Blog Image

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Teeling Plantation Rum Cask Finish

Tasting Notes Posted on za, maart 14, 2020 16:27:53

Distilleerderij: Teeling
Regio: Ierland
Fles: Teeling Plantation Rum Cask Finish, OB 2018, 12.000 bts
Kleur: goud
ABV: 46%

Teeling Tropical

Net als de Teeling Barleywine is ook deze Plantation Rum onderdeel van hun zogenaamde Small Batch Collaboration reeks. Ook van deze werden 12.000 flessen op de markt losgelaten. Plantation kennen we vooral van erg tropische rum, dus ik verwacht me aan een klein fruitbommetje.

Ja! De klassieke kenmerken van het huis tekenen present: appels, peren, rozijntjes en kersen. Maar dat wordt op deze neus mooi bijgestaan door tropisch fruit à la ananas, mango en banaan. Na even ademen komen daar zelfs kokosnoot en sterfruit aan te pas. Ook wat licht verbrande karamel – maak daar gerust kandijsuiker van (na even ademen). Mooi!

Goeie body, bijna stroperig. Vol en fruitig op peer, appel en banaan. Hint van ananas. Maar de kersen gaan toch met de hoofdprijs lopen. Hij dartelt op de tong met wat gember en nootmuskaat, witte peper en koriander. Fris, fruitig, lekker.

Verrassend lange afdronk op geel en wit fruit met een pepertje.

Niet wereldschokkend, maar stukken beter dan de Barleywine, als u het mij vraagt. Maar ja, ik ben een zoetekauw. Bedankt, Manny.

84/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-12-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Teeling Barleywine

Tasting Notes Posted on za, maart 14, 2020 06:26:01

Distilleerderij: Teeling
Regio: Ierland
Fles: Teeling Barleywine, OB 2018, Barleywine Finish, 12.000 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 46%

Verwelkte Bloemen

De jongens van Teeling experimenteren er lustig op los met allerlei vaten. Neem nu deze Barleywine, een small batch release in samenwerking met Galway Bay Brewery. Eerst een rijping van zo’n 6 jaar op bourbonvaten en dan een finish op een gerstewijnvat (eigenlijk een zwaar bier, dus).  Ik presenteerde hem laatste nog op een Irish Whiskey tasting en deze kon op veel bijval rekenen.

Zachte neus met een scherp randje. Neen, dat is geen tegenstrijdigheid. De typische appel, meloen, citrus en overrijpe kersen die ik vaak bij deze whiskey ontwaar, ontbreken niet, maar er zit inderdaad een vreemd randje aan van de gerstewijn. Kruidig groen en iets van peper, zonder heel uitgesproken te zijn. Maar vooral: hij stinkt een klein beetje. Als van verwelkte bloemen.

Op smaak heeft hij daar geen last van. Lekker vol op kersen, appel en sultanas en iets waar ik niet meteen de vinger op kan leggen. Doet wat aan jenever denken, zelfs. Maar speels is het wel en eerder apart als ik het vergelijk met andere whiskey’s die ik al van dit huis proefde. Dat maakt het wel interessant.

De afdronk is betrekkelijk lang, licht drogend, maar bovenal prikkelend en zoet.

Leuke Teeling, maar meer ook niet. Vooral de neus was moeilijk (da’s een eufemisme). Zo tussen de 40 en de 50 EUR. Daar kan je betere Teeling voor krijgen.

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 24-12-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Whiskyfestival Gent 2020 – verslag zondag 08/03

Events Posted on vr, maart 13, 2020 16:09:15

Zondag trokken we – zoals de traditie dat voorschrijft – met z’n vieren naar het festival. Dearly Beloved en ik werden gevoerd door Ilse en Niek.

Om de debatten te openen trokken we eerst naar de stand van Diageo, waar Arno Dobbels – net als ik genomineerd, maar niet benoemd tot whiskyambassadeur van het jaar – een ‘loser’s dram’ deelden: Caol Ila 35 year Old 1982 uit de Special Release van 2018. Kwestie van goed te starten, zeg maar.

Op dezelfde tafel viel me een fles van Roe & Co op, een relatief nieuwe Ierse blend – nog niet van eigen stook, maar die is ondertussen wel aan het rijpen – die het volgens mij omwille van zijn kruidige karakter vooral goed zal doen in cocktails.

Ik vond het trouwens een verrassend goeie festivalbotteling. Die Gouden Carolus mocht er best wezen. En natuurlijk een erg leuke selectie, want Belgisch. Dit even volledig terzijde.

Ik was eerst van plan de stand van Loch Lomond gewoon te passeren – het lukt me maar niet om die lekker te vinden – maar dacht hem een tweede kans te geven en liet me opnieuw de 18-jarige inschenken. Volgend jaar loop ik de stand gewoon voorbij…

Bij Wilson & Morgan daarentegen, proefde ik wel twee erg lekkere drams. Een Bowmore 16 Year Old 1996 Sherry Finish en een Caol Ila 8 Year Old 2011 gebotteld voor ons landje. Heerlijk.

Ik werd aangeraden de Speyside 22 Year Old 1996 van Liquid Treasures te proeven. Zo gezegd zo gedaan. Die stond trouwens op tafel bij de whiskyambassadeur van het jaar Jürgen Vromans. Vooral de afdronk was zalig.

Vlak naast die tafel stond Kenny MacDonald wiens nieuwe reeks Dram Mor door Jürgen zal geïmporteerd worden. Na de heerlijke Caol Ila gisteren, liet ik me vandaag verleiden tot het proeven van zijn 11-jarige BenRiach. Erg lekker.

Bij Mariella liet ik me de Arran Sherry Cask welgevallen, maar aan de tafel ernaast, bij The Nectar, proefde ik wellicht van het lekkerste dat ik heel het weekend heb mogen proeven. Enerzijds de  geweldige Auchentoshan 21 Year Old 1997 en anderzijds de nog betere Clynelish 23 Year Old 1995, beide gebotteld onder het label The Nectar of the Daily Drams.

Mijn smartphone piepte om me er attent op te maken dat het tijd was voor de Bruichladdich Masterclass met brand ambassador Nick Baeyens. En dat het een mooie tasting ging worden, stond al op voorhand vast. Immers, naast de Classic Laddie gingen we niet minder dan 4 expressies proeven uit de bejubelde Black Art Series.

