WhivieBlog

Distilleerderij: Waterford
Regio: Ierland
Fles: Waterford Cuvée Argot, 25.000 bts
Kleur: goud
ABV: 47.0%

Afdronk

Cuvée Argot werd door het Ierse Waterford in februari 2023 gelanceerd – maar liefst 25.000 flessen sterk. Het is een vatting van verschillende types vaten, zoals Waterford wel vaker doet: First fill bourbon, Vin Doux Naturel, Franse wijn en Amerikaanse eik. Het resultaat werd nog versneden naar een relatief bescheiden 47%. Aan de slag!

Relatief aromatische neus op peren, gras, pomme d’amour en hout. Veel hout, om eerlijk te zijn. Echt gewoon simpelweg de geur van vers gezaagde planken. Ik heb moeite om hiervan onder de indruk te zijn. Hij ruikt erg jong, in alle eerlijkheid.

Goeie body. Woodsmoke komt nu eerst, gevolgd door weer flink wat hout alvorens de zoetigheid zich kan laten zien, maar eens dat gebeurt verschijnt er wel een glimlach op mijn gezicht, want dit is lekker en snoeperig zoet. Een hint van geroosterde noten en wat moutsuikers en een hint van groene banaan en zelfs wat stekelbes maken het plaatje compleet. Pittig gepeperd. Stukken beter dan de neus beloofde.

De afdronk is meteen ook zijn troefkaart. Lang, zoet, kruidig, warm, zacht drogend en bovenal mooi, lang en bevredigend.

Laat je niet misleiden door de eerder eenvoudige en saaie neus. Op smaak en vooral in de finish is dit een erg goeie whiskey.

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-08-2025

Distilleerderij: Powerscourt Distillery
Regio: Ierland
Fles: Fercullen Cask Strength 2024 Release, Bourbon
Kleur: stro
ABV: 56.6%

Shortbread

Door een ‘softening of the Irish Whiskey market’, volgens hun officiële jaarrapport, ging de verkoop in 2024 zodanig achteruit dat ze in 2025 gestopt zijn met produceren en de boel te koop gezet hebben. Het is zeker niet de eerste Ierse distilleerderij en zal ook niet de laatste zijn, ben ik bang. Laten we, zolang we nog kunnen, alvast genieten van deze Fercullen op vatsterkte, vorig jaar gelanceerd. Hij is per definitie jong, want uit de eigen stookketels (tripel distilled) en rijpte op voormalige bourbonvaten. Je zou bijgevolg kunnen zeggen dat het hun ‘reguliere’ single malt is, zonder versnijden met dat pure Wicklow bergwater. Deze zou, volgens insiders, vijf jaar oud zijn.

De neus is erg gelijklopend met hun gewone single malt release, wat betekent dat ik voornamelijk moutsuikers en wit fruit krijg, opgeleukt met wat vanillesaus en kruiden à la gember en kardamom. Voeg daar nog een hint van tarte tatin en rabarber aan toe en je hebt de neus van deze vatsterkte editie van hun single malt helemaal omschreven.

De body is prima. Goed olieachtig en veel volmondiger dan de reguliere malt. Maar ook minstens even pikant met flink wat houtkruiden. Gestoofde peertjes, gebakken appeltjes, bruine suiker en zoethout. Iets notigs en iets wat me aan digestieve koekjes doet denken. Shortbread, weet uw wel?

Er zit nog best wat peper in de eerder lange afdronk van deze whiskey. Honing, amandelen, nootmuskaat en crème Anglaise. Heerlijk.

Deze is inderdaad de klassieke malt op steroïden en in alle eerlijkheid daarom stukken beter. Veel krachtiger, intenser en lekkerder. En erg betaalbaar, toch?

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-08-2025

Distilleerderij: Powerscourt Distillery
Regio: Ierland
Fles: Fercullen Single Malt, OB 2023, Ex-Bourbon Barrels, 6.000 bts
Kleur: stro
ABV: 46.0%

Tarte Tatin

Begin dit jaar werd de productie bij Powerscourt stilgelegd, maar wij kunnen gelukkig nog proeven van een release van enkele jaren geleden. Het is de Fercullen Single Malt, de eerste release van de Powerscourt Distillery die 100% afkomstig is van de eigen distilleerderij – bijgevolg sowieso jong. Hij werd gebotteld op 46% zonder koelfiltratie. Mooi zo.

