Blog Image

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

The Jura Seven Wood Experience

Events Posted on ma, september 23, 2019 06:30:49

Jura is een prachtig eiland aan de westkust van Schotland, gescheiden van zijn beroemde buur Islay door de zeestraat Sound of Islay. Er is op Jura slechts 1 dorp – Craighouse – met 1 pub en ocharme 200 eilandbewoners. In 1810 bouwde Archibald Campbell daar de Small Isles Distillery. Rond 1875 werd de distilleerderij overgenomen door James Ferguson, maar rond de eeuwwisseling sloot hij definitief de deuren.

Pas in 1960 besloten Robin Fletcher en Tony Riley-Smith om ze herop te bouwen en herdoopte ze Isle of Jura Distillery. De productie startte in 1963, wat dus relatief jong is. Terwijl het overgrote deel verdwijnt in de blends van huidig eigenaar Whyte & Mackay uit Glasgow, timmert Jura stevig aan de weg om de single malt een nieuw elan te geven.

Zo kreeg de range een vernieuwde look met expressies als de Journey, 10 Year Old, 12 Year Old, 18 Year old en de Seven Wood. Ik herinner me dat ik even de wenkbrauwen fronste toen ik die laatste fles voor het eerst in handen kreeg. Zeven types hout? Serieus? Kan dat überhaupt goed komen? Is dat niet te veel van het goede? Maar zoals steeds: the proof of the pudding is in the eating. Het is een erg vermakelijke en lekkere Jura geworden. Ik proefde hem voor het eerst in maart 2018.

Fast forward naar 18 september 2019. Niemand minder dan Master Blender & Whisky Maker Gregg Glass zakt af naar Antwerpen voor een heuse ‘Seven Wood Experience’. Het fameuze Black Smoke BBQ restaurant in Antwerpen is de plek van afspraak alwaar we zullen vergast worden op de creatieve mogelijkheden: een walking dinner BBQ met verschillende Jura whisky’s, maar ook Jura cocktails, Jura bier pairings… u raadt het al: dit was een uitnodiging die ik niet kon afslaan.

Het decor was alvast perfect, met een geweldig interieur, hippe bar en bijhorende DJ. En onmiddellijk kwamen we ook heel wat bekende gezichten tegen, wat altijd prettig is. De eerste stop die ik maakte was bij de cocktailbar, alwaar ik mij een Seven Wood Old Fashioned bestelde, die meteen bekoorde. Niet alleen prettig om de barman zijn kunstjes te zien opvoeren (en hij deed dat best met stijl, maar Rolando is dan ook een kunstenaar achter zijn bar), maar erg lekker bovendien.

Ondertussen werd het eerste hapje al geserveerd. Cold Smoked Salmon, gerookt op cederhout en geserveerd met de Isle of Jura 12 Year Old. Heerlijk! Voor mij was dat ook meteen het moment om mijn licht op te steken bij Jeroen Van Dijck, de onvolprezen ambassadeur voor Isle of Jura in onze contreien. We weten immers dat hij tevens een groot bierliefhebber is (MEUG, anyone?) en hij had de taak op zich genomen om de single malt van Jura te koppelen aan Belgische bieren. Ik koos in eerste instantie voor de combinatie Isle of Jura 18 Year Old met Duvel. Het was een match made in heaven!

Het tweede hapje vond ik al een pak moeilijker, omwille van de contrasterende smaken. Best uitdagend, die Smoked Goat, een panna cotta van op kersenhout gerookte en in as gerijpte Saint-Maurin geitenkaas met koffiecrumble en een jelly van Jura Seven Wood. Het was niet meteen mijn ding, dus nam ik mijn toevlucht tot de tweede cocktail van de avond om de mond te spoelen. De mixologist van dienst toverde een Black Wood Jura op de toog, een cocktail met de Seven Wood, citroensap, suikersiroop en Pink Elephant rosé bubbles. Verfrissend en de Jura smaakte lekker door.

Het derde hapje was een schot in de roos. De Pulled Pork Bun was om je vingers bij af te likken. Het vlees had 16 uur lang gerookt en werd overgoten met een frisse saus en huisgemaakte guacamole. Hij werd geserveerd met de Isle of Jura 18 Year Old. Tijd om daar een biertje bij te pakken, toch? Dus liep ik snel terug langs Jeroen voor de combo Isle of Jura 12 Year Old en de Liefmans Goudenband. Hoewel het biertje te bitterzoet was naar mijn smaak, zorgde het er wel voor dat mijn hapje én mijn single malt versterkt werden. Dat was ongetwijfeld het opzet.

Gregg Glass, kreeg na een korte introductie door Rens van The Nectar, de microfoon in de handen geduwd. Hij vertelde kort maar krachtig, duidelijk gepassioneerd en met die typische Schotse humor over ‘zijn’ Jura, die hij The Democratic Malt doopte. Hij hield een mooi betoog voor wood management dat onder zijn impuls naar een veel hoger niveau getild werd (dat is mijn assessement, zo onbescheiden was Gregg nu ook weer niet). We kregen dan ook de mogelijkheid om nadien bij hem enkele cask samples te proeven, alsook de new make (die ik fantastisch vond) en de Isle of Jura Journey die Gregg zelf als instapper ziet. Als afsluiter van mijn korte one-to-one met hem, kreeg ik een mooi dram Isle of Jura 21 Year Old Tide aangeboden.

Ondertusssen was het BBQ buffet geopend. Links werden we verwend met Duroc Pork Belly – gerookt en gegrild op appelhout en op smaak gebracht met de Jura 18, waar de Isle of Jura 12 Year Old bij geschonken werd. Als rasechte karnivoor kan ik u vertellen: het wordt niet veel beter dan dit.  Rechts konden we terecht voor een zogenaamde 9 to 1 Texas Style Brisket, een kleine BBQ roadtrip met puntborst op smaak gebracht met enkel peper en zout en heel veel rook. Hij werd tevens geserveerd met een lekker smeuïge puree met Groandal kaas van Van Tricht en ging vergezeld van de Isle of Jura 18 Year Old. Ik beken, ik ben stiekem nog een tweede portie gaan halen, want dit was erg, erg lekker.

Ik zag niets dan blije gezichten en was graag nog wat langer gebleven, maar een vroege start aan de andere kant van het land daags nadien, noopte mij om rond 21u reeds afscheid te nemen. Maar ik had gelukt… Net op dat moment werden de Jura’s Profiterol rondgebracht. Op weg naar buiten griste ik er nog eentje mee. Deze soezen waren gevuld met Dulche Gorgonzola en Isle of Jura Seven Wood en afgewerkt met bittere chocolade. Heerlijk ‘umami’ dessertje en een vreemde twist op de klassieke profiterol.

Wat een leuke ervaring. Het moge duidelijk wezen: Jura is flink aan het inzetten op het merk en organiseert deze events om meer mensen kennis te laten maken met hun single malt. Aan de reacties te zien in de Black Smoke, zijn ze daar wel in geslaagd.

Een groot woord van dank ben ik werderom verschuldigd aan The Nectar voor de uitnodiging. Bedankt dat ik dit mocht meemaken. Een flesje Isle of Jura Seven Wood werd aan de barkast toegevoegd!

May the Malt be with you!



Whisky On The Train

Events Posted on za, september 21, 2019 06:25:25

Whisky On The Train is een initiatief van Chef Stef Roesbeke en zijn betere helft Krien Puts van het whiskyrestaurant De Cluysenaer in Evergem-Kluizen (in samenwerking met C&G services).

Stef en Krien gaan af ten toe op zoek naar een leuke uitdaging. En koken op een trein was iets wat ze nog niet gedaan hadden.

En laat Stoomcentrum Maldegem nu over een gerestaureerde stoomlocomotief beschikken met daaraan zowel een rjituig van de legendarische Orient Express en een 1e Klasse rijtuig van de koninklijke trein van Leopold II in de prachtige Art Déco-stijl van Henry Van De Velde – oh, en laten we het restaurantrijtuig niet vergeten, natuurlijk.

Ze sloegen de handen in elkaar en Whisky On The Train was geboren.

Het concept is éénvoudig: per vier personen kan je een tafeltje reserveren op één van de twee rijtuigen en genieten van een zalig ritje met deze antieke trein van Maldegem naar Eeklo en terug. Ondertussen presenteren Stef en Krien u een fantastisch verfijnd vier gangen menu met ofwel een whisky- ofwel een wijnarrangement. En dat alles voor de prijs van 95 EUR per persoon (indien de tafel, die uiteraard niet kan verplaatst worden, door vier personen wordt bezet, anders wordt er een toeslag gerekend).

Zaterdag 14 september was het zover. Samen met Dearly Beloved en onze beste vrienden Ilse en Niek trokken we op ons paasbest naar Maldegem om in te schepen in de trein voor ons whiskydiner. Sta me toe eerst iets over de trein te vertellen.

De Orient Express kent u wellicht van de boeken en films, maar wist u ook dat de trein eigenlijk een Belgische uitvinding is? De Luikse bankier George Nagelmackers ervoer in de States hoe geweldig luxueus reizen het wel was op de bekende Pullman-slaaptreinen. Eens teruggekeerd naar België richtte hij de Compagnie Internationale des Wagons-Lits (CIWL) op met de ambitie om die nog luxueuzer en comfortabeler te maken. We schrijven 1876. Nagelmackers kon rekenen op koninklijke steun van Leopold II. In 1883 werd dan de legendarisch treinverbinding tussen Parijs en Istanboel op de rails gezet (zie u wat ik daar deed?).

In 2012 kreeg de vzw Stoomcentrum Maldegem een eerste rijtuig van deze beroemde trein in bewaring en in 2018 redde het een tweede van de sloop. Beide zijn in alle glorie hersteld.

Chef Stef ging aan de slag in het restaurantrijtuig WR2982. Het werd origineel in Italië gebouwd, al in 1927. Tot 1965 was het in dienst voor CIWL. Daarna werd het in Milaan gemoderniseerd en reeds het op binnenlandse (Italiaanse) sporen, totdat het uiteindelijk in 1986 op rust mocht. Na een tweede restauratie (in 1988) kwam het restaurantrijtuig terug naar huis en deed dienst als horecagelegendheid in The Village (Brupack) in Brussel.

Bij het terziele gaan van The Village kon de vzw Stoomcentrum Maldegem ook op dit stukje treingeschiedenis de hand leggen.

En vandaag zou Stef Chef hier onze whiskydiner klaarstomen (goh, nu doe ik het weer!).

Enfin, genoeg geschiedenis! Fast forward dus naar 14 september 2019. Zo rond 18u00 kwamen we aan in het station van Maldegem, alwaar we met de nodige egards werden ontvangen (rode loper, anyone?). We we hadden echt wel geluk met het weer. In de stralende zon kregen we op het perron een heerlijk verfrissend aperitiefjehapje: een bokaaltje gerookte tonijn met daarbij een heerlijke cocktail waarvan het recept geheim blijft… hoewel we wel konden achterhalen dat de geturfde toets te danken was aan Caol Ila.

Na nog een heerlijk Sint Jakobsschelpje werden een om 19u verzocht om aan boord te gaan van onze eigen Orient Express. En wat een fantastisch decor! Het interieur van onze coupé was perfect gerestaureerd en gaf een authentieke indruk van hoe gegoede reizigers destijds zich moeten gevoeld hebben als ze aan tafel gingen.

Ondertussen werden we door de conducteur vergast op een woordje geschiedenis – hij kwam ook echt onze kaartjes knippen! – en presenteerde Krien een mini-versie Pulled Pork in een broodje. Niet veel later werd dat gevolgd door een heerlijk kreeftensoepje, vergezeld van een pipette met daarin een kleine hoeveelheid Wolfburn. De combinatie was voortreffelijk!

Ondertussen zette de trein zich in beweging richting Balgerhoeke. Langsheen het traject passeerden we vele overgangen en de trein had duidelijk bekijks. Vele automobilisten en fietsers zwaaiden zelfs. We zwaaiden uiteraard terug. Ondertussen toverde Stef ons voorgerecht uit de keuken. Een heerlijke schelvis verstopt in papilotte met dragonboter was ons deel. De bijhorende Bunnahabhain 10 Year Old Discovery van Gordon & Macphail was de perfecte match.

In Eeklo hield onze Orient Express even halt en vertrok toen terug richting Maldegem langs hetzelfde traject. Krien en haar team liepen ondertussen de benen van onder hun lijf om de vele gasten een heerlijk hoofdgerecht voor te zetten. Nu weet ik wel dat Stef echt lekker kan koken, maar met dit gerecht ging hij toch echt weer een stapje verder. De heerlijke gekonfijte eendenbout met een chutney van appel, wortel pastinaak en aardappel was om vingers bij af te likken. Ik had zelfs de onwellevendheid om Krien een extra potje van Stef’s heerlijke saus te vragen. Man, wat was dat lekker. En de Glenfarclas 17 Year Old was de ideale whisky om hier bij te serveren.