De zaal zat afgeladen vol en genoot zienbaar met volle teugen. Niet alleen van de geweldige whisky (de tasting notes mag u binnenkort verwachten op het blog), maar ook van de ongedwongen, grappige en energieke manier waarom Nick zijn publiek op sleeptouw nam. Hij is zichtbaar gepassioneerd door Bruichladdich en de filosofie van het bedrijf. Het feit dat ze lekkere whisky maken, zal daar ook niet vreemd aan zijn. Ik vond het top.

Van de ene tasting was het meteen naar de volgende, want ook Chef Stef en zijn Krien van De Cluysenaer verwachtten ons voor hun Desserts & Whisky Masterclass. Stef bekoorde ons met zijn combinaties die zowel vloekten (bewust, voor alle duidelijkheid) als harmonieus waren. Een verrassend bittere en umami Auchentoshan Three Wood (ja, die kunnen soms geweldig verschillen van batch tot batch en dit was niet bepaald een lekkere) werd mooi rechtgetrokken met een zalige Tiramisu. Een bavarois met Bowmore Vault No 1 viel ook erg in de smaak. Maar de witte chocolade met Le Frog 7 Year Old (Laphroaig, uiteraard) klikte absoluut niet, terwijl met melkchocolade het dik meeviel. De zwarte chocolade met de Laphroaig Quarter Cask was dan weer een shot in de roos. Diezelfde Laffie deed het bijgevolg ook erg goed bij de crémeux au chocolat. Mijn favoriete combo, echter, was de flan van karamel met de Arran 9 Year Old Private Cask. Zelfs de pannacota met bosbessen, opgelukt met de Balmenach 13 Year Old, kon daar niet meer over. Dat was wederom een zeer leuke Masterclass, nog beter dan die van vorig jaar. Ik daag Stef uit om het volgend jaar nog beter te doen. Ik schrijf me zeker weer in!

Ondertussen was het hoog tijd geworden om nog eens langs te lopen bij onze vrienden van Food & Spirit. Guy en Bart hadden namelijk ook nog wel wat lekkers, zoals ribbetjes met de Jack Daniel’s Single Barrel Select 2019 of een stoverijtje van hertekalf met de Glenrothes Whisky Maker’s Cut. Smullen!

Maar het meest uitzonderlijke proefde ik toch bij Jürgen, hoor. Al was het dan geen whisky, het was alleszins liquid history, want op zijn tafel stond een fles Bas Armagnac van Domaine De Baraillon. Nu weet ik dat die goed spul hebben (ik heb een bas-armagnac van 1983, 1973 en 1970 in mijn kast open staan), maar eentje uit 1918 (en da’s géén typfout) had ik nog niet geproefd. En goed dat het was. Bedankt voor de gulle dram, Mr Ambassador!

Da’s pas in schoonheid eindigen!

Laat me afsluiten met de obligate, maar daarom niet minder gemeende, woorden dat het weer prettig was jullie allemaal tegen het lijf te lopen (in één geval letterlijk) en een glas met me te delen (in sommige gevallen ook letterlijk – fuck Corona). Te veel om op te noemen, maar you know who you are. Het is altijd prettig een praatje te kunnen maken met gelijkgezinden.

Ik kijk er naar uit jullie volgend jaar opnieuw te kunnen begroeten.

May the Malt be with you!



Whiskyfestival Gent 2020 – verslag zaterdag 07/03

Events Posted on vr, maart 13, 2020 06:21:30

Traditiegetrouw gaan Niek, Ilse, Sofie en ik naar het festival op zondag. Maar aangezien ik dit jaar genomineerd was voor Whiskyambassadeur van het Jaar, kreeg ik de vraag om zaterdag toch langs te komen. Een duo-ticket zou klaarliggen aan de deur. Vol verwachting trok ik dus richting ICC in Gent.

Ik spotte onmiddellijk een aantal bekende aan de tafel van de SMWS – bij Chris Lauriers – en ging meteen gedag zeggen. Chris kon het niet laten om mij onmiddellijk iets onder de neus te duwen. Hij drukte me er bij op het hart dat het lekker was, maar geen Auchentoshan. Ik was erg aangenaam verrast en wel om twee redenen. Ten eerste: het was inderdaad lekker. Ten tweede: tot mijn verrassing was het een whisky die ik nog nooit eerder geproefd had. Het bleek te gaan om SMWS 122.27 Panna cotta, kilts and candlelight, i.e. een 7-jarige Croftengea! Het was effectief de eerste keer dat ik dit type malt van de Loch Lomond distilleerderij aan de lippen zette.

Dat werd onmiddellijk gevolgd door iets heel anders, namelijk een cognac uit de regio Petit Champagne die naar de naam Herby goes bananas luistert. Geweldig. En lekker.

Twee tafels verder begroette ik de jongens van Diageo: Arno en de Herminator. En terwijl Arno mij een Clynelish Special Release 2014 uit, kwam Maarten van The Nectar al aanzetten met een al even geweldige Glen Grant 25 Year Old 1992, een single cask van Cadenheads. Eigenlijk was mijn proefnamiddag hiermee al achter de rug.

Maar goed, we geven niet snel op. We spoelden glas en mond en prepareerden de smaakpapillen opnieuw met een ouwe getrouwe: Glenfiddich 18 Year Old. Een flink onderschatte aperitiefwhisky, als u het mij vraagt. Maar lang mocht de pauze niet duren, want ik werd bij de arm genomen en naar de stand van Dram Mor getrokken om daar de 6-jarige Caol Ila aan de lippen te zetten. Die was geweldig en lekker vuil. Kenny MacDonald is alleen een beetje karig met de info op zijn labels, als u het mij vraagt.

Het was hoog tijd voor een hapje, maar onderweg naar die bewuste stand diende ik natuurlijk te passeren bij mijn vriend Davide Romano van Valinch & Mallet. Ik moest en zou zijn 10-jarige Heaven Hill proeven – ik vond hem prima, maar mocht toch iets hoger in ABV gezeten hebben – maar had mijn oog ondertussen al op zijn 6-jarge Caol Ila laten vallen. Gerijpt op een Oat cask van Koval, nog wel. Goed spul.