Moutsuiker, vanille, zoete boter, peren en appels in een stoofpotje, honing, zacht leder en een hint van ananas: da’s de neus van deze jongeling in een notendop. Niks mis mee, hoor.

De body is nogal licht en de whiskey eerder pikant. Flink wat houtkruiden, inderdaad. Daardoor hebben de appels en peren best wat moeite om zich te tonen, terwijl vanille wel onmiddellijk komt bovendrijven. Evolueert dan toch richting tarte tatin. En dan plots ook iets zilt, waar komt dat nu ineens vandaan?

In de bijzonder korte afdronk krijg ik nog een opstoot van vanille, wat zijn jonge leeftijd wederom benadrukt, maar verschijnt er wel een mooie toets van met honing besprenkelde amandelnoten.

Goh, ja, dit is helemaal niet uitzonderlijk noch groots, maar voor die prijs krijg je wel een simpelweg goed gemaakte Ierse tripel distilled single malt whiskey.

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-08-2025

Distilleerderij: Powerscourt Distillery
Regio: Ierland
Fles: Fercullen Falls, OB 2022, Ex-Bourbon & New Heavy Char Oak
Kleur: goud
ABV: 43%

Waterval

Fercullen Falls is een 50/50 blend vermarkt door de – nu noodlijdende – Powercourt Distillery in County Wicklow, Ierland. De malt hebben ze zelf gestookt en gerijpt op voormalige bourbonvaten, terwijl ze de grain ingekocht hebben, die rijpte op een combinatie van bourbonvaten en nieuwe heavy char vaten. Volgens insiders zou de malt whiskey drie jaar oud zijn, de grain ocharme vier jaar. Het is zo’n beetje de instapper van het huis, zeg maar, en daarom aan een erg vriendelijk prijs te krijgen.

De neus is eenvoudig, maar aangenaam. Wit brood in combinatie met flink wat agrums (denk pompelmoes, limoen en appelsien). Zachte kruidigheid en een ietwat vreemde mufheid. Hint van kaneel en semolina. Dat valt hier allemaal best mee, hoor.

Hij is verassend olieachtig op de tong. Flink wat vanille vooraan, iets van overrijpe banaan en bruistablet. Perensiroop. Ananas, agrums en dan plots een bittertje. Vers afgereden gras. En dan weer die flinke kruidigheid en een ietwat droge toets van de tannine. Groene thee? Alles bij elkaar valt dat hier allemaal best mee, hoor.

De afdronk vind ik nog het beste van deze proefsessie. Warmend en zacht drogend met enerzijds zoetigheid van zowel fruit als suiker, anderzijds weer die tintelende kruidigheid. Dat valt hier best mee.

Goeie Ierse blend, echt. Genoemd naar de Powerscourt Falls, één van Ierland’s grootste watervallen nabij de distilleerderij. Ben wel benieuwd wat de toekomst voor deze whisky zal brengen, nu de productie bij Powerscourt is stilgelegd en het bedrijf sinds juni onder curatele staat. Ze zijn ondertussen op zoek naar een koper…

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-08-2025

Distilleerderij: Teeling
Regio: Ierland
Fles: Teeling 19 Year Old Virgin Ash Distillery Exclusive, OB 2024, Virgin Ash Cask #62483, 230 bts
Kleur: licht goud
ABV: 53.6%

Essenhout

De nieuwste distillery exclusive, een 19-jarige Teeling op Virgin Ash cask, werd gebotteld op vatsterkte en er werden wereldwijd slechts 230 flessen van gelanceerd. Het is een van de oudste single malts die Teeling zelf op de markt brengt. Trouwens: ash betekent hier niet assen, maar essen. Een Virgin Ash Cask is dus een vat van essenhout dat voor de allereerste keer gebruikt wordt. Ik kijk hier enorm naar uit.

De neus is best kruidig te noemen. Bakkerskruiden. Daarnaast de obligate toetsen van vanille, citrusfruit (inclusief gekonfijte citroenschillen) en wat honing. De tannine is eveneens onmiskenbaar. Lijkt heel even te ruiken naar een bruistablet in een glas water, maar dan op een aangename manier. Dartel, da’s het woord dat ik zoek.