Ondertussen begon het al donker te worden en kwam ook de binnenverlichting van de trein meer tot zijn recht. Opnieuw was ik verwonderd over de schoonheid van de restauratie. En het zit ‘m echt wel in de details van de meubels, de ramen, de ijzeren plaatjes erboven die je voor allerlei gevaren waarschuwen, de bagagerekken… Een stukje geschiedenis die dit whisky diner echt wel cachet gaf.

Als dessert kregen we een prachtig kommetje met gemarineerde nectarines met pasteis de natal, die mooi aangevuld werd met de Glenrothes 11 van Gordon & Maphail (wederom uit de Discovery reeks). Ondertussen kwam Stef even gedag zeggen tegen zijn gasten (Krien vertaalde het als ‘ik heb zijn ketting losgemaakt’, wat op algemene hilariteit werd onthaald) en de welverdiende complimenten in ontvangst nemen. Ik kan me voorstellen dat het geen sinecure is om zo’n mooie maaltijd in elkaar te boksen in een keukentreinstel. Hoewel… We mochten even gaan piepen en dat treinstel bood behoorlijk wat mogelijkheden.

De koffie was erg sterk – zo heb ik ‘m graag – en werd nog vergezeld van een mooi bordje met drie versnaperingen. En wie dacht dat het met de whisky afgelopen was, werd nog blij verrast. Nog een after dinner dram werd voorgesteld en we kregen de keuze uit de Benromach Peat Smoke of een Balmenach 13 Year Old 2005 van Cadenheads die speciaal voor De Cluysenaer werd gebotteld. We speelden het slim en vroegen van elke whisky een glas en deelden het met onze partners.

Zo rond tienen arriveerde de Orient Express terug in Madegem en keerden we erg voldaan terug huiswaarts na uitgebreid afscheid te hebben genomen van onze gastvrouw en –heer en onze tafelgenoten. We gaan dit zeker nog eens doen!

Meer informatie over deze (en andere) trein(en) kan je terugvinden op de website stoomtreinmaldegem.be.

May the Malt be with you!



Teeling Single Pot Still – BeLux Launch Event

Events Posted on za, september 14, 2019 06:45:21

Op woensdag 11 september was ik te gast in TastToe te Boortmeerbeek voor een VIP Teeling Masterclass met niemand minder dan Alex Chasko, de Master Distiller & Blender van deze Ierse distilleerderij. De reden van zijn bezoek: de officiële lancering van de nieuwe Teeling Single Pot Still whiskey.

Naast de gloednieuwe Single Pot Still whiskey, zou Alex ons verblijden met nog enkele andere Teeling expressies, waaronder de 24-jarige en zelfs de 30-jarige. Het moge duidelijk wezen: dit ging een avondje worden dat ik me nog lang zou heugen.

De familie Teeling zit al eeuwenlang in de whiskey-business. Immers, reeds in 1792 had Walter Teeling een distilleerderij in de Liberties wijk in Dublin. Dublin was met zijn 37 distilleerderijen op dat ogenblik het hart van de Ierse whiskeyindustrie. Fast forward naar 1987 en John Teeling – afstammeling van Walter – richtte de Cooley Distillery op die we allemaal kennen van populaire merken als Greenore, Tyrconnell, Locke’s, Kilbeggan en de geturfde Connemara.

Eind 2011 verkocht John zijn bedrijf aan Beam-Suntory en richtte zelf een nieuwe op in Dundalk. Zijn nieuwe Great Northern Distillery is operationeel sinds juni 2015 en produceert zo’n 30 miljoen liter single grain en 12 miljoen liter single malt per jaar.

Maar dat whiskey deze familie echt wel in het bloed zit, werd bewezen door de bouw van een compleet nieuwe distilleerderij in hartje Dublin – de eerste in meer dan 125 jaar – door de zonen van John. Jack en Stephen Teeling hadden het klappen van de zweep natuurlijk al bij Cooley geleerd en met een deel van de opbrengst van de verkoop aan Beam-Suntory konden ze in 2015 de Teeling Distillery bouwen. Met zijn drie pot stills – een wash still van 15.000 liter, een intermediate still van 10.000 en een spirit still van 9.000 liter – produceren ze zo’n 500.000 liter per jaar.

Een aantal family casks – die niet naar Beam-Suntory gingen bij de verkoop – stelde de Teeling broers in staat het merk al op de markt te zetten (en flink wat prijzen in de wacht te slepen), terwijl hun eigen spirit rustig kon rijpen.

Maar nu is de revival dus echt compleet, met de release van de nieuwe Teeling Single Pot Still. De eerste batch was enkel verkrijgbaar in Ierland (de eerste 100 flessen werden zelfs geveild voor het goede doel, waarbij fles nummer 1 maar liefst 10.000 pond opbracht!), maar Teeling is nu klaar om Europa te veroveren met deze nieuwe whiskey.

We werden hartelijk ontvangen in TastToe, een fantastische whiskytempel. Ik voelde me als een kid in the candy store en gelukkig was er nog even tijd om rond te kijken, maar hier moet ik later zeker nog eens terug komen. Het assortiment is adembenemend. En bovendien kreeg ik de mogelijkheid om Alex Chasko even apart te interviewen. U mag dat interview morgen verwachten. Eerst even terug naar vanavond.

De debatten werden geopend met een Boulevard’Eire. Dit aperitief werd samengesteld met Teeling Small Batch, Nardini Rosso en Chazalettes rode  Vermouth en bracht de stemming er meteen in. Na een kort openingswoordje van Rens, vertegenwoordiger van importeur The Nectar – die de organisatie van dit event op zich had genomen – nam de boomlange Alex Chasko het woord.

De in Oregon geboren Master Distiller begon met een korte voorstelling van Teeling, terwijl hij de Spirit of Dublin schonk. Deze new make spirit werd gebotteld op 52.2% en vertoont al heel wat fruitigheid. En het gaf Alex de mogelijkheid om meer uitleg te verschaffen rond het productieproces en de belangrijke invloed van gist.

Daarna was het de beurt aan de fles waarvoor we uitgenodigd waren: de Teeling Single Pot Still. In tegenstelling tot wat velen denken, verwijst de term single pot still niet zozeer naar de alambiek waarin de whiskey gestookt wordt. Het gaat om een uniek recept dat enkel en alleen in Ierland wordt gebruikt. De term single pot still is dan ook beschermd, vergelijkbaar met champagne of mattentaarten.

Het unieke is het feit dat de mash bill – het recept – bestaat uit 50% gemoute en 50% ongemoute gerst. Dat zorgt voor een rijkere, ietwat kruidige toets in de finale whiskey. Alle batches worden gebotteld op 46%.

Het ging een vergelijkend onderzoek worden, want Alex had zowel batch 2 als batch 3 mee, alsook de nieuwe ‘unbatched’ die als maatstaf zal dienen voor de volgende batches. Ze zullen dus niet meer genummerd worden, maar deel gaan uitmaken van de core range van Teeling.

Teeling Single Pot Still Batch #2 is goudkleurig met een mooie viscositeit. Hij is zoet en pittig, maar vertoont tegelijkertijd flink wat granige toetsen. Ik krijg wat abrikozen en banaan op de neus. Op de tong is hij verrassend zacht, maar het fruit moet nu toch de duimen leggen voor het graan. In de afdronk daarentegen komt hij mooi tot zijn recht. Die is lang en zacht. Hij kan zijn leeftijd niet verbergen, maar Alex benadrukt dat dat ook helemaal niet hoeft. Het pretendeert niet ouder te zijn, maar is een showcase van hoe goed een jong product al kan smaken. En in die optiek kan ik hem geen ongelijk geven.

Teeling Single Pot Still Batch #3 is iets lichter van kleur. Hij lijkt in vele opzichten op de vorige batch, maar ik moet bekennen dat het verschil significant is en – in mijn (on)bescheiden mening – een pak minder verfijnd. Misschien heeft het feit dat hier geen witte wijnvaten in de mix gegaan zijn daar iets mee te maken? Minder fruit, meer ontbijtgranen en meer tannine waardoor deze iets droger is. De afdronk is tevens korter.

En dan werd het tijd om de nieuwe ‘unbatched’ te proeven en… ja, die verschilt toch weer danig van zijn voorgangers!

Teeling Single Pot Still ‘Unbatched’ schenkt een pak donkerder. Alex vertrouwt ons toe dat voor deze release enkel oloroso sherryvaten gebruikt werden. En dat merkt je meteen op de neus. Die is rond en smeuïg, lekker zoet op geel en donker fruit met een hint van noten, onrijpe banaan en abrikozenconfituur. Helemaal op de achtergrond en absoluut niet storend krijg ik nog een hint van afgestreken lucifer. Ik vind hem onmiddellijk lekker. Op smaak zet dat zich door en merk je dat deze zijn leeftijd (ongewild) wel kan verstoppen. Blind zou je deze makkelijk 7 jaar geven. Hij is best verfijnd met zijn licht drogende afdronk. Dit wordt – zeker met het sympathieke prijskaartje van om en bij de 50 EUR – volgens mij een voltreffer.

Ondertussen werd ons een heerlijk gerechtje voorgezet. Een terrine van varkensschenkel met babyprei, mosterzaad en pastinaak. Dat was smullen en paste prima bij deze whisky (of is het andersom?).

Dat was meteen ook de ideale gelegenheid om wat beter kennis te maken met mijn tafelgenoten. Mijn makker Marc en ik hadden tegenover ons het sympathieke koppel Gunther en Ann, twee whiskyliefhebbers met een uitgesproken mening en een geweldig gevoel voor humor. Dat maakte de avond alleen maar prettiger.

Nadat we de Single Pot Still range getest hadden, zette Alex de kleppers op tafel.

Neem nu bijvoorbeeld de volgende whiskey: Teeling 24 Year Old Vintage Reserve die ik enkele maanden geleden voor het eerst mocht ontdekken (hoewel hij al sinds 2016 op de markt is). Deze overheerlijke caleidoscoop aan geuren en smaken viel mij bijzonder mee. Dit stooksel uit september 1991 wond dit jaar bovendien de titel Best Single Malt op de World Whisky Awards. Ik ben niet verbaast. En toen ik mijn originele tasting notes in april schreef, stelde ik het volgende: ‘Turf?! Ja, ik geloof van wel.’ Alex bevestigde vanavond mijn vermoeden. Slechts 5ppm, maar mijn smaakpapillen hadden het dus bij het rechte eind.

Gunther vond hem ook erg lekker, maar niet in de zin van ‘geef me er nog maar eentje’. En laat zijn betere helft nu net de Bob van dienst zijn. ‘Mark, wil jij mijn glas dan?’ Beleefd als ik ben, wilde ik de dame tegenover mij niet teleurstellen, deze heerlijke nectar niet verloren laten gaan en… offerde ik me op. Zo ben ik nu eenmaal.

En terwijl we genoten van dit goddelijke vocht kregen we een lekkere Irish Stew van lamsschouder. Het was een klein kunstwerkje. Kudos aan de catering!

Het feestje was echter nog niet helemaal afgelopen. Alex had immers ook de Teeling 30 Year Old meegebracht, een single malt die in 1987 werd gestookt en 25 jaar rijpte op bourbonvaten en dan nog 5 jaar mocht slapen op White Burgundy vaten. Slechts 500 flessen van dit goedje werden op de markt gebracht en de kostprijs is niet van de poes. Reken op 1500 – 1750 EUR. Maar dat hij erg, erg lekker is, daar valt niet over te redetwisten. Na een eerste vleugje aceton – dat gelukkig snel wegtrekt – krijg ik geprakte banaan met Graeffesuiker, nectarine, mandarijn en perzik. Op smaak komen daar nog groene druiven en aalbessen bij. De afdronk is middellang, maar succulent en soothing. Een absolute topper. Op de vraag waar deze werd geproduceerd, kon Alex helaas geen antwoord geven. Mijn smaakpapillen schreeuwen Bushmills. Alex: ‘I can neither confirm, nor deny.’ Fair enough.

Wow, wat een uitstekende line-up. Uiteraard zijn de laatste twee een tikkeltje buiten categorie, maar ik kijk alvast uit naar de ‘unbatched’ Single Pot Still. Die verdient zeker een plekje in de barkast.

Na het officiële gedeelte was er nog ruimschoots de tijd op na te praten met de aanwezigen en werd er nog een after dinner cocktail op tafel getoverd: The Phoenix’ Neck, een heerlijke mix van Teeling Single Grain, enkele aromatische bitters en Erasmus Bond Ginger Ale. Een leuke afsluiter!