Ik was eindelijk bij Bart en Guy geraakt – een vaste stop, want niet alleen kan je hier de innerlijke mens wat versterken, maar bovendien zijn beide goedgeluimde koks ook prettig gestoord in hun combinaties. Dus liet ik meteen wat hapjes aandraven. En ze waren top.

  • Gerookte zalm met Craigellachie 13 Year Old
  • Buikspek met Highland Park 12 Year Old
  • Scampi met Jack Daniel’s Rye

Net op het moment dat ik van mijn hapjes sta te genieten, ontvang ik een sms van Dearly Beloved: ‘Ik sta aan de ingang’. Dus rep ik me daarheen, want vrouwlief was afgekomen om te supporteren tijdens de uitreikingsceremonie. Onderweg naar de zaal werk ik nog een Säntis Malt 7 Year Old Edition Alpstein XV in de handen gedrukt. En die viel me best mee.

De ceremonie was weinig ceremonieel, moet ik bekennen. Weinig animo, presentatie zonder versterking… enfin, dat kon wat mij betreft net iets meer zijn. Maar de winnaars kregen een mooie oorkonden en een potstill in kristalglas, wat wel een prachtig aandenken is.

En hoewel ik het jammer vind dat ik de titel van ambassadeur niet in de wacht gesleept heb, gun ik het Jürgen Vromans van harte. Ons kent ons. Ik was er als de kippen bij om hem te feliciteren en bood nadien mijn brede schouder aan Arno Dobbels aan om op uit te huilen (grapje!).

We namen afscheid van elkaar, maar niet voor lang, want daags nadien zou de delegatie van Whivie uiteraard wederom van de partij zijn.

May the Malt be with you!



Valinch & Mallet tasting – verslag

Events Posted on do, maart 12, 2020 06:40:48

Op 3 maart was ik te gast bij The Whisky House in Essene voor een tasting van Davide Romano, eigenaar van de Italiaanse onafhankelijke bottelaar Valinch & Mallet.

De reden van mijn afzakken was niet alleen de whisky – de line-up was niet op voorhand bekend gemaakt, maar Geert De Bolle, onze gastheer, kennende, wist ik dat het zeer goed zou zijn. Maar afgezien daarvan is Davide ook een persoonlijke vriend.

Wie mijn wel en wee een beetje volgt op sociale media, weet bijvoorbeeld dat ik op zoek was naar een Auchentoshan single cask voor Singapore en Davide liet meteen weten dat hij daar enkele weken later zou zijn en gerust de fles voor mij wilde oppikken. Zo gezegd zo gedaan.

Ik hoor u al denken: ‘hij ging naar de tasting om zijn fles te halen’, maar u vergist zich. Immers, ik wist dat Davide de fles niet bij zou hebben, aangezien hij zelf rechtstreeks van een toer in de States afzakte naar Brussel. Maar het was wel de ideale gelegenheid om hem nog eens persoonlijk te bedanken en lekkere pareltjes uit zijn stal te proeven.

En dat het lekker was, kan u hieronder lezen. Na de hartige ontvangst door Geert en zijn team, nam Davide het woord. Hij is een begenadigd verteller en entertainde ons de hele avond, terwijl niet minder dan zeven mooie drams werden gepresenteerd.

County Louth 14 Year Old 2003/2017 Irish Single Malt – sherry hogshead – 51.7%

Er staat in County Louth maar één distilleerderij en dat is natuurlijk Cooley. De neus was zacht en fruit met karamel, amandelen, citrus, sultanas en banaan, maar tevens herbaal op munt en een florale toets. Op smaak was hij pittig gekruid op peper en zoethout, maar ging perzik wel met de aandacht lopen. De malt was verrassend romig. De lange, zoete afdronk was erg bevredigend. Van een opener gesproken! (100 EUR).

Tormore 25 Year Old 1992/2017 – bourbon hogshead – 50.8%

Een verrassend florale neus met flink wat zoete mout, eik, groenhout en abrikozensap, opgesmukt met vanille, vult mijn neus. Op smaak blijft hij floraal, maar offreert ook flink wat abrikozen en kastanjes. De afdronk is middellang en floraal. Redelijk geparfumeerd (in a good way) en daardoor nogal ‘vrouwelijk’ (als je dat al kan zeggen van een malt) en zeer elegant. (200 EUR).

Auchroisk 27 Year Old 1991/2019 – bourbon hogshead – 48.7%

Een Auchroisk van bijna drie decennia oud, dat kom je niet vaak tegen. Wederom floraal en flink wat baby-adem (geen off-note!), yoghurt, grassen en pollen en appels. Iets van verschaalde pils. Op smaak vertaalt zich dat in een romige malt op appels en witte peper, terwijl de florale toets nooit helemaal verdwijnt (hoeft ook niet, dit is lekker). De afdronk is eerder kort, zoet en fruitig en eindigt in een verrassend snoeperige toets. (240 EUR).

Inchgower 21 Year Old 1997/2018 – bourbon hogshead – 52.8%

Deze Inchgower deed me denken aan een wandeling in een dennenbos. Grenenhout, hazelnoten, appelsien, maar ook Nutella choco en iets van haarspray (wederom geen off-note!). Op smaak krijg ik meer citrus (voornamelijk appelsien) en noten, zachte eik en iets van chili pepers, zonder dat hij echt pikant wordt. In de lange afdronk krijg ik wederom noten en flink wat aardse toetsen. (160 EUR).

Speyside 22 Year Old 1996/2018 – sherry hogshead – 54.8%

Neen, deze is geen ‘secret Speyside’, maar wel degelijk afkomstig van de relatief jonge Speyside Distillery. En ik beken, het was mijn favoriet van de avond. De neus barstte van het rode fruit. Bosbessen, vlierbloesems, perensiroop, zoethout, kandijsuiker en oloroso sherry. Op smaak kwam daar maraschino kers bij, alsook pruimen en zachte tannine met wat kruidnagel. De middellange afdronk offreerde nog een druppeltje balsamico. Een vloeibaar dessertje. (175 EUR).