De whiskey is heerlijk romig met flink wat vanille en Europees fruit, maar opnieuw zijn het de kruiden die met de aandacht gaan lopen. Witte peper, gekonfijte gember, kardemom en zelfs een beetje staartpeper. Hij doet in alle eerlijkheid veel jonger aan dat zijn 19 jaar, maar als het zo lekker is, hoef ik niet te zeuren.

De afdronk is eveneens kruidig – bijna pikant – op flink wat vanille en citrus met een mooi herbaal kantje.

Ik vind 180 EUR voor een single cask van deze leeftijd en dat alcoholpercentage heel erg aanvaardbaar en kijk daarom toch wel een beetje verbaast dat de fles – drie maand nadat ik ze zelf bestelde op de website – vandaag de dag nog steeds verkrijgbaar is. Het gaat immers om slechts 230 flessen. Bizar. Zoals steeds ben ik een woord van dank verschuldigd aan mijn maatje Benny J voor het gulle sample. Zo hoefde ik mijn fles nog niet open te maken.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-08-2025

Distilleerderij: Teeling
Regio: Ierland
Fles: Teeling 10th Anniversary Celebratory Batch, OB 2025, Chinkapin American White Oak, 4.000 bts
Kleur: koper
ABV: 46.0%

Chinkapin

Voor hun 10^e verjaardag lanceerde Teeling een whisky die rijpte op Chinkapin American White Oak. Slechts (?) 4.000 flessen van dit goedje werden op de markt gebracht. Dankzij mijn goeie vriend Benny J – Mr Teeling Belgium, zeg maar – kon ik hem proeven. Chinkapin is overigens een eikensoort die vooral voorkomt in Noord-Amerika, met name in Vermont, Minnesota, maar ook in Florida en zelfs in New-Mexico en in het Canadese Ontario.

Zoete en droge, maar vooral erg kruidige neus op rood fruit, leder, tabak en kaneel. Een beetje een buitenbeentje wat Teeling betreft als u het mij vraagt, maar wel in goede zin. Dit is een erg aangename neus.

Relatief intense smaak op overrijp geel fruit (abrikozen, perziken) met een karrenvracht aan kruiden. Denk gekonfijte gember en kaneel, maar ook oregano en iets wat me aan zoethout doet denken. Wordt langzaam maar zeker zelfs een tikkeltje pikant, zonder te beginnen branden. Hij wordt ook, eveneens langzaam maar zeker, best wel droog.

De afdronk is aangenaam lang, zoet en kruidig met en drogend element.

Prima verjaardagsbotteling. Merci, Benny.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 08-08-2025

Distilleerderij: Teeling
Regio: Ierland
Fles: Teeling Shiraz Distillery Exclusive, OB 2024
Kleur: goud
ABV: 46.0%

Syrah

Vandaag zit de Teeling Shiraz Red Wine editie in het glas, een distillery exclusive uit 2024. Shiraz, ook wel Syrah, is één van de bekendste druivenrassen ter wereld, waarvan wordt beweerd dat het tijdens de Kruistochten vanuit het Midden-Oosten naar Frankrijk werd meegebracht. Ik ben niet zeker of dit nu een single malt dan wel een blend is. Bronnen spreken elkaar tegen.

De neus offreert vooral bessen en andere bosvruchten met een subtiele hint van Graeffe suiker. Na enkele minuten ademen, komt daar ook een mooie, zoetzure toets van ananas aan te pas. Hint van digestieve koekjes en geprakte banaan. Dit valt mij best goed mee.

Romig en mondvullend, onmiddellijk mierzoet (vanille, honing, karamel, bruine suiker) en zacht gekruid (kaneel, kruidnagel, bakkerskruiden). Nu krijg ik eerder meloen en limoen, alsook iets van druivensuiker. Wordt zelfs een tikkeltje snoeperig met iets van porcorn.

De afdronk is relatief lang en blijft zoet en kruidig tot de laatste snik. Houtslijpsel op het sterfbed.

Na het proeven ben ik erg geneigd te denken dat het wel degelijk een blend is. Wederom bedankt voor het sample, Benny.