Bij het afscheid nemen werden we nog een leuk geschenkje in de handen gedrukt: een Teeling T-shirt. Wat een leuke attentie. Een groot woord van dank ben ik dan ook verschuldigd aan The Nectar voor de uitnodiging op dit geweldige evenement. Ik ben een tikkeltje gevoelig aan organisatie van een evenement (beroepsmisvorming, wellicht) en het maakt me dan ook altijd blij als een event vlekkeloos verloopt. Dat was hier absoluut het geval. Dikke proficiat.

Lekker spul geproefd in goed gezelschap, met lekker hapjes, een leuke spreker in een topkader. What’s not to like?

May the Malt be with you.



Proefolympics 2019

Events Posted on do, juli 04, 2019 07:26:21

Voor het derde jaar op rij was ik
deelnemer in de erg leuke, maar aartsmoeilijke PROEFOLYMPICS, georganiseerd
door de immer sympathieke noorderbuur Norbert Tebarts. Elk jaar opnieuw daagt
hij ons uit om aan de hand van samples – die we ruimschoots op voorhand
ontvangen – te proeven en te raden wat er in ons glas zit.

Het deelnemersveld bestaat uit ruim
80 proefatleten, waarvan een tiental landgenoten. En het mag gezegd: de Belgen
deden het dit jaar erg goed (maar daarover later meer).

Mijn persoonlijk resultaat,
daarentegen, was weer erg wisselvallig, wat opnieuw bewijst hoe moeilijk dit
wel is (of hoe slecht ik hier wel in ben). Maar dat weerhield me er niet van om
er weer met volle teugen van te genieten.

Aangezien de Proefolympics
plaatsvinden in de examenperiode, had ik al mijn samples al op voorhand
geproefd – gespreid over enkele dagen, uiteraard – en dus ook alles netjes op
voorhand in de tool ingebracht. Maar ik beken: ik ben een aantal keer op mijn
stappen moeten terugkeren. Als je weet dat een bepaalde regio nooit twee dagen
achter elkaar kan voorkomen én een merk maar één keer in heel de olympics, dan
begrijpt u dat ik af en toe – op basis van een oplossing – mijn antwoord moest
bijsturen. Niet dat het veel opgeleverd heeft, maar goed.

Het eerste jaar dat ik deelnam aan
de Proefolympics eindigde ik op een verdienstelijke 48e plaats met
234 punten. Vorig jaar wilde ik natuurlijk beter doen. Dat lukte me ook, want
ik eindige op de 40e plaats met een score van 250. U voelt mij al
komen: dit jaar wou ik nog beter doen. En even zag het er naar uit dat ik aan
de goeie kant van de tabel zou eindigen (lees verder!), maar uiteindelijk toch
gestrand om een schamele 53e plek – weliswaar met een score van 257
punten. Maar ik lig er niet van wakker, ik heb me reuze geamuseerd. Of zoals
Norbert het verwoordt: meedoen is winnen!

Goed, ziehier een mini-verslagje
van wat we geproefd hebben en wat ik dacht dat het was. Lachen is toegestaan; ik heb het ook vaak gedaan.

Sample 1: Caol Ila 8 Year Old 2008 Cask
Strength The Ultimate (BenRiach Birnie Moss)
Sample 2: Glen Scotia Single Cask #490 for the Friends of Loch Lomond
(Bruichladdich)
Sample 3: Glen Garioch 15 Year Old Sherry Cask Matured (GlenDronach)

Jammer van die geweldige Glen
Garioch, want die had ik al eens geproefd. Desalniettemin had ik al wat puntjes
gesprokkeld en klom ik naar de 68e plaats.

Sample 4: Glen Grant 18 Year Old (Caperdonich –
wishful thinking?)
Sample 5: Glen Talloch 8 Year Old (Cutty Sark)

Dankzij het feit dat ik een Schotse
blend ontwaarde, klom ik naar de 31e plaats. Dit
ging de goeie kant op.

Sample 6: Ballechin 14 Year Old 2004 Burgundy
Straight from the Cask (Bunnahabhain)

Deze Ballechin was voor mij het
hoogtepunt van deze Proefolympics met een dikke 9/10. Heerlijke whisky waarvan
ik mij zeker een flesje ga aanschaffen.

Sample 7: Whistlepig 10 Year Old (Amrut Rye)
Sample 8: Tamnavulin 25 Year old 1992 The Single Malts of Scotland (Bladnoch)
Sample 9: Auchentoshan 24 Year Old That Boutique-y Whisky Company for Bresser
& Timmer (Rosebank)

Dit was een tweesnijdend zwaard.
Want enerzijds scoorde ik op zowel regio als leeftijd als alcoholpercentage,
maar ik had mijn geliefde Auchentoshan toch niet herkend. Te mijner
verdediging: het is een atypische Auchentoshan en ik had hem nog niet geproefd.
Anderzijds klom ik nu wel op naar de 8e plaats, het hoogste plekje
dat ik dit jaar zou bereiken. Ik was daar best blij mee.

Sample 10: Glenmorangie 18 Year Old
Extremely Rare (Springbank)

Kom op zeg, die Glenmo had ik al
eens geproefd. Toegegeven, het was jaren geleden…

Sample 11: Scapa 13 Year Old 2005 Gordon &
Macphail (Auchentoshan)

Hier zat ik dus eerst bij
Auchentoshan, nadien bij Glen Elgin, maar ik moest het nog noordelijker zoeken.
Ondertussen was ik alweer gezakt naar de 18e plaats. Maar het zou
van kwaad naar erger gaan.

Sample 12: Bunnahabhain 12 Year Old 2001
Provenance (Springbank)
Sample 13: Penderyn Palo Cortado (Invergordon)
Sample 14: Talisker 18 Year Old (Kilkerran)

Mis, mis en nog eens mis en zo
verloor ik tientallen plaatsen en bengelde ik op de 46e plek, dus mijn ambitie
om beter te doen dan vorig jaar was bij deze nog moeilijk haalbaar. Maar wat
een heerlijke Talisker is dat toch. Het was overigens de derde whisky in heel
deze olympics die ik al geproefd had.

Sample 15: Redbreast 21 Year Old (John J Bowman)
Sample 16: Ben Nevis 21 Year Old 1997 The Daily Dram (Ledaig)

Het mocht niet zijn. Uiteindelijk
gestrand op de 53e plaats. Ik haalde wel 257 punten, wat dan wel weer beter is
dan vorig jaar. Maar als je weet dat ik slechts 3 van de 16 samples eerder
geproefd had – wat bewijst welke verscheidenheid aan whisky er wel is, wetende
dat ik ondertussen toch een track record van boven de 4.000 heb – ben ik toch
best tevreden. Ook al had ik dus geen enkele – niet één! – whisky goed.

Maar ik zei al dat de Belgen het
goed deden. Lang zag het er naar uit dat mijn whiskygabber Anthony Van Sele met
goud aan de haal zou gaan. Hij stond op het einde van de rit enkele dagen
bovenaan het klassement, maar moest uiteindelijk de duimen leggen voor Kees
Verhoek, die met twee puntjes meer deze editie op zijn naam mag schrijven.

Joey Bosmans, nog zo’n whiskymakker,
maakte in de laatste rechte lijn nog een enorme remonte om uiteindelijk net
naast het podium terecht te komen. Een mooie vierde plaats.

Anthony & Joey: respect heren!
Jullie hebben de eer van de Belgen echt hoog gehouden. En winnaar Kees Verhoek? Petje af!

Ik kijk alvast uit naar de editie
van volgend jaar, want je weet ondertussen: meedoen is winnen! Daar ben ik het
absoluut mee eens.

Dikke merci aan Norbert voor de
geweldige ervaring.

May the Malt be with you!



Toulouse Whisky Festival 2019 – verslag

Events Posted on di, mei 21, 2019 07:10:46

Zondag 19 mei stond in Toulouse de tweede editie van hun
whiskyfestival op het programma en in opdracht van mijn parttime werkgever
Catawiki mocht ik de vlieger op richting zuid Frankrijk, samen met mijn collega
Jeroen Koetsier.

Enkele dagen voor het festival prijkte op de website ‘sold
out’. De organisatoren – de Hopscotch Pub & Brewery van Anne-Sophie Bigot
en haar partner – mogen hier best trots op zijn. De locatie was alvast
veelbelovend. Op de zesde verdieping van de Arche Marengo waren niet minder dan
70 merken vertegenwoordigd.

Zo waren alvast een heleboel grote merken ter plekke (denken
we maar aan Glenfiddich, Bruichladdich, Balblair, Kilchoman, Compass Box,
Tamdhu, Glengoyne, Arran, Kavalan, Benromach en ga zo maar door) alsook enkele
bottelaars zoals That Boutique-y Whisky Company en de Scotch Malt Whisky
Society.

Maar er was ook ruimschoots aandacht voor lokale – lees
Franse – whisky en die kwam soms verrassend uit de hoek. Zo was ik zelf erg te
spreken over de producten van Distillerie Castan, die met hun Vilanova whisky
echt wel iets moois hebben gemaakt.

De craftbrewer Hopscotch stond natuurlijk ook ter plekke met
twee van hun eigen biertjes op tap en voor de hongerige onder ons (we konden
echt een hapje tussendoor gebruiken) was er een grote stand met sandwiches of
een heerlijke plank met lokale charcuterie.

Tot slot – en ik beken, daar brachten we de meeste tijd door
– was ook Cyril van Les Passionées du Malt aanwezig, die voor de gelegenheid
een tafel vol old & rare whisky’s
had meegebracht.

Sta me toe even op te lijsten wat we hebben geproefd, voor
het gemak in alfabetische volgorde gezet (de drams in bold waren echte pareltjes):

Armorik
Dervenn 2019
Armorik Triagoz
Balblair 12 Year Old
Balblair 15 Year Old
Balblair 18 Year Old
Balblair 1966 Gordon & Macphail
(b.2003)
Balvenie 15 Year Old Single Barrel Sherry #5778
Barelegs Islay Single Malt
Benriach 1982 Original Cask Gordon & Macphail
Bowmore 12 Year Old dumpy
Compass Box Affinity
Flatnose Blended Malt
Glen Garioch 8 Year Old dumpy (b.1980s)
Highland Park 22 Year Old 1966 Signatory Vintage
Inchmoan 12 Year Old
Islay #2 Batch 1 25 Year Old 25 Year Old That Boutique-y Whisky Company
Kavalan Bourbon Oak Matured
Lambay Blended
Lambay Single Malt
Littlemill 5 Year Old 100% Pure Malt Zini Import
Port Ellen 31 Year Old 1978 10th
Release
Rampur PX
Rozelieures Rare Collection
Rozelieures Subtil Collection
Slane Irish Whiskey
Stauning Curious New Make
Strathmill Batch 2 That Boutique-y Whisky Company
Tamdhu 15 Year Old
Vilanova Berbie
Vilanova Classic New Make Spirit
Vilanova Rioja
Woodford Reserve Kentucky Straight Rye

Na afloop van het festival, trokken Jeroen en ik, na een korte opfrisbeurt in
het poepsjieke Pullman Hotel, de oude stad in. We passeerden de
Hopscotch Bar maar die was begrijpelijkerwijs gesloten. Na een korte stop voor
een biertje in een plaatselijke bruine kroeg kwamen we tenslotte terecht op de
Place du Capitole. We sloten de avond af met een werkelijk uitzinnig lekker
maaltijd in het bekende Le Bibent. Aanrader!

Moe maar bijzonder voldaan, trokken we daarna richting hotel
voor een welverdiende nachtrust.

De dag nadien had ik nog enkele uurtjes om Toulouse te
ontdekken. Echt wel een mooie stad, met prachtige bruggen over de Garonne, die
uitnodigt tot ontdekking te voet. Op een uur of twee heb je alle plekjes
gezien.

Met het vlotte openbaar vervoer geraakte ik prima op tijd op
de luchthaven om weer naar Gent te keren, een erg leuke ervaring rijker en een
hoop visitekaartjes armer.

May the Malt be with you!



Raise a Glass to Fred Laing – verslag

Events Posted on do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!



Blend Through the Years – verslag

Events Posted on ma, mei 06, 2019 07:13:05

Kijk, oude blends, dat kan zo mooi
zijn. Dus was ik er al de kippen bij om op 1 mei af te zakken naar PROOF in
hartje Gent waar ik, samen met Dearly Beloved en een 16-tal andere proevers,
ging genieten van een leuke line-up.

Timon en Nikkie hadden maar liefst
7 decennia aan blends (en blended malts) in de line-up gestoken voor een
gezellig avondje vergelijken.

De debatten werden geopend met een
oldie uit de late jaren ’50.