Bruichladdich 15 Year Old 2003/2018 – bourbon hogshead – 54.1%

Dit was zonder enige twijfel het buitenbeentje van de line-up, want erg atypisch. Hij splijtte de zaal ook in twee, een beetje zoals een Woody Allen film. Je houdt er van of niet. Er is geen middenweg. Op de neus kreeg ik stalgeuren, geitenkaas, afgestreken lucifer, zoute crackers (TUC koekjes), popcorn en… zweet. Volledig verstoken van zoetigheid. Op smaak kwam daar baby-adem, gepofte rijst, appels, vanille en een zilt randje aan te pas. In de middellange afdronk was het een strijd tussen zoet en zilt. Dat laatste wint. Een polariserende malt, als u het mij vraagt. Wel een leuke ervaring. (160 EUR).

Valinch & Mallet is nog een jong bedrijf, opgericht op 4 september 2015, en heeft haar goede reputatie voornamelijk opgebouwd met de selectie van excellente single casks Scotch, maar ondertussen zijn ze ook al uitgeweken naar grain, Ierse en Amerikaanse whiskey en… rum!

Davide had als toemaatje een prachtige rum van Marie Galante meegebracht om de tasting af te sluiten.

Bellevue 20 Year Old 1998/2016 Marie Galante – column still – 58.2%

Op de neus krijg ik heerlijke, donkerzoete toetsen zoals pruimen en dadels, maar ook rozijnen en chocoladeschaafsel. Hoewel snoeperig zoet op de tong, is hij tevens zijdezacht en licht gekruid op chili, vanille en kruidnagel. Pruimen maken de grootste indruk. De afdronk is middellang en zo zoet als een hoestsiroop. Ik voel plots een erg welkome verkoudheid opkomen! (180 EUR).

Ik hoef er geen tekening bji te maken dat dit een fantastische avond was. Geert nodigde ons na de tasting nog uit voor wat tapas en een drankje en stelde ons in de gelegenheid na te praten met Davide. Uiteraard konden de flessen ook ter plekke gekocht of besteld worden.

Voor mij was het de eerste keer dat ik afzakte naar De Montil in Essene, maar ik was erg aangenaam verrast. Zeer leuke locatie die zich prima leent tot dit soort evenementen. En dat op slechts een half uurtje rijden van mijn deur? Hier ga ik ongetwijfeld nog naartoe keren.

Bedankt Geert, Alex, Eric en al de rest van het team voor de prima organisatie.
Cheers, Davide, it was great meeting you again and see you soon in Ghent or Limburg.

May the Malt be with you!



Valinch & Mallet

Distilleerderijen Posted on wo, maart 11, 2020 06:14:50

Valinch & Mallet
London, UK
info@valinchandmallet.com
http://www.valinchandmallet.com/

DNA

Twee Italiaanse vrienden met een volledig verschillende achtergrond – Davide Romano, bankwezen en Fabio Ermoli, wijnimporteur – kwamen in september 2015 op het idee om een nieuwe onafhankelijke bottelaar uit de grond te stampen. Volgens hun is er geen grotere vreugde in het leven dan je passie tot leven te brengen en die passie bleek Scotch whisky te zijn. Voeg daar de inherente liefde voor kunst en schoonheid aan toe die elke Italiaan in zijn DNA heeft en je weet dat er iets moois van gaat komen.

Voor de naam van hun bedrijf grepen ze terug naar twee tools die ambachtslui in het warehouse elke dag hanteren. Een valinch is de pipet waarmee samples uit een vat kunnen gehaald worden, terwijl de mallet een kleine hamer is die gebruikt wordt om de bung zowel uit als weer in het vat te kloppen. Valinch & Mallet is het geworden, met als logo een typisch Schotse knoop.

Single Casks

Single casks selecteren is geen wetenschap, maar een kwestie van smaak en voor Romano en Ermoli is het een kwestie van steeds op zoek te gaan naar het ware distilleerderijkarakter. Ze zullen dus eerder opteren voor wat ze zelf lekker vinden dan wat goed zal verkopen. Dat merkt je ook als je hun range bekijkt. Er zitten vaak distilleerderijen tussen die als minder ‘sexy’ worden beschouwd, maar de pareltjes die beide heren bottelen bewijzen wel dat hun strategie werkt. Want Valinch & Mallet zit aardig in de lift.

Ze kiezen er ook steevast voor om hun single casks zonder koelfiltratie of bijkleuring te bottelen. Zelden wordt de whisky nog versneden – vooral dan jonge whisky die wel eens agressief kan overkomen, wederom een keuze van smaak – het overgrote deel wordt op vatsterkte gebotteld. De heren zijn er ook in geslaagd om een mooie fles te presenteren met prachtige labels en metalen plaatjes die je vertellen van welke distilleerderij de whisky afkomstig is en op welk type vat hij gerijpt heeft, alsook een dop van was.

Range

Hoewel Davide en Fabio begonnen zijn met Scotch single malt, duurde het niet lang alvorens ze ook vaten naar hun gading vonden met grain, Ierse en Amerikaanse whiskey en zelf rum.

Davide (en in mindere mate Fabio) kan je regelmatig tegen het lijf lopen op verschillende festivals in Europa en daarbuiten, waarbij hij steeds een hele mooie en uitgebreide selectie flessen aanbiedt om te proeven.



Mark’s Whisky Ramblings 300: Cardhu 18 Year Old

Mark's Whisky Ramblings Posted on di, maart 10, 2020 07:25:43

Zo’n 70% van wat bij Cardhu wordt geproduceerd, gaat in de bekende Johnnie Walker blends. De overige 30% wordt vermarkt als single malt. We proeven de 18-jarige, die erg populair blijkt in Frankrijk, Portugal, Spanje en Griekenland. Dat heeft alles met het warme klimaat aldaar te maken, waar deze fruitige Speysider mooi tot zijn recht komt.



Cardhu 18 Year Old

Tasting Notes Posted on ma, maart 09, 2020 06:24:48

Distilleerderij: Cardhu
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Cardhu 18 Year Old
Kleur: vol goud
ABV: 40%

Onderschat

Zo’n 70% van wat bij Cardhu wordt geproduceerd, gaat in de bekende Johnnie Walker blends. De overige 30% wordt vermarkt als single malt. We proeven de 18-jarige, die erg populair blijkt in Frankrijk, Portugal, Spanje en Griekenland. Dat heeft alles met het warme klimaat aldaar te maken, waar deze fruitige Speysider mooi tot zijn recht komt.