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 08-08-2025

Distilleerderij: Teeling
Regio: Ierland
Fles: Teeling Sommelier Selection Alentejo Wine
Kleur: koper
ABV: 46.0%

Portugal

Teeling heeft al enkele whiskey’s gelanceerd in hun zogenaamde Sommerlier Selection (ik proefde er al vijf) en zoals de naam doet vermoeden betreft het dus steeds hun Ierse whiskey die rijpte of gefinisht werd op een wijnvat. Deze keer proeven we de Alentejo Wine editie, een blend die tijd doorbracht op een wijnvat uit Portugal. Wist-je-dat-je: de Alentejo regio beslaat ongeveer 30% van het land en staat niet alleen bekend omwille van zijn wijnen, maar is ook één van ’s werelds grootste producent van kurk. Dit volledig terzijde.

De neus vertoont flink wat zoet fruit, maar ook onmiskenbaar veel jonge graantoetsen. Denk houtlijm, aceton en popcorn. Dat hoeft geen probleem te zijn, maar in dit geval brengt het wijnvat – op de neus althans – weinig extra. Ik krijg hints van abrikoos en pompelmoes. Zacht zoetzuur. Een tikkeltje saai, in alle eerlijkheid.

De body is prima. Licht olieachtig en mondvullend. Onmiddellijk opnieuw zoetzuur en nu mooi kruidig. Stukken beter dan de neus deed vermoeden. Aangenaam fruitig, niet vineus en met een zachte toets van honing. Mooi.

De wijn komt nog het best tot uiting in de middellange, zacht drogende finish. Zoete, kruidige dood.

Nou, je mag in dit geval niet enkel op de neus afgaan, da’s duidelijk. Tot op heden toch de minste uit de reeks, moet ik zeggen. Thx, Benny.

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 08-08-2025

Distilleerderij: Midleton
Regio: Ierland
Fles: Writers’ Tears Double Oak, Blend, American & French Oak
Kleur: vol goud
ABV: 46.0%

Walsh

Tot 2019 werd Writers’ Tears geproduceerd in de Royal Oak Distillery (voorheen Walsh Whiskey Distillery), maar toen Bernard en Rosemary Walsh uit ontevredenheid het bedrijf verlieten (en Saronno de hoofdaandeelhouder werd en The Busker op de Ierse whiskeykaart zette), namen ze – naast hun vlaggenschip The Irishman – ook dit merk mee en gingen op zoek naar een producent die dit recept kon reproduceren. Ze vonden hun heil bij de grote Midleton distilleerderij. Deze Double Oak verwijst naar het feit dat hij op twee types vaten rijpte (doh!), namelijk Amerikaanse en Franse eik. Oh, voor ik het vergeet: dit is een blend, geen single malt.

De neus begint eerder gesloten, maar mits wat geduld onthult hij toch mooie toetsen van vanille, marsepein en jonge appels. Handwarmte doet daar nog wat kaneel en pruimen aan toevoegen. Wie nog meer geduld kan oefenen wordt bovendien getrakteerd op gras, gestoofde peren en honing. Ik vind dit best prima.

Op smaak komt het wit fruit eerst (appel en peren in een stoofpotje), aangevuld met iets van gedroogde abrikoos en vanille. De kruiden beginnen langzamerhand te prikkelen, maar pikant wordt hij gelukkig nooit. Een hint van popcorn is de enige verwijzing naar de grain in de mix. Mocht ik dit niet geweten hebben, was ik wellicht in de veronderstelling dat dit een single malt betrof. Hij wordt midpalate wel licht drogend.

Dat zet zich in de finish flink door, waardoor de mond helemaal droog achterblijft. Toetsen van vanille, peper en andere houtkruiden zijn mijn deel. De afdronk is relatief lang.

Nou, als je weet dat je niet eens 40 EUR voor een fles moet neertellen, dan mag je gerust spreken van bang for your buck. Groots is hij niet, maar lekker? Zeker wel.

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-08-2025

Distilleerderij: Bushmills
Regio: Ierland
Fles: The Irishman Single Malt 2022, Bourbon & Oloroso Sherry
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Soapy

Toen alles nog koek en ei was tussen de eigenaren van de Royal Oak Distillery, werd The Irishman aldaar geproduceerd, maar Bernard Walsh stapte in 2019 uit dat bedrijf, maar nam zijn paradepaardje wel mee. Degene die nu in het glas zit werd gestookt bij de bekende Bushmills Distillery in County Antrim en is een combinatie van bourbon- en oloroso sherryvaten gerijpte, tripel gedistilleerde malt whisky.