Highland Queen 43% – 1950s

De Highland Queen is een blend die
naar Mary, Queen of Scots (oftewel Bloody Mary) is vernoemd. Hij is vandaag de
dag nog steeds te krijgen, maar absoluut niet meer te vergelijken met die van
weleer.

Moutsuikers en appelsien met een
karrenvracht aan karamel en noten op de neus, wat zich voortzette op smaak. Hij
was verrassend vol en bjina romig. Beetje zesty, ook. De lange afdronk bood nog
flink wat ‘zing’. Zoet en pittig en voor mij een erg aangename verrassing.

Red Hills 43% – 1960s

Wat een afschuwelijk lelijke fles.
Maar goed, daar ging het niet om. Deze blend was snoeperig zoet op abrikozen en
wat kersenhout. Op smaak begon hij vlak en waterachtig, maar vanaf de tweede
slok begon hij toch te groeien, als u begrijpt wat ik bedoel. Een topper werd het
echter nooit. De afdronk was kort, maar pittig.

Deze begon slecht, maar viel
uiteindelijk best mee. Hij had alleszins wat tijd nodig. Het restje in mijn
glas was op het eind van de avond wel volledig geur- en smaakloos. Een
niemendalletje.

The Antiquary 12 Year Old 40% – 1970s

De huidige versie van Antiquary
stelt mij flink teleur, maar deze oude versie kon nog genieten van een leuke
samenstelling: Tomatin, Cragganmore, Bowmore, Cambus en Port Dundas. Die twee
laatste graandistilleerderijen zijn ondertussen gesloten en Bowmore levert al
lang niet meer voor deze blend.

Erg fruitige neus op limoen en
banaan, aangevuld met een wit pepertje op smaak. Erg zacht en toegankelijk en
nog springlevend. De lange, warme en zoete afdronk bracht een glimlach op mijn
gezicht. Het aandeel Tomatin in deze oude blend was prominent aanwezig.

Cameron
Cream of the Glen 40% (?) – 1980s

Dit was het mysterie van de avond. Ik
had er nog nooit van gehoord en ook het label bood weinig info. Vreemd genoeg
werd er op het label geen melding gemaakt van het ABV. We vermoeden dan ook dat
het om 40%, maar zekerheid hebben we niet.

Hij was weinigzeggend op de neus in
het begin, maar bloeide na enkele minuten toch een beetje open. Wit fruit,
marsepein, brood. Op smaak kreeg ik een opstoot van geel fruit, nootmuskaat en
kaneel. Erg zoet, zelfs. Een aperitiefje van een nobele onbekende en voor mij
de verrassing van de avond.

Whyte & Mackay 22 Year Old 43% – 1990s

Whyte & Mackay is natuurlijk
geen onbekende. Met Richard Patterson – The Nose – aan het roer in het
blender’s lab, experimenteert hij maar wat graag met zijn vier malts (Dalmore,
Isle of Jura, Fettercairn en Tamnavulin) en zijn grain (Invergordon). Deze
flink gesherriede 22-jarige blend is één van de resultaten.

Hij stonk een beetje nadat hij net
was geschonken. Jute, hooi, zelfs koeienvlaai was mijn deel. Dat vervloog
relatief langzaam om vervangen te worden door versuikerde chocolade en
rozijnen. Op smaak deed het me eerder denken aan een lichte hoestsiroop met een
karrenvracht aan donkere karamel. De afdronk was middellang en mierzoet.
Helemaal mijn ding niet.

Na een korte pauze kwamen nog twee
toppertjes aan de beurt.

Compass Box Eleuthera 46% – 2000s

Dit was voor mij een erg blij
weezien. Ik herinnerde me deze als erg goed en deed er zelfs een Rambling mee
aan het Louvre in Parijs in 2014. Ik weet het nog goed. Vandaag de dag echter
erg moeilijk nog te vinden, want hij wordt niet meer gemaakt.

Deze blended malt is samengesteld
met Caol Ila, Clynelish en Glenlossie van verschillende leeftijden. Hij was
lekker zoet en rokerig tegelijkertijd met vanille en marshmallows, gerookte ham
op de barbecue, met een zilt randje. Hoewel hij wat licht was op tong, kon hij
qua smaak wederom erg bekoren. Turf, zilt, zoet fruit (appels en mango) met een
pepertje en blaadje munt. Lange, rokerige afdronk. Excellent en wat mij betreft
het beste wat ik vanavond aan de lippen mocht zetten.

Collectivum XXVIII 57.3% – 2010s

Om af te ronden werd deze blended
malt geschonken. De Collectivum XXVIII is een blended malt van alle 28
distilleerderijen van Diageo. Hij verscheen in 2017 in de zogenaamde Special
Releases en wordt volgens mij aardig onderschat.

Aromatische, bijna tropische neus
met wat Turks Fruit, met een mooie waxiness die wellicht aan Clynelish te
danken is. Hij prikkelt de tong zonder te branden, ondanks zij heuse ABV. Wit
fruit, citrusfruit, gember en witte peper. Walnoten, meubelpoets, anijs en
kinine. Wat een mooie, complexe whisky is dit! Een pittige, lange en
bitterzoete afdronk maakt het plaatje compleet.

Wat mij betreft was het een ware
nek-aan-nek race tussen de laatste twee, maar in de foto finish zet ik de
Eleuthera vandaag toch op de eerste plaats. De Highland Queen, waarmee we
vanavond begonnen, kaapt brons weg.

Wat een topavondje, zeg! Die oude
blends kunnen echt heel erg aangenaam verrassen. Moeten we nog eens doen!

May the Malt be with you!



Whisky Fair Limburg 2019

Events Posted on zo, mei 05, 2019 09:20:54

Afgelopen weekend zakte ik wederom
af naar Limburg an der Lahn in Duitsland voor de jaarlijkse hoogmis van het
betere nat, beter bekend als de Whisky Fair Limburg.

Na een helse rit van 6u30min
(dankuwel, Antwerpse Ring, om mij meer dan twee uur in de ban van de file te
houden) kwam ik toe in het pittoreske dorp en nam mijn intrek in een leuk
pension op wandelafstand van de evenementenhal.

Ik mocht wederom, in opdracht van
Catawiki, een stand bemannen om de bezoekers wegwijs te maken in de wereld van
de betere whiskyveilingen. Samen met mijn collega’s Emile en Enrico
verwelkomden we dit weekend letterlijk honderden mensen aan onze stand. Velen
van hen namen onze voucher van 20 EUR in dank af en haastten zicht naar huis om
hun eerste bod uit te brengen.

Wat ook erg prettig was, is dat we
vele bekende gezichten zagen, die allemaal een goeiedag kwamen zeggen en een
dram van onze goed gevulde tafel kwamen nuttigen – of aanbieden! Er gezellig
allemaal. Het toont nogmaals aan dat whisky een ‘bonding spirit’ is die de
tongen losmaakt en voor veel vertier zorgt, ondertussen genietend van echt
goeie whisky.

Maar het spreekt voor zich dat we
zelf ook af een toe een kijkje gingen nemen op de nadere stands. We zijn immers
in eerste plaats ook zelf whiskyliefhebbers, natuurlijk. En dan ben je op de
Whisky Fair in Limburg echt wel op je plek. Het is immers één van de grootste
festivals van Europa en het aanbod is werkelijk duizelingwekkend.

Maar sta me toe te zeggen dat mijn
weekend echt wel gemaakt werd door die ene speciale fles: een House of Commons
uit de 1910s. Deze fles – die later door Buchanan zou hernoemd worden naar
Black & White en nog later ook twee hondjes op het label zou krijgen – werd
voor mijn neus geopend. De zilveren capsule werd er voorzichtig afgehaald en
dan kon de kurk er uit. Deze was gemerkt, wat ons geruststelde wat
authenticiteit betrof (want van het label was niet veel meer te zien). Dateren
konden we tevens aan de vorm van de fles, die een zogenaamde ‘two-mold’ was,
met een lasnaad onder de schouder.

We lieten hem een minuut of vijf
ademen in het glas en… Wow! Wat een kanjer. Nog zo fruitig en fris. Hij was
erg, erg goed. Voeg daar de opwinding aan toe van een whisky van meer dan een
eeuw oud te proeven en je weekend is goed gestart.

Daarnaast kon ik in de loop van het
festival nog enkele andere oudere pareltjes proberen, maar veel minder dan
ikzelf gehoopt had. De drukte op het festival was hiervoor de voornaamste
reden.

Maar ik som even op, als ik mag, in
alfabetische volgorde:

Ancestor 1950s
Ballantine’s Finest (b. 1977)
Bowmore 15 Year Old white ceramic (b. 1980s)
Caol Ila 1981 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice
Convalmore 21 Year Old 1977 Cadenhead Authentic Collection
Glen Elgin White Horse (b. 1990s)
Glen Grant 12 Year Old 1983 Sherry Wood Wilson & Morgan
Glen Keith 21 Year Old 1967 Signatory Vintage dumpy
Glenlivet 12 Year Old Unblended All Malt (b. 1970s)
Glen Mhor 1978 Gordon & Macphail Cask Strength
Inverleven 30 Year Old 1967 SMWS 20.14
Ledaig 9 Year Old 1972 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice
Logan’s De Luxe White Horse (b. 1960s)
No Age 1992 First Edition Samaroli

‘Zo maken ze ze niet meer, meneer’.
Ge moogt gerust zijn!

Maar ook recentere releases
passeerden de revue, natuurlijk. Zo stonden er weer enkele geweldige releases bij
The Nectar, proefde ik een heerlijke (uitverkochte!) Auchentoshan bij Malts of
Scotland, liet ik mij aangenaam verrassen bij Davide Romano van Valinch &
Mallet (ik proefde een geweldige Inchgower 1997 en een snoeperige Tormore 1992)
en was ik echt wel de spreken over de Blair Athol 1995 van Chess Malt.

Niet vies van een nieuwe speler op
de markt, liep ik ook even langs bij de twee enthousiaste eigenaars van de
nieuwe Zwitserse distilleerderij Omra, waar ik de Solaris (op oloroso) echt wel
kon smaken, terwijl de In Lain dan weer erg moeilijk voor me was. Maar
interessant. Hou die naam in het oog.

Zaterdagavond werd gevuld door een
feestelijke uitstap met enkele bekenden, zoals enkele vrienden uit Taiwan en
Hong Kong, de Thompson Brothers van de Dornoch Distillery en de onnavolgbare
Angus MacRaild. Geweldig gelachen, zoveel is zeker. En erg lekker gegeten, ook.
Van de afzakkertjes in Villa Konthor kan ik me helaas maar weinig herinneren…

Ja, ik kan de Whisky Fair Limburg
van harte aanbevelen en kijk er dan ook erg naar uit om volgend jaar opnieuw
naar dit festival te trekken. Ik heb 25 en 26 april 2020 alvast in mijn agenda
geblokkeerd!

May the Malt be with you!



Zuid-West-Vlaams Whiskyfestival – verslag

Events Posted on za, april 13, 2019 10:05:49

Twee whiskyclubs uit
West-Vlaanderen sloegen de handen in elkaar voor de organisatie van de eerste
editie van het Zuid-West-Vlaamse whiskyfestival, dat plaatsvond op zaterdag 30
maart in Waregem.

En hoewel ik van
mening ben dat het geen sinecure is om een whiskyfestival te lanceren, zijn de
organisatoren er bijzonder goed in geslaagd een prima eerste editie neer te
zetten. Het feit dat ze zich ook van de sociale media bedienden, was hier zeker
niet vreemd aan.

Het logo sprong in het
oog, de advertenties op Facebook spraken aan en word of mouth deed de rest. Ze hadden in een mum van tijd zo’n 180
pre-sales en aan de deur verschenen nog tientallen liefhebbers meer. Hoewel ik
niet over de definitieve cijfers beschik, hebben zo’n 250 à 300 liefhebbers dit
festival bezocht. Knap!

Patrick, Stefaan,
Robert en de zijnen beschikten bovendien over ruimschoots voldoende
vrijwilligers (makkelijk herkenbaar aan hun T-shirt) om alles vlotjes te laten
verlopen. Er was altijd wel iemand in de buurt om een vraag aan te stellen en –
in tegenstelling tot sommige andere evenementen waar ik al wel eens te gast ben
– kreeg ik ook telkens een hulpvaardig antwoord.

Er was een mooi
aanbod. De mix van stands was echt wel dik in orde. Er stonden
standaardflessen, maar tevens een heleboel gespecialiseerde shops die de minder
courante bottelingen konden aanbieden. Maar het viel me wel op dat een groot
aantal bezoekers eigenlijk nog maar net aan hun whisky-avontuur begonnen waren,
dus zou ik de organisatie als raad meegeven om de volgende keer een paar extra
stands met entry level flessen op te
stellen. Let op: dit is geen kritiek, hé! Ik zag immers niets dan lachende
gezichten (en hoe later op de middag, hoe breder de lach, maar dat kan ook aan
de drank gelegen hebben, natuurlijk).