De vergelijking met de 12- en 15-jarige gaat hier echt niet meer op. Dit is gewoon een ‘andere’ whisky. Fruitsalade met peper, een dubbele dosis ananas en peren. Luikse siroop. Moutsuikers en gestoofde appels, perzik en een zacht florale toets. Getoaste eik met een hint van woodsmoke en een zacht pepertje.

Zijdezacht op de tong met iets van appelsien, perzik, gebakken appels met kaneel, moutsuikers en een hint van houtlijm – maar in de goeie zin – en een toets van menthol. Kersensap en bakkerskruiden gaan hier hand in hand. Chocolade op de achtergrond. Ik hou er wel van.

De afdronk is middellang, zacht gekruid en licht drogend met walnoten appelsienlikeur.

Ik denk dat dit op 46% of zelfs 50% wel eens een dijk van een whisky zou kunnen zijn. En ik vind 60 EUR voor deze whisky eigenlijk een erg eerlijke prijs. Deze moet je toch maar eens proberen, hoor. Cardhu wordt flink onderschat, als je het mij vraagt.

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 26-01-2020
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Cardhu 15 Year Old

Tasting Notes Posted on zo, maart 08, 2020 06:22:14

Distilleerderij: Cardhu
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Cardhu 15 Year Old
Kleur: oud goud
ABV: 40%

Quarte Quart

Cardhu werd in 1824 gebouwd door John Cumming – weliswaar als Cardow – in hartje Speyside. In 1893 werd de distilleerderij gekocht door John Walker & Sons om zichzelf te verzekeren van voldoende Speyside stijl whisky voor hun steeds populairder wordende blends. Wij proeven vandaag hun 15-jarige single malt.

De neus is erg gesloten, moet ik zeggen. Het duurt enkele minuten alvorens hij mits wat handwarmte zijn geheimen prijsgeeft. Wat gebakken appels, mandarijnen, meubelpoets en een florale toets die me richting lavendel stuurt. Graankoekjes, honing en moutsuikers. Het verschil met de 12-jarige is significant, vind ik.

Lekker olieachtig op de tong. Zoete mout, appelsien – schil incluis – perzik en toffee. Quatre quart cake. Midpalate wordt hij zelfs een tikkeltje kruidig en drogend. Maar als ik eerlijk ben, vind ik de 12-jarige op smaak gewoon leuker.

De middellange afdronk is verrassend drogend en krijgt nog een kleine uplift van menthol.

Hij heeft iets meer diepgang dan zijn jongere broertje – zeker op de neus – maar complex gaan we hem nog niet noemen.

81/100

Geproefd door Mark Dermul op 26-01-2020
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Cardhu 12 Year Old

Tasting Notes Posted on za, maart 07, 2020 06:19:18

Distilleerderij: Cardhu
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Cardhu 12 Year Old
Kleur: goud
ABV: 40%

Fruitsalade

Whiskyliefhebbers zoals u en ik durven wel eens voorbijgaan aan wat ik ‘de basis’ durf noemen. We zijn zo verwend met het vloeibare geweld dat we geen oog meer hebben voor het spul waarmee we allemaal begonnen zijn – enfin, ik althans. Af en toe een terugkeren naar ‘basiswhisky’ is volgens mij een goed idee, dus laat ik het voorbeeld geven. Vandaag proef ik de Cardhu 12, het hart van menig Johnnie Walker blend en razend populair in het zuiden van Europa.

Erg zoete en licht florale neus op citrusfruit, banaan, appeltjes en zoet mout. Iets van vanillewafeltjes en sultanas, fruitsalade met lichte toetsen van eik. Erg onschuldig en tegelijkertijd erg uitnodigend.

Op smaak is dit een vloeibare fruitsalade met appels, peren, mandarijntjes en groene druiven. Nog een hint van papaya en zelfs ananas, aangevuld met een toets van gember, licht getoaste eik en florale honing. Erg makkelijk drinkbaar, erg zomers, erg toegankelijk.

De afdronk is dan misschien wat aan de korte kant, maar iets bitterzoet maakt hem wel erg aangenaam.

Een kaarterswhisky pur sang. Wordt door velen wat onderschat, naar mijn mening. Voor 30 EUR is dit eigenlijk een koopje!

80/100

Geproefd door Mark Dermul op 26-01-2020
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Bier: Abbaye Des Rocs 1979 Bruin

Tasting Notes Posted on vr, maart 06, 2020 06:15:32

Brouwerij: Abbaye Des Rocs
Regio: België
Fles: Abbaye Des Rocs 1979 Bruin, 330ml
Kleur: roodbruin
ABV: 9.0%

Chicorei

Jean-Pierre Elior en zijn echtgenote Marie-Jeanne Bertiau richtten in 1979 de microbrouwerij Abbaye des Rocs op in Montignies-sur-Roc, iets ten zuidwesten van Bergen, nabij de Franse grens. Momenteel wordt het familiebedrijf gerund door de tweede generatie, dochter Nathalie Eloir en haar man Georges Levecq. Het assortiment omvat een blonde en bruine (die laatste gaan we zo meteen proeven), La Montagnarde (genaamd naar de inwoners), La Blanche (dubbel wit), Triple Impériale, La Grande Cru, La nuit étoillée, La Passe Tout Outre en La Marcelin. Ik beken, ik was aangetrokken tot dit flesjes omdat het om een ‘single malt bier’ gaat. Hij schenkt roodbruin met een beige kraag met kleine bellen die relatief snel verdwijnt.

De initiële neus vind ik niet bepaald aantrekkelijk. Hij is erg yeasty en bitter en doet me zelfs heel even aan een openbaar urinoir denken. Oesje! Pas na een dikke minuut wordt hij aangenaam, dus is de eerste indruk snel vergeven. Nu krijg ik rood fruit en zelfs iets wat me aan rode wijn doet denken. Na twee minuten wordt dat zelfs kandijsuiker. Van een goeie evolutie gesproken!

