaats van omlaag, wat voor veel reflux zorgt. Deze neus is erg bescheiden, maar wel flink zomers.

De body is licht doch waxy en de smaak is goed. Wederom erg zomers op appels, peren, perzik en een hint van banaan. Flink wat witte peper verschijnt, waardoor hij toch wat oomph krijgt. Ook hier is hij best floraal en flirt zelfs een tikkeltje met parfum. Gelukkig blijft het wel allemaal binnen de perken van het meer-dan-aanvaardbare.

De afdronk is middellang en ligt in het verlengde van de smaak: fris, helder, gepeperd.

Een hoogvlieger? Neen. Een degelijke malt? Zeker wel. Dankjewel voor het sample, Benny.

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-07-2026

Bottelaar: Art Malts
Regio: Frankrijk
Fles: Cognac Jean-Luc Pasquet Lot 70 Petite Champagne ‘The Vintage Reserve #7’ for Art Malts, 36 bts
Kleur: brons
ABV: 44.5%

Elegant & Excellent

Met deze Lot 70 – m.a.w. een cognac te slapen gelegd in mijn geboortejaar – komt deze Vintage Reserve reeks van Art Malts ten einde. Het is de afsluiter van een bijzondere reeks en betreft een Petite Champagne die gebotteld werd door Jean-Luc Pasquet, slechts 36 flessen sterk. Onze vriend uit Machelen heeft nog enkele flessen beschikbaar. 1970 is overigens het jaar waarin Pan Am voor het eerst de commerciële vlucht tussen New York en London uitvoert met een Boeing 747, Paul McCartney het uiteengaan van de Beatles bekend maakt, Eddy Merckx de tour wint voor Joop Zoetemelk, de Dodentocht én de Marathon van New York én de World Series Poker in Las Vegas voor het eerst worden georganiseerd en Douglas Engelbart een patent krijgt op de computermuis. Maar dit alles volledig terzijde.

Excellente neus op mokka, sultanas en crème à beurre. Gedroogde abrikozen verschijnen, alsook wat mango, perzik en gele pruimpjes. Erg fruitig en uitnodigend, maar bovenal erg elegant.

Zijdezacht en toch intens. Mango, gedroogde abrikozen, een flinke scheut bloemenhoning en een hint van bloedappelsien op een bedje van zachte pepers en wat eikenhout. Mooie balans. Wordt midpalate zelfs wat waxy. Zei ik al dat deze elegant en excellent is?

De afdronk is weergaloos. Lang, zoet, tikkeltje kruidig en zacht drogend, maar het fruit blijft echt wel lekker lang nazinderen.

Amai, mijn klak, wat een klepper. Ik beken, 379 EUR voor een flesje is niet goedkoop, maar deze cognac is wél geweldig. En staan de feestdagen niet voor de deur? Liever Kerstman, ik heb een verzoek…

91/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-10-2026

Bottelaar : Malternative Belgium
Regio: Frankrijk
Fles: Cognac XO26 Private Bottling, Grande Champagne, Malternative Belgium, 194 bts
Kleur: amber
ABV: 41.5%

Gesprekscognac

XO26 is een buitenbeentje binnen de Malternative Belgium-selecties van Pieter en Ysatis: geen genummerde release, maar een botteling binnen hun private bottling reeks. Deze cognac is een assemblage van vier verschillende cognacs, zorgvuldig samengebracht met één doel: een elegante, gelaagde en toegankelijke cognac de conversation creëren, zonder toevoeging van suiker, karamel of boisé. Hij werd enkel lichtjes gereduceerd tot een zeer drinkbare sterkte.

De neus is verrassend waxy en geparfumeerd, floraal en… euh… licht. Fruitig zou ik hem eerlijk gezegd niet onmiddellijk noemen, aangezien hij slechts een hint van abrikozen en onrijpe ananas vertoont. Iets van bloemenhoning en wat munt. Als deze cognac aan een bokswedstrijd zou deelnemen, zou het in de bantamklasse zijn.

Ook op smaak is hij licht en floraal – op het randje van geparfumeerd en eerder snoeperig. Da’s toch wat onverwacht, totdat je beseft welk publiek Pieter en Ysatis voor ogen hadden, toen ze hem assembleerden: mensen die cognac voor het eerst ontdekken. Then it all makes sense. Maar voor doorgewinterde proevers is deze wellicht een tikkeltje te eenvoudig. Eenvoudig is géén synoniem voor niet lekker, voor alle duidelijkheid, want dat is deze zeker wel.

De afdronk is lang en zoet, zeg gerust snoeperig. Best prettig.