Zelf proefde ik niet
al te veel, want ik moest immers nog een Masterclass geven, maar daarover zo dadelijk
meer. De meeste standhouders zijn natuurlijk oude bekenden. Zo groot is de
whisky scene in ons kleine landje nu ook weer niet. Het was een fijn weerzien
wat leidde tot een gezellige babbel en veel humor.

Ik nam als aperitief
een geweldige Glenburgie 11 Year Old
1988 van Chieftain’s Choice
en spoelde die weg met een verrassende Eau de Vie de Vin van Domaine de Baraillon,
bekend van hun geweldige Bas-Armagnacs. Deze eau-de-vie is als het ware new
make spirit van de armagnac, als u begrijpt wat ik bedoel. Ik had het nog niet
eerder gezien, laat staan geproefd, maar was heel aangenaam verrast. Dit zou
het volgens mij ook erg goed doen in cocktails.

Bij Tim, die een
heleboel releases van Asta Morris op zijn tafel had staan, genoot ik van de Soul of NOG, zijn ongerijpte gin die normaliter alleen voor de Japanse markt
bestemd is. Geweldig! Die haal ik in huis voor deze zomer. Nadien proefde ik
een verrassend lekker, stevig umami proevende Ardmore uit 2013. Amper 5 jaar oud en op sherry gerijpt. Een
bommetje.

Ik was ook er te
spreken over de Caol Ila 2003 van Gordon
& Macphail in hun Connoisseurs Choice
reeks die werd aangeboden door de
standhouder uit Knesselare. Aangezien mijn schoonouders in Aalter wonen, moet
ik daar toch maar eens passeren volgende keer dat ik in de buurt ben.

Aan de tafel van
Cinoco probeerde ik die nieuwe Ierse whiskey, Lambay, die op cognacvaten gerijpt is. Niemendalletje, maar niks
mis mee. De Glenallachie 12 Year Old 2005 Old Particular van Douglas Laing was
echter wel erg leuk. Afsluiten bij Chris en Maarten deed ik met de Rock Oyster 18 Year Old.

Maar de verassing –
voor mij althans – is de nieuwste botteling van B’s Choice. Bart – en bij uitbreiding wij – heeft er lang op moeten
wachten, maar eindelijk is zijn tweede botteling beschikbaar. Een heel
atypische, maar absoluut geweldige Auchroisk
7 Year Old 2011
met wederom een prachtig label. Mis hem niet!

Om 16u trapte ik dan
mijn uitverkochte Masterclass af. De zaal zat afgeladen vol met 30 mannen en
één lieftallige dame. Het overkomt me vaker. Leuk was het feit dat dit publiek
niet alleen erg geïnteresseerd was, maar ook bijzonder goedlachs. Tja, er zat
zowel bij het publiek als bij de gastheer al wat alcohol in het bloed,
natuurlijk, wat het praten vergemakkelijkt. En hoewel ik geen hulp nodig had,
kwam Robert toch met plezier ‘gietslaaf’ spelen. Een 32e glas werd
steevast geschonken. En met veel plezier!

Ik had voor hen dan
ook een erg leuke en diverse line-up meegebracht:

Auchentoshan
21 Year Old 1996 Douglas Laing Old Particular
Glenlossie 9 Year Old 2008 Signatory Vintage
Glenfiddich Experimental Series #2 Project XX
Allt-a-Bhainne 24 Year Old 1993 for MMM
Glen Spey 30 Year Old 1987 Malts of Scotland
Orkney 15 Year Old 2002 for MMM
Caol Ila 15 Year Old 2002 Unpeated Style Diageo Special Release 2018

En na afloop werd dan
door middel van de klassieke handopsteking een top drie samengesteld. Dit was
het resultaat van de Zuid-West-Vlaamse jury:

32 punten – Glen Spey
30
28 punten – Caol Ila 15
24 punten – Allt-a-Bhainne 24

Een dikke merci aan de
vrijwilligers die me een klein uurtje na de tasting alle glazen netjes
afgewassen en verpakt terugbezorgden. Da’s service!

Ik trok nog even terug
de zaal in om gedag te zeggen tegen de standhouders en de organisatoren en liet
niet na om – na het proficiat wensen met deze zeer geslaagde eerste editie –
mezelf alvast uit te nodigen voor de editie 2020!

May
the Malt be with you!



Chris Lauriers’ 1973 Birthday Bash

Events Posted on vr, maart 29, 2019 07:42:50

Chris Lauriers, Zijne
Excellentie, Mr Ambassador, SMWS-vertegenwoordiger en all-round whiskyhoer
(naar eigen zeggen en ik kreeg toestemming hem te quoten!) houdt jaarlijks een
whiskyhoogmis in de vorm van een quasi legendarische birthday tasting. Plek van
het gebeuren is sinds jaar en dag de topkroeg in Halle die naar de naam ’t
Parlement luistert.

Dinsdag 19 maart was
het weer zo ver. Dan ging al voor de 14e keer deze birthday bash
door.

Ik heb het geluk en de
eer gehad al een aantal van deze verjaardagstastings mee te maken. En het is
altijd triple feest: ten eerste omdat jarige Chris mijn maatje is, ten tweede
omdat de whisky’s meestal geweldig zijn (hoewel hij er af en toe wel eens een
Edradour of Auchentoshan tussen durft zetten, de snoodaard) en ten derde omdat
het steeds in erg leuk gezelschap doorgaat.

Maar de vriendschap
taant, naar mijn mening, want het duurde tot 20u22 voordat het eerste
Auchentoshan-grapje ten mijnen koste gemaakt werd. Ik heb nog nooit zo lang op
een steek onder water moeten wachten. Was hij misschien te druk bezig met het
zoeken naar zijn tastingboekjes om uit te delen? Neen, want de lamzak maakt geen
boekjes meer. Te veel moeite en het risico op spelvauten is te groot. Blind
proeven dus.

Toen elke stoeltje in
’t Parlement bezet was, werd de deur op slot gedaan en kon Chris aan zijn
one-man-show beginnen. En ook dit jaar ging hij er weer stevig tegenaan met een
apero en zes single malts uit 1973. Ik was alvast benieuwd welke ouwe meuk hij
nu weer van onder het stof had gehaald.

De debatten werden
geopend met een armagnac. Begint hij nu ook nog goeie ideeën van mij te pikken,
zekers? Soit, nog voor de eerste woorden van zijn introductie de lippen hadden verlaten weerklonk een welgemeend ‘Happy Birthday To You’ vanuit de hele zaal.
Halverwege de tasting werd dit nog eens herhaald, wat Chris even van zijn melk
bracht, maar op een goeie manier.

Bas-Armagnac 40
Year Old 1973 Dartigalongue – 40%

Ik hou wel van een
goeie Armagnac – een drank die ik nog maar een klein jaar geleden ontdekte.
Deze offreerde een rijke neus op cuberdons en tabak. Hij begon zacht en zoet op
smaak, maar werd snel wat scherp en droog. De afdronk was middellang en terug
mierzoet. Een erg goed begin van de avond!

Tomintoul 36 Year Old 1973/2010 Douglas
Laing Old Malt Cask – 45.9%

Slechts 215 flessen
van deze jongen werden in januari 2010 afgevuld. Fruitige, frisse neus op
kruisbessen en hooi, ananas en varens. Op smaak kwam daar wat eik en peper bij,
terwijl de afdronk gepeperd begon en dan langzaam, drogend, uitdoofde. Goed,
zonder groots te zijn (81/100).

Glenallachie 38 Year Old 1973/2011 The Whisky
Agency – 50.4%

Hola, dit is best
complex, hoor. Zoetzure neus met wat banaan en nat gras. Ook op smaak, moet ik
zeggen. Het begon zacht en fruitig, maar met een zuurtje en wat tannine die
komen meespelen. De lange, gepeperde afdronk bood nog wat woodsmoke. Dit begint
er op te lijken (84/100).

Geweldig grappig
moment: Chris vroeg – quasi pro forma – ‘is er iemand die dit niet lekker
vindt?’, waarop prompt de helft van de zaak de hand in de lucht stak.
Hilarisch!

Maar de wraak van de
ceremoniemeester was zoet – letterlijk – toen hij de volgende dram uitschonk.

Glengoyne 37 Year Old 1973/2010 Malts of
Scotland – 50.4%

Het was een erg fijn
weerzien met deze klepper, die ik voor het eerst bij de release proefde, nu zo’n
9 jaar geleden (toen deze jongen met zijn prijskaartje van 180 EUR duur werd
bevonden! Ah, waar is de tijd?). Dit vaatje – bourbon barrel 678 – dat 97
flessen opleverde (moet wel een gedeeld vat zijn, natuurlijk) werd destijds nog
door Luc Timmermans geselecteerd. De neus doet me denken aan een exotisch
zandstrand, onder een bananenboom met een ananascocktail in mijn linkerhand en
een kokosnoot van Dearly Beloved in
de rechter. De start is gepeperd, maar verzacht snel om een er fruitig feestje
van te maken op de tong. De bitterzoete afdronk is langer dan de benen van
Naomi Campbell (‘Wie?’ hoor ik de snotneuzen onder jullie denken). Voor mij een
quasi perfecte dram (93/100).

In tegenstelling tot
wat eenieder had gedacht, had Chris het verstand om na dit pareltje een korte
pauze in te lassen (wellicht ingefluisterd, maar soit…).

En hoewel ik dacht dat
het nu enkel maar bergaf kon gaan, moet ik bekennen dat er nog drie pareltjes
op tafel kwamen. Echt waar. Die ouwe meuk valt best mee!

Glen Grant 30 Year
Old 1973/2003 Berry’s Own Selection – 52.0%

Dit single cask #7653
van de Londense wijnhandelaar offreerde een donkerzoete neus vol rozijnen en
walnoten. De malt was romig op smaak, zoet en pittig op gebakken appels, citrus
en peper, wat zich doorzette in de bijzonder lange afdronk. Lang geleden dat ik
nog zo’n lekkere Glen Grant had geproefd. Absolute top (89/100).

Glenury
Royal 36 Yaer Old 1973/2006 Blackadder Raw Cask – 46.2%

Geloof het of niet,
dit was nog maar mijn tweede Glenury Royal en dat na bijna 4000 whisky’s… de
wonderen zijn de wereld nog niet uit. Bedankt, Chris! Deze werd gedistilleerd
op 21 juni 1973 en gebotteld op 22 juni 2006 en – zoals het Blackadder betaamt
– bevatte wat zwart cask sediment,
een leuke verkooptruc van Robin Tucek en de zijnen. Maar het moet gezegd:
vloeibaar dessert van de hoogste orde! Een succulente, ietwat florale neus met
abrikozen en ander geel fruit. De body was een tikkeltje te licht naar mijn
zin, maar wel lekker rond en zoet met een middellange afdronk (88/100).

Ledaig 21 Year Old 1973 Hart Brothers –
43%

De enige malt van de
avond die niet op vatsterkte gebotteld werd. Maar wat een dram! Zacht gerookt
op wit fruit en Abroath Smokies met een zoetje zoals je dat alleen bij oudere
Ledaig krijgt. Niet zo vuil als zijn jongere broertjes, maar daarom absoluut
niet minder lekker, hoor. De afdronk was betrekkelijk peaty, maar eerder kort
(86/100).

Na afloop van de
tasting werd door middel van handopsteking een top drie samengesteld. Het
resultaat kwam 100% overeen met mijn persoonlijke top drie, zijnde:

1) Glengoyne
2) Glen Grant
3) Glenury Royal

Zijne Excellentie
bedankte iedereen voor de verplaatsing, de bijdrage en het gezelschap en liet
verstaan nog voldoende malts uit 1973 voorradig te hebben om dit feestje nog
een keer of vijf te herhalen. Ik zie de volgende uitnodiging alvast met veel
gusto tegemoet!

May
the Malt be with you!



Whisky Festival Gent 2019

Events Posted on wo, maart 27, 2019 07:30:21

Traditiegetrouw trek ik één dagje
naar het Whiskyfestival in Gent en – in tegenstelling tot vorige jaren – was
dit deze keer op zaterdag en in het gezelschap van de vrouw van mijn leven.
Sofie en ik waren namelijk erg geïnteresseerd in de Masterclass Whisky &
Desserts van Krien en Stef van Restaurant De Cluysenaer.

Maar ik loop op de zaken voorruit.