Op smaak is hij bitterzoet waarbij hij flink wat tannine verraadt, alsof ik op een druivenpit gebeten heb, terwijl er ook donkerzoete toetsen verschijnen van allerhande fruit. Druiven, rozijnen, hint van chocolade. Dan is het één en al chicorei en verbrand hout. Wederom geen liefde op het eerste gezicht, maar interessant is dit alleszins.

De afdronk is wel mooi. Donkerzoet met slechts een lichte bitterheid.

Net iets te bitter om helemaal te bevallen. Pas in de afdronk wordt die bitterheid overstemt door zoet fruit, maar dan is het kalf al verdronken.

Geproefd door Mark Dermul op 16-02-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Bier: Bloemenbier

Tasting Notes Posted on do, maart 05, 2020 06:20:37

Brouwerij: Proefbrouwerij
Regio: België
Fles: Bloemenbier, 33cl
Kleur: amber
ABV: 7%

Plakkerig

Bloemenbier wordt gebrouwen in de Proefbrouwerij te Lochristi en krijgt zijn naam omwille van het feit dat Lochristi bekend staat om zijn bloemen (ik beken, ik moest dat opzoeken, ik had geen idee). Er plakt geen label op het flesje zelf, alle informatie over het bier staat op de papieren wikkel die rond elk flesje zit. En ja, bloemen en planten horen tot de ingrediënten van deze amberkleurige ale, die een flinke carbonatie vertoont, alsook een mooie witte kraag met grote bellen. De kraag blijft lang staan.

Hij geurt lentefris met een bittertje van grapefruit en doet me (heel even) aan Duvel denken. Zoet mout is onmiskenbaar, alsook enkele fruitige toetsen van perzik en mandarijn. Na enkele ogenblikken verschijnt iets floraal op de achtergrond. Het water loopt me al in de mond.

Hij is lekker romig en verrassend zoet! Honing bij de vleet, maar ondertussen wel lekker fris. Het florale keert weer, alsook de perzik die plots heel groots wordt. Sinaasappelsap op de achtergrond. Zomers zoet!

De afdronk wordt door al die zoete zaligheden wel een plakkerige boel, maar geen nood – dat kan je wegspoelen met je volgende Bloemenbier. Of, nee, wacht…

Dit gaat gevaarlijk makkelijk naar binnen en ik kan me zo voorstellen dat dit op een zomers terras een voltreffer is. Dit ga ik nog in huis halen.

Geproefd door Mark Dermul op 16-02-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Bier: Rebelse Strop

Tasting Notes Posted on wo, maart 04, 2020 06:32:24

Brouwerij: Roman
Regio: België
Fles: Rebelse Strop, 33cl
Kleur: donker blond
ABV: 6.9%

Wilde Gist

Afgelopen zomer sprak ik u al van de Gentse Strop, een biertje dat zijn naam krijgt van de Gentse Stroppendragers – een bijnaam die de Gentenaren kregen omwille van hun opstand tegen Keizer Karel in 1540. Maar Roman, de brouwerij in Oudenaarde die de Gentse Strop produceert, heeft ook een donkerblonde variant op de markt die naar de naam Rebelse Strop luistert en met Brettgist gemaakt werd. Die wilde gist zorgt er voor dat de smaak verder blijft evolueren na het bottelen. Donkerblond – maar dat wist u al – met een witte kraag met grote bellen die lang blijft staan.

Net als zijn blonde neef offreert dit bier citrus en jonge appeltjes, een florale toets en wat honing, maar wat deze uit de band doet springen is een panoply aan aardse toetsen. Ik krijg zelfs wat modder op de neus (géén offnote!). De gist laat zich zeker gelden op de neus, wat hem een mooie, zij het wel wat weerbarstige, neus geeft.

Hij is bitterfris (is dat een woord?): lekker bruisend gaat deze vlot over de tong, maar de fris fruitige toetsen die ik bij de Gentse Strop kreeg, worden hier wat overstemt door een bitter toets van de hop en een zuurtje als van pompelmoes. Ik vind hem anderzijds wel verrassend zacht en rond. Qua mondgevoel houdt hij het midden tussen waterachtig en romig.

De afdronk is kort, mild en grassig.

Lekker, maar ik beken dat ik de blonde variant lekkerder vind.

Geproefd door Mark Dermul op 09-02-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Bier: Zulte by Alfred

Tasting Notes Posted on di, maart 03, 2020 06:28:06

Brouwerij: Verhaege
Regio: België
Fles: Zulte by Alfred, 33cl
Kleur: roodbruin
ABV: 5.1%

Oud Bruin

Zulte brings back memories. Als jonge snaak – midden jaren 1980s is dat – hielp ik vaak mijn vader in zijn voetbalkantine en daar werd Zulte Oud Bruin geschonken, zowel van het vat als van fles. Stiekem dronk ik er af en toe ook eentje. Maar dan verdween het bier van de markt. In 2017 werd Zulte nieuw leven ingeblazen en naast de Oud Bruin – nu simpelweg Zulte Bruin – is er ook een Zulte Blond én een Alfred – eerbetoon aan Alfred Versele, de originele stichter van de Brouwerij Angelo Belge in 1891. Zulte wordt momenteel bestiert door Vincent Versele, achterkleinzoon van Alfred, en gebrouwen bij microbrouwerij Verhaege uit Vichte. Het bier rijpt op eigenhouden foeders. Hij schenkt roodbruin (eerder bruin dan rood moet ik wel zeggen) met een licht beige kraag die erg snel verdwijnt.

De neus is zoetzuur op allerhande rood fruit en doet wat denken aan aardbeienconfituur met pompelmoessap in de mix (ik weet het, dit klinkt gek, maar vergeet niet dat ik liefhebber maar verre van kenner ben). Iets van pruimen en zwarte bessen en een enkel druppeltje balsamico azijn. Bovendien iets wat me een beetje aan yoghurt doet denken. Maar ik krijg er wel het water van in de mond.

Ook op smaak is eerder licht – bijna waterachtig. Hij is wel verrassend zoet en erg fris met een zuurtje in tweede instantie. Doet wat aan Rodenbach denken. Erg fris en zomers en kapt binnen als limonade – opletten dus. Denk bosbessen, krieken, pruimen en pompelmoes en een mooie toets van het eikenhout. Alleen een tikkeltje te licht naar mijn gading.