Er bestaat zoiets als kaarterswhisky. Wel… deze cognac valt in dezelfde categorie. Laten we het een gesprekscognac noemen: eentje die je schenkt als er vrienden over de vloer komen en die, voor je het goed en wel beseft, voor een lege fles zorgt zonder dat je daar zorgen over hoeft te maken. Hier verkrijgbaar voor 99 EUR.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-09-2026

Bottelaar : Malternative Belgium
Regio: Frankrijk
Fles: Calvados SFD Montgommery 2001, Malternative Belgium #5 ‘Le Seigneur’, 162 bts
Kleur: koper
ABV: 45.7%

Landheer

Met deze calvados uit de Pays d’Auge zijn Pieter en Ysatis al aan hun 5^e calvados toe. Deze komt uit een familiale nalatenschap van een geschiedenisrijke familie uit Sainte-Foy-de-Montgommery en is gedistilleerd van 100% appel, gestookt in een op hout gestookte alambic en gebotteld op vatsterkte in december 2024. Pieter en Ysatis vonden het nu pas het geschikte moment om deze op ons los te laten, blijkbaar. Nou, laten we dan maar snel gaan proeven. We hebben er lang genoeg op moeten wachten. De landheer – excuus: ‘Seigneur’ – op het label is geïnspireerd op het Tapijt van Bayeux, ongetwijfeld de meest iconische verbeelding van de Normandische geschiedenis.

Da’s wel een heel expressieve neus. Het begint op appelgebak met amandelschaafsel en zachte houtkruiden, alvorens het evolueert naar iets drogers als leder en boenwas. Op de achtergrond schuilt nog een zuurtje als van appelazijn. Uitstekende neus.

Op smaak komt hij stevig binnen. De alcohol laat zich opmerken. De kruidigheid is dominant met kruidnagel, kaneel en een mespuntje zwarte peper. De friszure toetsen van de appelcider zorgen voor een zomerse, frisse toets en duwen de zoetigheid wat naar de achtergrond, wat van deze calvados eerder een aperitief dan een digestief maken, wat mij betreft.

Ook in de afdronk zijn het diezelfde zure appels die de plak zwaaien en samen met een warme kruidigheid een elegante kracht uitstralen. Hij zindert lekker lang na.

Boeiende en lekkere calvados die flink afwijkt van de platgetreden paden. Hier verkrijgbaar voor 119 EUR.

89/100

Geproefd door Mark Dermul op 27-09-2026

Dailuaine ligt in het hartje van de Speyside. Bij de oprichting in 1853 was het de eerste distilleerderij die het typische pagode-dak boven de kiln kreeg. Helaas ging die historische feature verloren in een brand in 1917. Slechts 2% van de geproduceerde whisky wordt als single malt gebotteld, de rest verdwijnt in blends met Johnnie Walker als belangrijkste afnemer. Voor de Special Releases van 2025 lanceerde Diageo een 21-jarige Dailuaine die rijpte op voormalige sherryvaten.

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 47 Year Old 1973 Gordon & Macphail Private Collection, b. 2020, Refill Sherry Hogshead #4359, 188 bts
Kleur: amber
ABV: 51.4%

Springlevend

De Private Collection van Gordon & Macphail bestaat uit single casks van hoge leeftijd, wat sowieso een al even hoog prijskaartje betekent, maar heel af en toe krijg ik toch de kans zo’n pareltje te proeven. Dit is er zo eentje. Deze Linkwood werd gestookt in 1973 en in 2020 gebotteld op 47-jarige leeftijd!

Geweldige neus op old school sherry met toetsen van vermolmd hout, hooi en herfstbladeren, omfloerst met dadels en sultanas, maar ook ander gedroogd fruit. Het eikenhout laat zich niet onbetuigd maar zorgt net voor diepgang. Er verschijnt nog een subtiele florale toets. Ruikt alvast nog springlevend ondanks 47 jaar in een eikenhouten vat gevangen te hebben gezeten.

Romig op de tong. Zoet en kruidig tegelijkertijd. Zoet als van pruimenconfituur en gekonfijte appelsienschillen met een toets van exotische kruiden en kruidnagel, pruimtabak en wederom iets floraal. Wat late banaan en zelfs iets van notenlikeur. Goeie body en prachtige balans.

De afdronk is middellang, warm en kruidig op gedroogd fruit. Het eikenhout is nu iets prominenter, maar oaky wordt deze malt nooit.

De oudste Linkwood die ik ooit proefde en wat een pareltje! Met een prijskaartje van om en bij de 3.000 EUR is deze niet voor ieders beurs, maar als je de kans krijgt – bijvoorbeeld op een festival – om hem te proeven, laat ze dan niet aan u voorbij gaan!