De neus is zacht en mooi fruitig. Denk appels, mandarijntjes en iets van amandelen. Er zit ook iets vreemds geparfumeerd aan, wat ik een tikkeltje moeilijk vind. Net geen off-note, maar komt wel in de buurt.

De body is prima, maar op smaak is het redelijk vlak en een tikkeltje soapy. De neus dit het al vermoeden, maar op smaak is het wel degelijk een off-note voor mij. De toetsen van noten en wit fruit kunnen de meubels helaas niet meer redden.

De afdronk is middellang, maar een hint van violette snoepjes domineert.

Dju, hier had ik meer van verwacht.

80/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-08-2025

Distilleerderij: Cooley
Regio: Ierland
Fles: Connemara Distillers Edition 2022
Kleur: goud
ABV: 43.0%

Toegankelijk

Wordt Connemara vandaag de dag nog steeds bij Cooley geproduceerd? Ik ben daar helemaal niet zeker van, aangezien die distilleerderij verkocht werd. En op de zowel de website als het label op de fles wordt gewag gemaakt van de Kilbeggan Distilling Company. Wat er ook van zij, in het glas zit – met dank aan mijn makker Pat – de Connemara Distillers Edition 2022.

Dit is een erg aangename neus op agrum, stokvis, pecannoten en zachte turf. Zelfs iets van gerookte ham. Bijzonder toegankelijk, moet ik zeggen.

De body is licht olieachtig, zeker niet waterachtig. En onmiddellijk blijkt de malt pittig gekruid. De rook wordt relatief groots, ook. Het zijn citrus en stokvis die domineren, gevolgd door wat honing en noten. Een mooie balans tussen zoet en zilt wordt hier bereikt. Hij lijkt wel een pak rokeriger en kruidiger dan de eerdere batches die ik al proefde (2016 en 2017). Ook op smaak blijft hij erg toegankelijk.

De afdronk is aangenaam lang, vertoont een mooie invloed van de sherryvaten in de mix en de rook blijft prettig hangen, waardoor je mond helemaal warm wordt.

Ook qua prijs is deze erg toegankelijk, want een flesje kost niet eens 45 EUR.

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 06-08-2025

Bottelaar: Wayward Irish Spirits
Regio: Ierland
Fles: Liberator 2015 The Reeks – Bones Peak Edition, 500ml
Kleur: koper
ABV: 57.7%

Tawny

Voordat we gaan proeven: een klein beetje context. Daniel O’Connell, geboren in 1775, staat in Ierland bekend als The Liberator, want hij was een hevig nationalist en politieke leider tot aan zijn dood in 1847. Een van zijn nazaten is Maurice O’Connell, eigenaar van het Lakeview Estate en Wayward Irish Spirits, waar hij whiskey produceert. Ik leerde hem kennen op een Iers whiskeyfestival in Kinrooi. Tegenover zijn landgoed ligt de Macgillycuddy Reeks, een bergketen. Eén van de hoge pieken (956m) is The Bones, halverwege tussen Carrauntoohil en Beenkeragh, de twee hoogste bergen in Ierland. Daar is deze malt – die weliswaar gedistilleerd werd bij Great Northern Distillery op 2 december 2015 – naar genoemd. Hij rijpte 3 jaar op een ex-bourbonvat gedurende  en werd dan overgeheveld naar een 1st fill Tawny Port cask voor een finish van 12 maanden én dan nog eens overgeheveld naar een 2nd fill Tawny Port cask voor nog eens 4 jaar alvorens gebotteld te worden in februari 2024.

De neus begint eerder scherp op rood fruit (frambozen, aardbeien) en houtlijm (het is nochtans een malt, geen grain!), maar verzacht naarmate hij wat kan ademen in het glas. Er volgt een aroma dat me wat doet denken aan de colaflesjes snoep, glühwein en gedroogde abrikozen.

Hij is lekker olieachtig en dus volmondig, maar ook op de tong is hij wat scherp. Flink kruidig, waardoor het rode fruit een beetje worstelt om zich te laten zien. Bovendien komen er astringente toetsen naar boven, ongetwijfeld van het hout. Het maakt deze malt wat bitter en flink drogend.

De afdronk mag gerust lang genoemd worden, maar is te droog om echt te bekoren.

Ik heb mijn best gedaan deze lekker te vinden… maar het lukt me niet helemaal. Hij is te droog en te astringent om echt goed te zijn. Bedankt, Benny!