Van een afdronk is amper sprake. Zoetzuur, maar kort.

Typisch biertje om als doordrinker te nuttigen op een zonnig terras, terwijl de kids op het strand de laatste hand leggen aan hun zandkasteel.

Geproefd door Mark Dermul op 09-02-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Bier: Val-Dieu Brune

Tasting Notes Posted on ma, maart 02, 2020 06:45:44

Brouwerij: Val-Dieu
Regio: België

Fles: Val-Dieu Brune, Abdijbier, 33cl
Kleur: roodbruin
ABV: 8%

Godsdal

Val-Dieu is een Belgisch abdijbier dat als één van de weinige nog in de abdij zelf gebrouwen wordt en dit al sinds 1216. L’Abbaye Val-Dieu oftewel de Abdij Onze-Lieve-Vrouw van Godsdal, is een voormalige cisterciënzerabdij in Aubel, provincie Luik, vlakbij de drielandenpunt. Het is overigens de enige abdij die de Franse Revolutie overleefd heeft. Hun bieren zijn echte originele Belgische abdijbieren, zonder toevoeging van aroma’s noch kruiden en gebrouwen volgende de oude infusie-methode. Sinds 1999 draagt het bier het label ‘Erkend Belgisch Abdijbier’. We proeven hun bestseller, de Brune. Die schenkt roodbruin met een machtige kraag met middelgrote bellen, die langzaam verdwijnt. Mooie carbonatie.

De neus van deze dobbel heeft een moutig hart met toetsen van koffie, karamel en mokka. Iets van gedroogde pruimen, geroosterde noten en bruin brood.

Op smaak is hij minder zoet dan ik had verwacht. De koffie/mokka combo is lekker, maar wordt snel opgevolgd door wat gedroogd fruit en kandijsuiker, maar ook enkele zurige agrum toetsen. Tot slot wordt hij zelfs een tikkeltje bitter naar het einde toe.

In de korte afdronk wordt hij zelfs een beetje kruidig/herbaal.

Fris degustatiebier dat makkelijk wegdrinkt bij een wildschotel.

Geproefd door Mark Dermul op 09-02-2020
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Clynelish 20 Year Old 1982 Jewels of Scotland

Tasting Notes Posted on zo, maart 01, 2020 16:41:45

Distilleerderij: Clynelish
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Clynelish 20 Year Old 1982/2002 Jewels of Scotland, Lombard
Kleur: licht goud
ABV: 63.3%

Kalk

Kan er iemand mij uitleggen hoe Lombard een 20-jarige Clynelish kan bottelen op 63.3%? De enige uitleg is toch dat de spirit op een veel hoger alcoholpercentage op vat ging, niet? Daar wordt af en toe wel eens mee geëxperimenteerd, weet ik. Maar dit is toch wel straffe kost. Ik zal maar water bij de hand houden, zeker? Soit, voor mij was het een blij weerzien, want ik proefde hem voor het eerst in 2011, maar maakte toen weinig aantekeningen. Even rechtzetten.

Hij is lekker vettig, maar lang niet zo fruitig als ik van Clynelish gewend ben. Deze offreert op de neus vooral graan en havermout, vers geboend leder en pruimtabak. Er zit zelfs een licht zuurtje in als van rottende appelsienen. Gewoonlijk staat me dat wel aan, maar bij deze vind ik het net iets minder geslaagd. Op de achtergrond nog wat mokatine die één en ander probeert recht te trekken. Doe er wat water bij en je hebt vloeibare kalk in je glas.

Op smaak wordt dat allemaal onmiddellijk goed gemaakt. Mijn god, wat een bom! Kinine bij de vleet, roze pompelmoes, vijgen en dadels en een karrenvracht aan peper. Ondanks het helse ABV is deze toch drinkbaar zonder water. Maar toch… kom, een scheutje. Nu is hij veel toegankelijker, waardoor de nuances ook een pak beter te ontdekken zijn. Wit en geel fruit, suikerspin, karamel en kinine. Dit komt al aardig in de buurt van een schoolvoorbeeld van goeie Clynelish.

De finish is lang, warm, zoet en lekker.

Het is wel een beetje een one-trick-pony, maar lekker is hij alleszins.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 12-10-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Clynelish 12 Year Old 1996 Wilson & Morgan

Tasting Notes Posted on zo, maart 01, 2020 06:17:58

Distilleerderij: Clynelish
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Clynelish 12 Year Old 1996/2008 Wilson & Morgan, Marsala Finish Cask #06/09013-3
Kleur: oud goud
ABV: 60.0%

Herbaal

Nog een Clynelish uit de gouden jaren 1990, maar dan wel een Marsala finish van de Italiaanse bottelaar Wilson & Morgan. Hij zit al even lang op fles dan dat hij op het vat heeft doorgebracht. Het feit dat hij op een sterkte van 60% kon gebotteld worden doet vermoeden dat hij op een hoger ABV dan de industriestandaard van 63.5% op vat ging, maar zeker weten doe ik dat niet.

Zoete, maar vooral herbale neus vol tuinkruiden, mosterdzaad en zelfs curry. Daarnaast appels en appelsienen en iets van citroengras. Het zoetje van de Marsala is echter amper waarneembaar. Er zit wel een verrassend zilt element in, alsof er zeewier in mijn glas is gesukkeld. Als ik er water bij doe (ik beken, het was meer dan een theelepeltje), wordt hij een pak zoeter, maar verliest hij het ziltje. Het is geen straf.

Op smaak is het een ander verhaal. Dan krijg ik de oh, zo typische toetsen van Clynelish eerst (bijenwas, kinine, appelsien en perzik) gevolgd door de erg zoete wijn en flink wat kruiden. Maar het alcoholpercentage is van die aard dat hij brandt. Een scheutje water maakt hem nog romiger, maar brengt de herbale kant meer naar boven.

Onverdund wordt ik getrakteerd op een gepeperde, zoete, warme afdronk die erg lang duurt. Verdund is hij groener, als u begrijpt wat ik bedoel. Maar minstens even lang.