Toen we arriveerden, zo rond 13u,
viel de drukte eigenlijk nog best mee en konden we makkelijk een praatje maken
met de standhouders, wat rond 15u30 al een pak moeilijkere werd. Maar de sfeer
die er heerste was – naar mijn bescheiden mening – beter dan voorgaande jaren.
Meer relax. Meer open. Veel lachende gezichten gezien, toffe mensen gesproken
en – hier ging het tenslotte om – best lekker spul geproefd.

Al even traditiegetrouw begon ik
mijn rondje bij Cinoco, waar ik me als intro een Auchentoshan liet inschenken,
kwestie van de smaakpapillen op gang te trekken. Het betrof een mooie 21-jarige
uit de Old Particular serie van Douglas Laing. Een mooie start.

En hoewel ik links en rechts nog
een paar leuke drammetjes te proeven kreeg, moet ik bekennen dat ik vooral
begeesterd was door dit lijstje van toppers:


Balvenie 30 Year Old

– Balvenie
25 Year Old Single Cask #3160

– Glenrothes
25 Year Old

– North
British 28 Year Old 1990 Gordon & Macphail

– SWMS
93.103 ‘Last of the summer grime’ (Glen Scotia)

Onder één of andere tafel stond ook
nog een Daily Dram Undercover No 1 – waarvan gefluisterd wordt dat het een
14-jarige Ardbeg is – waar ik een glaasje van te proeven kreeg. Wie dat schonk
blijft een goed bewaard geheim, maar het was een absolute stunner.

Halverwege strandde ik even aan de
Talisker Defender. Het is moeilijk die stand te passeren, want naast de Game of
Thrones-reeks stonden daar ook een aantal heerlijke Caol Ila en Talisker, twee
whisky’s waar ik geen genoeg van kan krijgen.

Maar de meest indrukwekkende fles –
voor mij althans – was een Glen Keith 49 Year Old 1968 van Gordon &
Macphail, speciaal gebotteld voor Whisky Warehouse Belgium. Voor een sample van
1cl moest je wel 50 EUR veil hebben, maar het is dan ook een fles van om en bij
de 3.300 EUR. En er bestaan maar 42 decanters van! Indrukwekkend. Die moest ik
toch geproefd hebben? U mag mijn uitgebreide tasting notes binnenkort
verwachten. Met dank aan Eric Vermeiren!

Een 20-tal samples keerden mee
huiswaarts om in alle sereniteit (opnieuw) te proeven en aan het blog toe te
vertrouwen. We weten wederom wat gedaan.

Maar die Masterclass dus, want
daarvoor trokken vrouwlief en ik naar Gent.

Stef Roesbeke – Chef Stef voor de
vrienden – en zijn supersympathieke madam Krien mochten een volle zaal
verblijden met 5 desserts met bijhorende whisky. Het zou ons te ver leiden (en
ik zou uit de biecht klappen) om u alle ‘theorie’ te geven die Stef en Krien
ons influisterden tijdens deze Masterclass, maar ik kan wel zeggen dat het
enerzijds erg informatief en interessant was en anderzijds erg grappig
gebracht. Dit kokende (stomende?) koppel weet hoe ze het publiek kunnen
entertainen en ondertussen culinair verwennen.

Deze vijf dessertjes passeerden de
revue.


Crème Caramel met
essence van speculoos & Buffalo Trace

– Crème
van Mascarpone & Mortlach 12 Year Old Dun Bheagan

– Broodpudding
met rozijntjes & Paul John Christmas Edition

– Bavarois
van rood fruit & Bowmore No 1

– Chocomousse
& Laphroaig 10 Year Old

Voor de volledigheid ook nog even
toevoegen dat elk dessert ook nog eens werd geserveerd met een pipetje waarin
nog een andere verrijkende whisky zat. Een voorbeeld: bij de broodpudding
(waarbij de rozijntjes bovendien eerst nog hadden mogen rusten in GlenDronach)
kwam een pipetje met Tullamore Dew 14 Year Old single malt, terwijl bij de
chocomousse een pipetje gevuld met Glenmorangie Portwood zat. Om u maar te
zeggen, het was om duimen en vingers bij af te likken!

Na nog een korte tweede ronde in de
zaal – om nog enkele samples te scoren en gedag te zeggen – trokken vrouwlief
en ik naar de stand van de organisatie waar we nog onze festivalbotteling
ophaalden. Dat is dit jaar een Auchroisk 16 Year Old 2002 van First Editions.
Die gaat binnenkort open.

En hoewel ik graag met vrienden
naar een festival ga – wat dit jaar om organisatorische redenen niet lukte –
moet ik bekennen dat ik het geweldig vond om met Dearly Beloved op stap te zijn. Vrouwlief vergezeld me niet zo vaak
naar whiskyfestivals (wat ik nou ook weer niet zo erg vind, als u begrijpt wat
ik bedoel), maar het was fijn mijn passie nog eens met haar te delen op deze
manier.

Ik beken, ik heb veel en veel
minder geproefd dan andere jaren, maar dat is een prijs die ik met graagte heb
betaald. Ze mag nog mee!

May the Malt be with you!



American Tasting bij PROOF

Events Posted on vr, maart 01, 2019 06:59:41

Op woensdag 27 februari kwamen we
bij PROOF, in hartje Gent, samen in petit
comité.
Het feit dat er maar 14 proevers aanwezig waren, maakte dat het
best een intieme bedoening werd. En dus erg gezellig. Koppel daar nog aan dat er
van de line-up slechts één whisky bij was die ik al geproefd had en ik wist dat
het weer een leuke avond ging worden.

De opener was de enige die ik al
geproefd had.

Platte
Valley Straight Corn Whisky – 40%

De neus was erg licht met veel hout
en iets snoeperigs als van cuberdons. Op de smaak ging dat nog een stap verder
met winegums en vers gezaagde plank terwijl de afdronk eerder kort en scherp
was.

Duidelijk jong – wat niet hoeft te
verbazen – en niet bepaald mijn ding. 41 EUR.

Chicken Cock Bootlegger’s Reserve – 45%

Ah, prachtige naam, toch? En het is
een mix van bouron en rye. Maar de neus begon redelijk gesloten, werd daarna
wat zoet, maar bleef wel erg zacht. Op smaak was het een duet van karamel en
rogge, met een mooie lange afdronk.

Deze kon ik best al smaken en is
toch een mooie step-up van een klassieke bourbon in mijn boekje. 57 EUR.

Dickel ‘12’ Tennessee Whisky – 45%

Deze Dickel is geen twaalf jaar
oud. Het is recept nummer 12, wat wel wat misleidend kan zijn. De mash bill
(recept) is 84% mais, 8% rogge en 8% gemoute gerst. Op de neus flink wat
velpon, bosbessen, nougat en noten, terwijl hij op smaak licht drogend, doch
mierzoet was. Middellange afdronk.

Ik kon deze wel erg appreciëren,
eerlijk gezegd. 86 EUR (weliswaar in een 1-literfles).

Roughstock Montana Pure Malt Whiskey – 45%

Deze Pure Malt komt uit de
Roughstock distilleerderij (waarvan het gerucht de ronde doet dat ze ondertussen
dicht is omwille van een dispuut met de eigenaar van de gronden). Mooie toetsen
van bruin brood, getoaste eik en appelsien. Pittig op smaak met meer appelsien,
zeste incluis, en een kruidigheid van het hout. Lange afdronk op toast en
zoethout. Gestookt van 100% in Montana verbouwde gemoute gerst.

Ik had wat moeite om deze echt
lekker te vinden, maar slecht was hij zeker niet. 83 EUR.

Corsair Triple Smoke Whiskey – 40%

Een rebelse botteling waarvoor maar
liefst drie types brandstof werden gebruikt om hem een rokerig kantje te geven:
turf, beukenhout en kersenhout. De neus begon op rubber, maar dat vervloog
betrekkelijk snel. Dan volgden pruimenlikeur, dadels, karamel en een streepje
rook – maar heel delicaat en beschaafd, hoor. Hij had een iets te lichte body
naar mijn gading maar op smaak zat het wel goed. Zoet, snoeperig, kruidig en
een beetje rokerig. Op de afdronk – die wat aan de korte kant was, maar goed –
kreeg ik nog wat rook en een florale toets.

Dit was een plezante fles, moet ik
bekennen. Afgezien van het leuke verhaal (biobrandstofmakers worden
distilleerders van whisky) was het ook een leuke whisky en voor mij de beste
van de avond. 72 EUR.

Leopold Bros Rocky Mountain Blackberry Flavoured Whiskey
– 40%

We eindigden met een vreemde eend
in de bijt. Deze whisky, van Leopold Brothers, zou bij ons wellicht nooit die
naam mogen dragen. Het is namelijk een mengeling van new make en
braambessensap! Dat mengsel werd te slapen gelegd en na rijping gebotteld op
een sterkte die het volgens de Amerikaanse wetgeving nog altijd in staat stelt
whisky te heten. De kleur deed alvast aan porto denken. Op de neus had ik aardse
tonen, versterkte wijn en bouillon en zelfs wat brocoli. Hij was mierzoet als
een fruitsap met ballen (deed in dat opzicht wat aan de Kilchoman Bramble
Liqueur denken – sans de rook). De
korte afdronk was betrekkelijk droog.

Ik vond hem leuk, ik vond hem
lekker, maar whisky zou ik dit nooit noemen. Giet dit gerust over een bolletje
vanille-ijs. 65 EUR

Bedankt werderom, Timon, voor je
enthousiasme en deskundige uitleg. Excuses voor de tafelgenoot links van me (you know who you are!) die voor de
geluidsoverlast zorgde. Maar geef toe: we hebben weer goed gelachen!

En onderweg naar huis besefte ik
voor de zoveelste keer in wat voor een prachtige stad ik eigenlijk toch wel
woon. En als Antwerpenaar zeggen dat Gent schoon is, dat betekent toch wel
iets, hé!

May the Malt be with you!



1975 Tasting Arne & Arnout

Events Posted on ma, februari 18, 2019 07:16:59

Arne en Arnout, twee whiskyvrienden voor het leven, zijn
beiden geboren in 1975 en vieren dat sinds een paar jaar met een heuse 1975
Tasting. Op 8 februari 2019 ging deze tasting al voor de 5e keer
door en ik had het geluk daarbij te zijn. Plaats van het gebeuren was de
gloednieuwe shop van Dram242 in Moorsel (nabij Aalst). Een bezoekje waard!

Er worden telkens zeven whisky’s geproefd. Een aperitiefje
en dan 6 prachtige single malts. Het theme van vandaag was Old Malt Cask. Aangezien
het om malts ging uit 1975 waarvan de laatste gebotteld werd in 2011, waren het
allemaal bottelingen van Douglas Laing (enkele jarengeleden ging het merk over
naar het bedrijf van de broer Hunter Laing & Co).

De debatten werden geopend met een oude blend, naar goede
gewoonte.

Old Clan Blended Whisky, bottled 1975, 43%

Deze oude blend, waarvan maar weinig terug te vinden is,
werd gebotteld in 1975 en betrof Italiaanse import. De neus was erg zoet en
jong op nootjes en appelsien, maar leek wel uit blik geschonken. Op smaak kwam
daar nog een karrenvracht aan vanille bij. Hij was betrekkelijk scherp en
alcoholisch met een korte, snoeperige afdronk. Een leuk niemendalletje dat na
15 minuten wel een stuk beter werd en na meer dan een uur in het glas
veranderde in een vloeibare Chokotoff (71/100).

Glenrothes 25 Year Old 1975/2001, Old Malt Cask, 50%

Van deze Speysider werden 600 flessen op de markt gebracht,
wat mij deed vermoeden dat het om een sherryvat ging. Maar niet iedereen aan
tafel was het daarover eens. De neus was snoeperig op Haribo beertjes,
abrikozen en vanille, wat zich verder zette op smaak, weliswaar aangevuld met wat
munt en peper. De afdronk was eerder kort. Leuke maar naar mijn mening eerder
atypische Glenrothes, een tikkeltje likeurachtig. Een allemansvriend (84/100).

Glen Grant 36 Year Old 1975/2011, Old Malt Cask, 50%

Deze Glen Grant rijpte op een zogenaamd Brandy Finished
Butt en bracht 268 flessen voort. De neus was bijzonder fruitig en
aantrekkelijk met appels, kiwi, banaan en stekelbes. De smaak lag mooi in het
verlengde, maar werd tevens opgesmukt met zoethout en een toefje leder, terwijl
de afdronk drogend, warm en pikant was met frangipane gebak op het sterfbed.
Hij kwam jonger over dan hij werkelijk is, maar werd wel door iedereen erg
geapprecieerd (86/100).