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 05-08-2025

Distilleerderij: Roe & Co
Regio: Ierland
Fles: Roe & Co 13 Year Old Cask Strength Limited Edition, Ex Bourbon Alligator Char Finish
Kleur: licht goud
ABV: 56.9%

Guimauve

Ik heb goeie herinneringen aan mijn bezoek aan deze in Dublin gelegen distilleerderij. Ik herinner me daarentegen ook dat de ‘bottle your own’ toen ‘out of service’ was, dus dat was dan weer wat minder. Soit. In het glas zit vandaag een 13-jarige (dus moet wel sourced whiskey zijn) single grain op vatsterkte. Of we in de nabije toekomst nog nieuwe releases van dit huis gaan zien, is maar de vraag. Begin 2025 werd de productie immers stilgelegd. Reden te meer om zoveel mogelijk van deze malt te genieten. Hij kreeg een finish op een zwaar geblakerd bourbonvat – de zogenaamde alligator char.

Oh, dit is aangenaam! Marsepein, kweepeer, witte chocolade, guimauve en Fanta Orange. Intens zoet en erg zomers. Als ik guimauve ruik in een whisky – wat me transporteert naar mijn kindertijd – ben ik altijd in een goeie bui.

Lekker olieachtig. En op smaak is het wel onmiddellijk duidelijk dat het hier over een single grain gaat, want hij vertoont die typische toetsen van potloodslijpsel, popcorn, ananas en honing, zij het wel besprenkeld met flink wat zwarte peper. En ook een hint van Velpon. Dit is pittig, hoor.

De finish is behoorlijk lang.Aangename verrassing, moet ik bekennen. En bovendien kost een fles ocharme 55 EUR. Nice! Bedankt, Benny.

PS. Ondertussen is de productie bij Roe & Co door eigenaar Diageo voorlopig stopgezet door de moeilijke economische omstandigheden.

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 05-08-2025

Distilleerderij: The Great Northern
Regio: Ierland
Fles: Ireland 8 Year Old 2017/2025 The Nectar of the Daily Drams, Rum Cask
Kleur: licht goud
ABV: 53.1%

Banaan

The Nectar of the Daily Dram blijft ons maar verrassen met geweldige Ierse whiskey met Maria-beeldjes op het label. Herinner u de drie zustervaten uit 2023 en het koppel 22- en 23-jarige van 2024? Die waren top. Dit jaar pakken ze uit met een veel jongere malt, ocharme 8 jaar oud. Dat doet eerlijk gezegd vermoeden dat dit niet uit de stallen van Cooley komt, maar eerder een whiskey is van The Great Northern Distillery, maar zekerheid heb ik hier niet over. Wat ik wel weet is dat het een malt betreft die op een rumvat gelegen heeft.

Heerlijke fris en monter met flink wat banaan en citrus en iets donkerzoets wat me inderdaad aan rum doet denken. Honing en meloen. Relatief eenvoudig, maar wel heel erg aangenaam. So far, so good.

Goeie body. Naast citrus en banaan, nu ook wat munt en kruidigheid. Een hint van abrikozen. Hij begint langzaam maar zeker wat meer met de tropen te flirten. Deze is verre van complex, maar dat hoeft ook helemaal niet (en zou een beetje gek zijn te verwachten op deze leeftijd). Maar hij is wel erg lekker, fris en fruitig. Zelfs een tikkeltje snoeperig. Ik vind het prettig sippen.

De afdronk is middellang, pittig gekruid en aangenaam tintelend.

Leuke, jonge Ierse malt. Met zijn prijskaartje van net geen 80 EUR bovendien vriendelijk voor het budget. Merci, Benny!

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 05-08-2025

Op zondag 15 maart 2026 vindt de tweede editie van het Hogs & Buds Spirits Festival plaats in Landen. Dit is een leuk festival georganiseerd door enerzijds de Whisky Hogs uit Landen en de whiskyshop Buds & Barrels uit Minderhout bij Hoogstraten. En zoals het betaamt hebben zij een festivalbotteling klaarstaan (die je trouwens nu al kan kopen). Het werd een Ben Nevis die zijn hele leven doorbracht op een oloroso sherryvat. ‘Torc Fiadh’ bloklettert het label. Da’s Keltisch voor wild zwijn, prettig afgebeeld op het label. We gaan proeven!