90/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-07-2026

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 30 Year Old 1974 Rare Malts, OB 2005, 6.000 bts
Kleur: goud
ABV: 54.9%

Munt

Van Linkwood zijn er maar liefst vijf releases geweest in de befaamde Rare Malts reeks van Diageo. Ik had eerder al het geluk een 26-jarige uit 1975 te proeven, maar vandaag zet ik een 30-jarige uit 1974 aan de lippen. Ook deze proefde ik enkele jaren geleden (2018), op het verjaardagsfeestje van mijn makker Niek. Een tijdje geleden bezorgde hij me van deze fles opnieuw een sample – hoera!

Snoeperig zoete neus op vanille, ananas, perzik en karamel. Zelfs iets van Nesquick poeder! Napoleon bonbons, carré confituur, munt… hier is vanalles aan de gang. En het is allemaal om ter best. Heerlijke neus.

Lekker olieachtig op de tong. Erg zoet, alweer, maar wel met een mooi kruidig randje van gember, zoethout en peper. Snoeperige toetsen van geel fruit en dan een bittertje als van het witte vlees van een roze pompelmoes. Zacht drogend.

De afdronk is lang en offreert naast het gele fruit en witte peper vooral veel munt.

Indrukwekkend, maar ik vond de 26-jarige uit 1975 net iets beter. Thx, Niek! Als je vandaag nog zo’n flesje te pakken wil krijgen, moet je er toch zo’n 850 tot 1.000 euro voor neertellen. Maar wat een dram!

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-07-2026

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 26 Year Old 1975 Rare Malts, OB 2002
Kleur: goud
ABV: 56.1%

Onbetaalbaar

De Rare Malts is een reeks van uitzonderlijke single malts op hoge leeftijd, gelanceerd door Diageo aan het begin van dit millennium. Toen ik deze voor de eerste keer proefde – in december 2012 – was de fles nog te vinden voor zo’n 200 EUR. Vandaag mag je op het vier- tot vijfvoudige rekenen.

Mooie, waxy neus op gesuikerde citrusschillen, bessenconfituur en honing. Vanille en moutsuikers komen zich moeien, terwijl iets van munt voor een frisse lift zorgt. Dit is een erg aangename neus, hoor.

Een romige aanzet en onmiddellijk erg fruitig, zoet en prettig gekruid. Vanille, citrusfruit, appels met een flinke snuif peper daarover heen. Het alcoholpercentage is nagenoeg perfect. Dit is erg, erg lekker.

De afdronk is lekker lang op wit fruit en peper, met een licht drogend effect op het sterfbed.

Indrukwekkend Linkwood, zonder meer. Maar zoals gezegd, nog moeilijk te vinden en onbetaalbaar geworden.

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-07-2026

Distilleerderij: Invergordon
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Invergordon 17 Year Old 2009/2026 Art Malts, Oloroso Sherry, 90 bts
Kleur: amber
ABV: 53.5%

Goedgekeurd

Art Malts, de onvolprezen Belgische bottelaar, is geen onbekende op ons blog. Met de regelmaat van de klok bottelt Steven single casks. Herinner u de geweldige reeks Hidden Ace! Nu is hij een nieuwe reeks begonnen die luistert naar de naam Private Selection, waarin hij wederom single cask whisky zal bottelen. Dit is er zo eentje: een 17-jarige single grain van Invergorden, gedistilleerd in maart 2009 en gebotteld op vatsterkte in augustus 2026, gefinisht op oloroso sherry. Steven koos het vat uit de stallen van Duncan Taylor. De release is slechts 90 flesjes sterk.

Ah, goeie neus. Boterkoeken met rozijntjes vers uit de open op zondagmorgen. Griesmeelpap met gedroogde abrikozen. Vanille bij de vleet en iets wat me doet denken aan een smeulend haardvuur. Amandelpasta en iets van witte chocolade.

Geweldig waxy en pittig gekruid op kruidnagel, gember en nootmuskaat. Fantastische toets van verbrand hout met nog iets van hars. Dan volgt het fruit: abrikozen, pruimen en bloedappelsien, allemaal gedroogd. Een theelepel Graeffe suiker voor een extra zoetje. Dit is een vloeibaar dessert!

De finish is lang en kruidig en vertoont een onverwachte maar erg aangename toets van witte chocolade en kokosnoot.

Ik was bang dat deze grain mogelijks een beetje te jong zou zijn, maar het sherryvat heeft hem meer dan genoeg karakter gegeven om er nu al een heerlijke dram van te maken. En dat voor 90 EUR. Kan ik enkel maar een stempel ‘goedgekeurd’ geven.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 23-08-2026