Strathmill 36 Year Old 1975/2011, Old Malt Cask, 44.1%

Normaal worden alle malts in de Old Malt Cask reeks
gebotteld op 50% – iets wat Fred Laing omschrijft als de Golden Drinking
Strength – maar deze zat op het moment van botteling al lager op
alcoholpercentage. Vatsterkte dan maar voor de 367 flessen. De distilleerderij
startte haar naam als Glenisla-Glenlivet en werd pas in 1994 omgedoopt tot
Strathmill. De neus was mierzoet op droge kokosnoot, abrikozen en drop, terwijl
dat op smaak eerder richting yoghurt met ananas ging, alvorens de tannine voor
een droge toets zorgde. De afdronk was lang en intens met een pepertje. Ik was
aangenaam verrast. Dit is de eerste keer dat ik overtuigd kan zeggen dat ik een
lekkere Strathmill heb geproefd (86/100).

Tomatin 31 Year Old 1975/2007, Old Malt Cask, 50%

Hoewel de nieuwe standaardrange van Tomatin mij minder goed
bevalt, kan ik oudere Tomatin echt wel waarderen en dat was hier niet anders.
Dit vat had 296 flessen voortgebracht met een neus vol zoete bouillon, karamel
en rood fruit, peperkoek, kalisse en ananas op de barbecue. Heerlijk! Hij was
lekker vol op smaak, romig als een smoothie van rood fruit met wat tropische
toetsen. In de lange afdronk ontwaarde ik wat nootmuskaat en een bittertje.
Deze fluweelzachte Tomatin was perfect in balans en ronduit top (88/100).

Banff 32 Year Old 1975/2008, Old Malt Cask, 48.7%

Banff is één van die legendarische lost malts geworden, gesloten in 1983 en wat er nog van overeind
stond werd in 1991 vernield door brand. Dat je hem niet vaak tegenkomt, laat
staan kan betalen, hoef ik u niet uit te leggen. Slechts 164 flessen van dit
goedje werden uitgebracht. De neus barstte van het witte fruit en al even witte
chocolade, leder, tijgerbalsem, een florale en metalige toets en zelfs iets
medicinaal waar ik niet meteen de vinger op kon leggen. Maar wat een feest. Op
smaak kwam dat allemaal terug, aangevuld met wat zachte vanille. In de lange,
zoete afdronk kreeg ik nog wat peper, noten en een heerlijk streepje woodsmoke.
Fantastische old school whisky die
voor mij de winnaar van de avond werd (89/100).

Convalmore 32 Year Old 1975/2008, Old Malt Cask, 48%

Ah, we eindigden in schoonheid. Ik had niet durven hopen
dat we na de Banff -wat toch liquid history is – nog een whisky van een
verloren gegane distilleerderij zouden proeven. Arne en Arnout hebben ons
vanavond alvast erg verwend. Convalmore ligt in Dufftown en is dicht sinds
1985. William Grants & Sons kocht de warehouses en gebruikt deze nu om
vaten Glenfiddich, Balvenie en Kininvie te rijpen. Maar dit terzijde. Van deze
Convalmore werden slechts 202 flessen op vatsterkte op ons losgelaten. De neus
was elegant en floraal op citroen, gebak en iets wat me aan een bloedneus deed
denken. Klinkt vreemd, maar werkte wonderwel. De smaak was erg clean op vooral
limoen en een karrenvracht aan vanille. De afdronk was erg, erg lang en zacht
gekruid, maar de balans van deze whisky was uitstekend. Een absoluut juweeltje
om deze geweldige avond mee af te sluiten (88/100).

Ja, amai mijn klak, wat een verwennerij, zeg. We mogen onze
twee pollen kussen, zoals dat heet, dat er nog zotten zijn (I mean that in the nicest possible way)
die zulke flessen open trekken om te delen met vrienden. Bedankt, heren, het
was weer top.

Ik zie de uitnodiging voor 2020 met veel graagte
verschijnen in mijn inbox.

May the Malt be with you.



Signatory 30th Anniversary Tasting

Events Posted on zo, december 09, 2018 13:55:10

Het was al de 14e keer dat Jan Visser in zijn
Single Malt Whisky Shop te Zammel (of all places) zijn zogenaamde Old Timer
Tasting organiseerde.

Ik beken: het is voor mij wat ver rijden, dus heb ik er nog
geen enkele meegemaakt. Ik vind het nogal lastig om zo’n 100km te rijden nà een
whisky tasting.

Maar voor deze editie maakte ik graag een uitzondering.
Immers, Jan had niemand minder gestrikt dan de Big Chief van importeur The
Nectar – Mario Groteklaes – en de line-up was zonder weerga. Het thema van deze
tasting was immers de 30e verjaardag van Signatory. Andrew Symington
en zijn team hebben namelijk heel wat uitzonderlijke single casks op de markt
gebracht, in absoluut mooie verpakking, om die drie decennia Signatory in de
verf te zetten.

Niet minder dan 7 whisky’s zouden we gaan proeven – allen
op vatsterkte – waarbij de jongste reeds 23 jaar op de teller had staan en de
oudste niet minder dan 35 jaar! En de grote finale was de bijzondere – maar
flink geprijsde – Port Ellen 35 Year Old 1982. Ja… daar komt een mens al eens
voor buiten. De waarde van de flessen die vanavond plopperdeplop zouden gaan
doen, was niet minder dan 4.500 EUR. Ik heb even getwijfeld om een das aan te
trekken.

Na een rit van net geen twee uur – de regen en de
vrijdagavondspits deden hun naam weer alle eer aan – arriveerde ik in het verre
Zammel, waar mijn Hollandse whiskygabber Imanuel mij al opwachtte. Nadat
iedereen zijn plekje had ingenomen en Jan de introductie had gedaan, stak Mario
van wal met een powerpointpresentatie. Hij deed dat in zijn unieke Duitse
tongval, doorspekt met straffe verhalen en goeie humor.

Dan was het tijd om de eerste dram te schenken… het begin
van een geweldige proefavond!

Linkwood 27 Year
Old 1990, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #9735, 233 bts, 50.3%

Met zijn mooie bronzen kleur bracht hij reeds menigeen in
vervoering. De neus was een tikkeltje stoffig met rozijnen en
appelsienmarmelade, een toefje eik en flink wat geroosterde amandelen. Op smaak
viel hij op door heerlijke waxy te zijn, terwijl pruimen, abrikozen en walnoten
je tong streelden. Een flinke kruidigheid maakte hem warm, terwijl wat munt hem
tegelijkertijd frisheid gaf. De afdronk was lang, intens en waxy met wat
melkchocolade op het sterfbed.

Amai mijn klak! Wat een opener! Een erg intense en
krachtige smaakbom na een frisse, ietwat gesloten neus. Schitterend! 426 EUR
(86/100).

Bladnoch 25 Year
Old 1993, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #777, 239 bts, 54.4%

Deze goudkleurige Lowlander had wat tijd nodig. De neus
opende op grenenhout, yoghurt, kweepeer, babyadem, druivensuiker en een hint
van gras, vanille en Turks Fruit. Maar ik vond hem wat droog. Op smaak bleek
dat ook het geval. Droog, waxy op kinine en zoethout, karnemelk, peper en
gember. De middellange afdronk bracht wat citrus en meer wit fruit met zich
mee.

Een typische Bladnoch, maar met een extra droge afdronk.
Deze kon echt wel wat water gebruiken. 334 EUR (84/100).

Glenturret 30 Year
Old 1988, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #532, 234 bts, 52.4%

Glenturret kennen we voornamelijk van The Famous Grouse.
Tot voor kort had niemand echt oog voor deze distilleerderij, maar sinds kort
zijn er enkele single casks op de markt gekomen die wel op bijval konden
rekenen. Ik was dan ook maar wat benieuwd naar deze Glenturret en kwam verre
van bedrogen uit. Hij was erg fruitig – zelfs een beetje weeïg – en zoet.
Snoeperig zoet zelfs. Denk cuberdons, maar overgoten met appelcider. Flink wat
karamel en een beetje hout. Op smaak bleek hij lekker romig en snoeperig
(suikerstok). Erg expressief met karamel, leder en hout. De lange kruidige
afdronk maakte het plaatje compleet.

Een erg leuke, speelse en snoeperig Glenturret, maar met
een brutaal kantje. De verrassing van de avond voor mij. 358 EUR (85/100).

Caperdonich 23
Year Old 1995, Signatory 30th Anniversary, Refill Sherry Hogshead
#95050, 265 bts, 58.4%

Een vergane glorie leidt altijd tot hoge verwachtingen. De
neus was waxy, maar had toch last van een flinke rubbertoets in de neus.
Tuinslang, zeg maar. Gelukkig ook flink wat abrikozenpastei (carré confituur),
munt en chocolade (After Eight) en een herbale toets. Je kon hem bijna kauwen,
zo stroperig is deze whisky. Flink wat donker fruit en munt. Maar hoewel de
afdronk erg lang en kruidig was, liet hij de mond ook kurkdroog achter. Water
hielp ‘m echter niet.

Een zware, donkere Caper als fruit in een Tupperware doos.
Leuk, krachtig, maar niet de beste Caper die ik al proefde. 460 EUR (84/100).

Ben Nevis 27 Year
Old 1990, Signatory 30th Anniversary Sherry Butt #1505, 593 bts,
59.4%

Ik zal maar met de deur in huis vallen: dit was de
tegenvaller van de avond voor mij. De neus was erg groen op rottende planten,
koeienvlaai, varens en Oxo kruidenbouillon. Er zat iets van zwavel in de neus
dat me echt niet kon bekoren. Hij was erg krachtig en kruidig op de tong en een
tikkeltje umami. Wat mij betreft ontbeerde hij een broodnodig zoetje. De
afdronk duurde een eeuwigheid, maar was net iets te umami naar mijn zin.

Op de neus was dit echt erg schrikken. En hoewel hij op
smaak mooi ontwikkelt, bleef het voor mij een moeilijke whisky. Deze kan flink
wat water verdragen! 462 EUR (81/100).

Highland Park 30
Year Old 1988, Signatory 30th Anniversary, Hogshead #755, 220 bts,
49.7%

Dit was wellicht de reden waarom Manny uit Nederland was afgezakt.
Hij is immers zot van Highland Park. En gelijk heeft hij, want deze is absolute
top! Een spirit-driven neus, close to the
grain
zoals dat heet, met citrus, heide en zachte turf. Een ‘no frills’
Highland Park. Pure klasse op de neus! Op smaak gaat dat gewoon door. Iets van
karton (in de goeie zin), graan, heide en citrus en nog veel meer, lekker waxy
en machtig. De middellange afdronk is erg smaakvol.

Goh, dat zo’n HP vaatjes nog bestaan. Schitterend en het
beste wat ik vanavond geproefd heb (nou, ja, de laatste was gewoon buiten
categorie). 525 EUR (90/100).

Port Ellen 35 Year
Old 1982, Signatory 30th Anniversary, Refill Sherry Butt #2040, 567
bts, 50.3%

Hoe vaak komt het nog voor dat je een Port Ellen aan de
lippen kan zetten? Een legendarische whisky. Een cult-whisky, zeg maar. En
hoewel ik al het geluk gehad heb er een 40-tal te proeven, was dit voor mij
reden genoeg om af te zakken naar Zammel. En hij was het helemaal waard! Zalige
neus op visolie, wit fruit, krijt, jute, schelpjes op het strand, zeewier en
citrus. Zacht op de tong met die typische kiezels en citrus, olijfolie en zelfs
een druppeltje balsamico. De turf is zo mooi verweven dat je er lyrisch van zou
worden. De bijzonder lange afdronk is simpelweg stunning.

Lang geleden dat ik nog zo’n lekkere Port Ellen
tegengekomen ben. Wow! Helaas is de prijs er ook naar. 1980 EUR (92/100).

Er werd nog even nagekaart, gewikt en gewogen, meningen
uitgewisseld en ondertussen flink wat afgelachen. Wat een toffe bende was dit.
En een leuk extraatje (dit had ik nog nooit eerder meegemaakt) werd nog op
tafel gezet na afloop van de tasting. Een heerlijk bord stoverij met brood.
Ongetwijfeld klaargemaakt met een donkere Flierefluiter. Hoe dan ook, het was
heerlijk.

Maar die Port Ellen bleef maar door mijn kop spoken. Hij
was echt absoluut geweldig. Het was moeilijk afscheid nemen.

Bedankt, Jan, voor deze geweldige line-up.
Bedankt, Mario, voor je ongeëvenaarde presentatie en straffe verhalen.
Bedankt, Manny, om mij uw sample van de Port Ellen door te schuiven.