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 6 Year Old 2017/2024 Benchmark, Murray McDavid, Koval Bourbon Finish, 280 bts
Kleur: licht goud
ABV: 56.8%

Maatstaf?

In het glas zit een wel erg jonge Linkwood, nogal vrijpostig gebotteld door Murray McDavid in hun zogenaamde ‘Benchmark’-reeks.

Jonge appels, cornflakes, honing en tamme kastanjes, da’s wat ik krijg op de neus. Niet bepaald ‘benchmark’ als u het mij vraagt. Foutloos, maar eenvoudig op de neus, dus.

Lekker olieachtig en onmiddellijk een flink pikante kruidigheid. Denk een karrenvracht aan witte peper en wat zoethout, hand-in-hand met wit fruit en kruisbessen. Amandelnoten op de achtergrond. Wel een heel stuk interessanter dan wat de neus deed vermoeden, hoor. De tweede slok offreert bovendien nog toetsen van bittere eik, zonder dat de malt oaky wordt (maar het scheelt niet veel). Zacht drogend.

De afdronk mag gerust lang genoemd worden, op kruidige eik en tamme kastanjes, met een mespuntje vanille.

Nou, ik zou dit toch niet bepaald een maatstaf voor Linkwood noemen, maar that’s just me. Dit is overigens de op één na jongste Linkwood die ik ooit proefde. Bedankt, Benny & Paula!

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 02-11-2025

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 12 Year Old 2008/2021 Blackadder Raw Cask, Hogshead #308358, 301 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 60.0%

ABV

MEUG, het smaakbureau uit Antwerpen met de immer sympathieke Jeroen Van Dijck aan het roer, organiseert een leuke reeks tastings waar ik vaak aan deelneem, maar de serie van september moest ik overslaan, aangezien ik zelf genoot van een heerlijke vakantie in zonovergoten Marokko. Maar niet getreurd, ik zette de samples met veel plezier toch aan de lippen in uitgesteld relais. Dit zijn de bevindingen… In 2021 vierde onafhankelijk bottelaar Blackadder de 25^e verjaardag en deze Linkwood uit 2008 werd voor die gelegenheid gebotteld in hun bekende Raw Cask reeks. Wat een bijzonder bleke Linkwood is dit, zeg.

Klassieke Linkwood-neus (als zoiets al bestaat) op wit fruit, vanille en honing, opgesmukt met wat hints van abrikoos en mango. Ook het florale element ontbreekt hier niet. Maar het hoge ABV zorgt er wel voor dat er verder weinig te ontdekken valt. Mijn neus is een tikkeltje verdoofd…

De body is prima en het ABV op de tong verrassend verdraagbaar. Ik dacht water nodig te hebben, maar da’s niet het geval. Nu draait het wel allemaal om vanille en de kruidigheid van het vat. Ik krijg nog slechts een hint van onrijpe banaan, maar verder geen fruit. Dit is nogal ééndimensionaal.

De afdronk is wel bevredigende lang, zoet en warm.

Een erg eenvoudige Linkwood die het vooral van zijn ABV moet hebben, ben ik bang. Ik ben niet erg onder de indruk.

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-10-2025

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 12 Year Old 2011/2024, Fragrant Drops, Fresh Tequila Barrel Finish #9008905, 232 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 58.0%

Tequila

MEUG, het smaakbureau uit Antwerpen met de immer sympathieke Jeroen Van Dijck aan het roer, organiseert een leuke reeks tastings waar ik vaak aan deelneem, maar de serie van september moest ik overslaan, aangezien ik zelf genoot van een heerlijke vakantie in zonovergoten Marokko. Maar niet getreurd, ik zette de samples met veel plezier toch aan de lippen in uitgesteld relais. Dit zijn de bevindingen… We proeven een best aparte Linkwood, want deze kreeg een finish op het minder voorkomende vattype Tequila… Als dat maar goed komt!

Ik krijg vooral Europees fruit (appel, peer) en munt, maar er zit ook een funky randje aan (verfverdunner?) dat hier best een interessante en gelukkig ook lekkere neus van maakt. Hij is ook een tikkeltje snoeperig. Denk aan hard candy met citroensmaak en iets van Ricola DropMint.