De neus vond ik niet wereldschokkend, maar op smaak is dit een topper! Wel een beetje schizo, hoor, want neus en smaak werken tegengesteld als je er water aan toevoegt.

85/100

Geproefd door Mark Dermul op 12-10-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Clynelish 10 Year Old 2009 Distillery Exclusive

Tasting Notes Posted on za, februari 29, 2020 16:11:34

Distilleerderij: Clynelish
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Clynelish 10 Year Old 2009/2019 Distillery Exclusive, ‘hand-filled’, Cask #303029
Kleur: goud
ABV: 57.3%

Winegums

Voor het eerst in de geschiedenis kon je bij Clynelish een handgevuld flesje halen tijdens het Highland Whisky Festival 2019. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Clynelish vorig jaar haar 200e verjaardag vierde. De originele Clynelish werd immers opgericht in 1819. Ze waren dan ook redelijk snel uitverkocht, maar ik had een kennis ter plaatse die me een flesje kon scoren. Hoera! Wat is die whisky community toch geweldig. Tegelijk met deze werd ook een 20-jarige uitgebracht op exact hetzelfde alcoholpercentage. Dat kan geen toeval zijn.

De neus is verrassend zacht en barst van de vanille en winegums. Daarnaast krijg ik flink wat appels en appelsienen in een jute zak, honing en bijenwas. Hint van verse perzik en mango. Erg fruitig, erg snoeperig en erg lekker! Flink mineraal ook. En slechts een klein beetje witte peper. Maar je zou niet zeggen dat deze op zo’n hoog alcoholpercentage zit. Als je er een scheutje water bij doet, wordt hij romiger en komt het fruit beter tot uiting. De vanille verminderd, wat in dit geval beter is.

Ook op smaak is hij snoeperig zoet, hoewel er onmiddellijk een flinke gepeperde toets verschijnt. Ja, het alcoholpercentage laat zich nu wél flink gelden. Phew! Hier moet water bij. Dan komt de bijenwas veel beter naar voren, verschijnt er wat kinine en worden de appelsienen bitter. Maar het werkt in zijn voordeel. Citroensap komt er bij. Iets van Gyproc verschijnt, terwijl de winegums hun herintrede doen. Een hint van honing en Turks Fruit. Veel beter!

Zonder water duurt de finish erg lang, maar is hij ook erg kruidig. Te kruidig, zelfs. Met water daarentegen is de afdronk simpelweg heerlijk. Op het sterfbed verschijnt zelfs een ziltje.

Puur is hij gewoon goed, maar met water wordt hij echt uitstekend. En geloof me, hij kan een flinke scheut verdragen. Op het festival te koop voor zo’n 150 pond, op de tweedehandsmarkt betaal je vandaag makkelijk het dubbele.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 12-10-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Clynelish 20 Year Old 1996 200th Anniversary Release

Tasting Notes Posted on za, februari 29, 2020 06:39:56

Distilleerderij: Clynelish
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Clynelish 20 Year Old 1996, OB 2019, 200th Anniversary Release, 1819 bts
Kleur: vol goud
ABV: 53.7%

Love at First Sip

Ter ere van de 200e verjaardag bracht Clynelish deze exclusieve botteling uit, die samengesteld werd met slechts een klein aantal sherryvaten die daarvoor speciaal aan de kant werden gelegd in 1996. Ik hoef u niet te vertellen dat deze erg vlotjes van de hand ging – hoewel hij enkel op de distilleerderij zelf te koop werd aangeboden – ondanks het prijskaartje van 350 pond. Vandaag de dag betaal je daarvoor het dubbele tot zelfs het drievoudige. Tja. Gelukkig heb ik via-via een fles aan de originele prijs te pakken gekregen. Smullen, maar! Tegelijk met deze werd ook een 10-jarig single cask ‘hand-filled’ uitgebracht op exact hetzelfde alcoholpercentage. Dat kan geen toeval zijn.

De neus is een goddelijke mix van fruit en bijenwas, zo typerend voor de betere Clynelish. Appelsienen, appels, aardbei, meloen, mango en ananas. Een beetje jute en zachte kruiden. Iets van natte aarde. Weer verrassend zacht, hoor. Je zou niet zeggen dat deze op meer dan 50% zit, maar dat is dus zeer zeker wel het geval.

De body is olieachtig en zacht gekruid. Denk kruidnagel en een enkele chilipeper. Heerlijke bijenwas, kinine, pompelmoes, tabak en Gyroc. De invloed van de sherryvaten is mooi, maar niet dominant. Het typische karakter van Clynelish torent daar vlotjes bovenuit. Appelsienen leiden, kersen en perzik volgen. Eucalyptus. De alcohol is perfect geïntegreerd, want hier hoeft absoluut geen water bij.

De afdronk is lang, zacht gekruid, fruitig zoet en erg genietbaar. Na tien minuten heb ik nog steeds de smaak van gekonfijte perzik in mijn mond…

Ja, ja, ja! Daar gaan we weer. Midden jaren 1990, hé. Kan niet fout gaan. Dit is liefde op het eerste gezicht. Of beter: love at first sip. Ik kocht hem op de distilleerderij voor 350 pond, wat voor een 20-jarige erg duur is. Maar kijk, hij is uitverkocht en bijgevolg betaal je ondertussen het dubbele tot het drievoudige. Goed zot.

89/100

Geproefd door Mark Dermul op 12-10-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Mark’s Whisky Ramblings 299: Clynelish 10 Year Old 2009 Highland Whisky Festival 2019

Mark's Whisky Ramblings Posted on vr, februari 28, 2020 07:21:58

Voor het eerst in de geschiedenis kon je bij Clynelish een handgevuld flesje halen tijdens het Highland Whisky Festival 2019. Dat heeft natuurlijk alles te maken met het feit dat Clynelish dit jaar zijn 200e verjaardag vierde. De originele Clynelish werd immers opgericht in 1819. Ze waren dan ook redelijk snel uitverkocht, maar ik had een kennis ter plaatse die me een flesje kon scoren. Hoera! Wat is die whisky community toch geweldig.

Tegelijk met deze werd ook een 20-jarige uitgebracht op exact hetzelfde alcoholpercentage. Dat kan geen toeval zijn.



« VorigeVolgende »