Hij is best olieachtig en mondvullend. Zoet en kruidig op meer wit fruit, maar nu eerder gestoofd en flink wat munt en andere groene kruiden. Het alcoholpercentage brandt niet, maar is toch best stevig. Ik moet net niet naar adem happen. Het funky randje van de tequila tekent ook present op de tong, maar wederom vind ik het prima werken.

De afdronk is best lang te noemen en behoudt dat funky toetsje tot op het allerlaatste moment.

Leuk! Wel, dit was toch een stuk beter dan de eerdere Linkwood die ik van Fragrant Drops proefde.

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-10-2025

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 11 Year Old 2011/2023 Cooper’s Choice, American Oak & Calvados Cask Finish #303534, 318 bts
Kleur: koper
ABV: 52.5%

Appels

MEUG, het smaakbureau uit Antwerpen met de immer sympathieke Jeroen Van Dijck aan het roer, organiseert een leuke reeks tastings waar ik vaak aan deelneem, maar de serie van september moest ik overslaan, aangezien ik zelf genoot van een heerlijke vakantie in zonovergoten Marokko. Maar niet getreurd, ik zette de samples met veel plezier toch aan de lippen in uitgesteld relais. Dit zijn de bevindingen… Deze jonge Linkwood, gebotteld onder het Cooper’s Choice-label, kreeg na zijn reguliere rijping op Amerikaanse eik nog een finish op een Calvados-vat!

De neus onthult een erg moutig hart, omfloerst met vanille, donker brood, amandelmeel en appelmoes. Dat laatste? Daar hoef ik geen tekening bij te maken, toch? Hoewel ik meer appels had verwacht van het Calvados vat. De invloed is eerder beperkt.

Hij is lekker olieachtig, bijna waxy. Nu krijg ik toch al wat meer appels. Denk aan Granny Smith uit de oven, besprenkeld met wat kruidnagel. Het amandelmeel evolueert naar marsepein, de vanille wordt karamel. Donkerzoet spul met een mooi kruidig randje. Midpalate wordt hij een tikkeltje astringent, bitter en droog.

De finish is best lang en erg kruidig. Op het sterfbed maken de appels opnieuw plaats voor de marsepein.

Da’s het soort whisky dat je op kerstavond moet sippen, geloof me.

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-10-2025

Distilleerderij: Linkwood
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Linkwood 10 Year Old Dram Mor, b. 2020, 1^st fill ex-bourbon barrel #306772, 245 bts
Kleur: koper
ABV: 55.0%

Alligator

MEUG, het smaakbureau uit Antwerpen met de immer sympathieke Jeroen Van Dijck aan het roer, organiseert een leuke reeks tastings waar ik vaak aan deelneem, maar de serie van september moest ik overslaan, aangezien ik zelf genoot van een heerlijke vakantie in zonovergoten Marokko. Maar niet getreurd, ik zette de samples met veel plezier toch aan de lippen in uitgesteld relais. Dit zijn de bevindingen… We proeven een 10-jarige Linkwood, gebotteld door Kenny MacDonald en zijn betere helft Viktorija, het team achter Dram Mor. De malt, gerijpt op een 1st fill bourbon barrel, is verrassend donker.

De neus vertoont enerzijds een subtiel floraal kantje, maar offreert anderzijds vooral mooie, donkerzoete toetsen als van gebakken banaan, melkchocolade, licht aangebrande karamel en onrijpe ananas. Flink wat woodsmoke wat, samen met de donkere kleur, een stevige blakering van het vat doet vermoeden. Ik meen zelfs echt verbrand hout te ruiken. Goeie neus.

Lekker olieachtig en onmiddellijk fruitig zoet, bijna snoeperig, met karamel, wederom gebakken banaan en zelfs wat chilipeper. De kruidigheid is erg uitgesproken en de woodsmoke is hier nog meer te ontwaren dan op de neus. Dit was inderdaad ‘alligator level char’. Geroosterde pinda’s en kokosrotsjes maken het plaatje compleet. Even lijkt de whisky zelfs een umami kantje te krijgen. Verrassend en best lekker.

De afdronk is lang, warm en kruidig met een zoet eindstation. De woodsmoke is echter de hoofdrolspeler.

Ik flirt met het idee deze jonge Linkwood zelfs complex te noemen. Hoe dan ook: indrukwekkend goed, zeker de jonge leeftijd indachtig. Het is het vat dat het hem gedaan heeft.

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 10-10-2025