Op een uurtje was ik weer in Gent.
Vrouwlief vroeg me ‘hoe was’t?’ en het eerste wat ik zei was ‘ik heb een zalige
Port Ellen geproefd!’.
‘Ah, en heb je een fles gekocht, dan?’
‘Schat, ze kost bijna 2.000 EUR!’

Wikken… wegen… het is toch veel geld… Da’s 125 EUR per keer
ik mij daar een stevig glas (5cl) van inschenk. Fuck it! Ik heb mij toch maar een fles besteld. You
only live once.

May the Malt be with you!



Cadenhead’s Tasting bij PROOF

Events Posted on zo, november 25, 2018 18:25:22

Deze tasting in PROOF beloofde al
lang op voorhand een specialleke te worden, want de line-up bestond
voornamelijk uit ‘smokkelwaar’, flessen van de beruchte Warehouse Tastings bij
deze oudste bottelaar uit Campbeltown.

Het verbaasde me dan ook geenzins
dat de leuke try-before-you-buy bar in hartje Gent afgeladen vol zat met vele
bekende gezichten.

Spreker van dienst was The
Nectar-vertegenwoordiger en all-round sympathieke kerel Maarten De Rycker,
hoewel de gastheer Timon regelmatig zijn licht op de zaak liet schijnen. Een
aantal van de flessen waren immers door Timon ‘gesmokkeld’ en de daarbij
horende verhalen waren op z’n zachts gezegd entertaining
en in sommige gevallen absoluut hilarisch.

Old Raj Dry Gin (55%)

De debatten werden geopend met een
special versie van Cadenhead’s eigen gin Old Raj. Deze versie op 55% en
gefinished op een voormalig rumvat kwam stevig binnen, maar was erg smaakvol en
had een gelig kleurtje van de toegevoegde saffraan. Het zou bijna zonde zijn
hier tonic aan toe te voegen (niet dat we de kans kregen, tonic kwam niet op tafel).
Heerlijke aperootje om de smaakpapillen mee op dreef te krijgen en de tongen
los.

Glentauchers-Glenlivet
9 Year Old (59.8%)

Deze jonge Glentauchers –
gefinished op een Braziliaans rumvat – werd gekozen door o.a. de Mouthy Cows,
een whiskyminnend damescollectief onder leiding van Krien van het bekende
whiskyrestaurant De Cluysenaer. Waxy en zoet met flink wat banaan en kamfer op
de neus, wat mooi werd verder gezet op smaak, hoewel daar nog was kalisse en
demarara suiker bij kwamen. In de afdronk volgde een hint van tropisch fruit en
drakenvrucht oftwel pitaja (sorry, ik moest het ook Googlen).

Caledonian 31 Year Old 1987 Warehouse
Tasting (51.7%)

Caledonian, opgericht in 19885 aan
de Haymarket in Edinburgh, sloot de deuren in 1988. Het was één van ’s
Schotlands grootste producenten van graanwhisky. Om hiervan een 31-jarige aan
de lippen te kunnen zetten, vond ik toch wel een mooi moment. Op de neus kreeg
ik voornamelijk Velpon knutsellijm, noedoels, popcorn en witte chocolade.
Apart, maar mooi. Hij was best fruitig op smaak, meer dan ik had verwacht en
lekker waxy. Op het sterfbed kreeg ik nog mango. Erg mooie grain, als u het mij
vraagt, vooral dan op de neus.

Kilkerran 12 Year Old 2006 Warehouse
Tasting (53.7%)

Dit zalige monstertje was pur sang
Kilkerran. Jute zakken, citrus en appelmoes op de neus. Op smaak meer van
hetzelfde, aangevuld met kiezels of gyproc, lekker vuil en kruidig. Lange
finish met flink wat peper. Spijtig dat er zo weinig van wordt gemaakt…

Linkwood-Glenlivet 30 Year Old 1987
Warehouse Tasting (45.3%)

Van Linkwood zijn er naar mijn
mening veel te weinig officiële bottelingen. Zo’n lekker malt en toch zo weinig
liefde van de eigenaars. Nou, ja, hij is dan ook bijzonder goed als leidende
malt in vele van Diageo’s blends. Maar deze dertiger bood flink wat rozijnen,
banaan, gebakken appels en chocolade op de neus, gevolgd door nog meer donker
fruit op de tong. Het hout liet zich niet onbetuigd. De tannine was behoorlijk
aanwezig, maar (net) niet over the top. Het zorgde er wel voor dat de afdronk
bijzonder droog werd. Voor mij was dit de nummer één van de avond.

Cadenhead Creations 20 Year Old Sweet
Fruity Spice (43.8%)

Deze blended malt, waarvan elke
single minstens 20 jaar rijpte, werd speciaal gebotteld voor De Clysenaer, The
Single Malt Shop in Zammel, Drankenshop Broekmans, TasTToe en – uiteraard –
PROOF. Ik beken, ik dacht eerst een rum te ruiken. Rode appels, tamme kastanjes,
rumrozijnen… je zou voor minder. Op smaak kreeg ik nog meer rozijnen, maar ook
verse vijgen, pruimen en nootmuskaat. Iets van chocolade gevuld met praliné. De
licht drogende finish offreerde dan weer wat kaneel. Dit is whisky die het
uitermate goed zou doen met Kerstmis en me heel erg deed denken aan de Maverick
die ik zelf bottelde voor MMM. Heerlijk spul.

Caroni 19 Year Old Warehouse Rum Tasting
(66.5%)

Caroni wordt wel eens de Port Ellen
van de rum genoemd. Ik neem aan dat men het dan enkel over de schaarste en
populariteit of hype heeft (en de daarmee gepaard gaande prijzen), want ik zie
verder niet het minste vergelijkingspunt. Zelf zou ik de distilleerderij eerder
vergelijken met Van Gogh. Tijdens zijn leven verkocht hij slechts één
schilderij en leefde eigenlijk in armoede en obscuriteit en werd pas op prijs
gesteld na zijn dood. Vijftien jaar na de sluiting van de kleine
distilleerderij op Trinidad – gerund door de staat – werd de stock opgekocht
door het in Genua gebaseerde wijn- en spiritshuis Velier. Luca Gargano kocht er
duizenden vaten rijpende rum, waarvan sommige terug gingen tot 1974. De rum was
erg fruitig op banaan, zachte rubber, ananas op de barbecue met een
donkerzoete, lange en erg kruidige finish. Voor mij was dit zelfs een beetje te
veel van het goede, maar dat kan ook aan het onbehoorlijk hoge
alcoholpercentage liggen. En terwijl we in het museum blijvend zullen kunnen
genieten van de meesterwerken van Van Gogh, moet je Caroni proeven om er van te
genieten. Dat gaat – vanzelfsprekend – helaas niet blijven duren.

Nou, nou, het moet gezegd, dit was
een uitzonderlijk goeie tasting met spul dat wellicht niet zo gauw meer de
lippen zal passeren. Maar het geeft wel erg veel goesting om eens naar
Campbeltown te trekken en zo’n beruchte toer door de warehouses van Cadenhead
te boeken.

Het was fijn onder gelijkgezinden
(Bart, gij telt niet mee, manneke!) te genieten van zulk lekkers. Op naar de
volgende!

May the Malt be with you!



Glenfiddich Experimental Series Tasting Experience

Events Posted on vr, oktober 19, 2018 07:22:21

We schrijven woensdag 17 oktober.
Brussel is afgesloten omwille van de Europese top rond de Brexit en ik vloek
luidop omdat ik het risico loop te laat te komen op mijn afspraak. En daar hou
ik niet van. Absoluut niet, zelfs. En deze keer was het bovendien een erg leuke
– en smaakvolle, zo zou later blijken – afspraak in het Thon hotel.

Met een uitnodiging van Oona op
zak, parkeerde ik de auto in de ondergrondse garage van het hotel, nam de lift
naar de eerste verdieping en bleek nog net op tijd gearriveerd voor een heuse Glenfiddich Experimental Series Tasting
Experience
. Amai, da’s een mondvol, maar het was dan ook veel meer dan een
gewone proeverij.

Mark Thomson – de UK Brand
Ambassador van Glenfiddich – zou ons trakteren op een geweldige avond vol
vloeibaar lekkers.

Glenfiddich – één van slechts 6
Schotse distilleerderijen die nog in familiehanden is – is ’s werelds best
verkopende single malt. Daar is een goeie reden voor. Afgezien van het feit dat
William Grants & Sons als eerste een single malt exporteerde (in 1963 was
dat) is het ook het bedrijf dat het proces van finishen heeft geïntroduceerd
(weliswaar met Balvenie, maar da’s muggenziften). Innovatief? Je mag gerust
zijn. En dat blijven ze graag doen.

Zo hebben ze ook de interessante
Experimental Series op de markt. En vanavond zouden we daarmee uitgebreid
kennis maken.

Glenfiddich IPA, 43%

Voor hun IPA, de eerste in de
reeks, lieten ze bij een ambachtelijke brouwerij in de Speyside een IPA
produceren. Let wel: deze Indian Pale Ale is niet als product verkrijgbaar en
volgens Mark zelfs helemaal niet zo lekker. Het bier (met een alcoholpercentage
van 9%) werd speciaal gemaakt om er vaten mee te impregneren om daar dan de
Glenfiddich whisky – die eerder op bourbon barrels had gerijpt – nog een 12
weken te laten rusten. Het resultaat was een erg drinkbare Glenfiddich met
vanille, citruszeste en een mooie toets van hop. Hij werd gepresenteerd met een
mooi stukje gepocheerde kabeljauw en de combinatie was verrassend lekker.

Glenfiddich Project XX, 47%

Het verhaal van de tweede release
in de Experimental Series is erg leuk om horen. De 20 Glenfiddich ambassadeurs
(vandaar dus de XX en de vingerafdruk op de fles) kregen de opdracht – zonder
bijkomende uitleg – om in het warehouse elk 5 vaten te voorzien van hun naam.
Daags nadien stonden er voor elk van de twintig ambassadeurs 5 glaasjes op
tafel met uit elk door hun gekozen vat een sample. Wederom weinig uitleg
behoudens de opdracht hun favoriet te kiezen. Op dag drie stond Brian Kinsman
voor hun neus met een vatting van deze twintig samples. De combinatie bestond
uit 17 bourbon vaten, 2 sherryvaten en één portvat. En ze zagen (lees:
proefden) dat het goed was.

Mark verraste ons opnieuw door deze
Project XX – die zonder koelfiltratie gebotteld werd op 47% – te combineren met
twee erg uiteenlopende gerechtjes. Enerzijds een stukje zalm en anderzijds een
stukje duif. De tweede combinatie (met complimenten aan de chef!) kon mijn
voorkeur wegdragen. De whisky, trouwens, was mijn favoriet van de avond.

Glenfiddich 21
Year Old Winter Storm
, 43%

Voor het derde experiment – de
Winter Storm – liepen de fans echt storm (zag u wat ik daar deed?). In een mum
van tijd was de eerste batch uitverkocht. Wij hadden het genoegen om vanavond
van batch 2 te kunnen proeven en wees gerust, batch 3 is ondertussen in
productie. Wat deze Winter Storm zo bijzonder maakt is het feit dat deze
Glenfiddich na 21 jaar op bourbonvat een finish kreeg van zes maanden op vaten
waar voorheen ijswijn rijpte. Peller Estates uit het Canadese
Niagara-on-the-Lakes (inderdaad, nabij de beroemde watervallen) plukt de
druiven voor haar wijnen bij -10°C en maanlicht. Dat is geen folklore, maar een
bewuste keuze, omdat de druiven dan van nature de hoogste concentratie aan
suikers hebben. De Glenfiddich 21 mag drie maanden lang in zulke vaten
overnachten om tot de subtiele single malt te komen die zo populair geworden
is.

Ik vond het geweldig om zowel de wijn
als de whisky naast elkaar te kunnen proeven. Dat deed de ietwat omslachtige en
bombastische titel van heel deze avond absoluut eer aan. En daarna konden we
hem nog even combineren met een zalige crème brûlée met abrikozen. Hemels!

Glenfiddich 21
Year Old Reserva Rum Cask Finish
,
40%

Maar Mark drukte ons op het hart
het dessert niet in één keer naar binnen te spelen, want hij had een extraatje
meegebracht. Weliswaar niet uit de Experimental Series, maar hij was van mening
– aangezien het net als de Winter Storm een 21-jarige Glenfiddich was – deze
ook eens naast dat dessert mocht gezet worden. Pure verwennerij dus.

Maar het piece de resistance moest nog komen, natuurlijk. De avant-première
van de nieuwste telg in de Experimental Series. Nummer vier is alvast opnieuw
een erg veelbelovende whisky, want hij is gedurfd geturfd! Dit nieuwe
experiment wordt begin 2019 in onze contreien verwacht.

Glenfiddich Fire &
Cane
, 43%

De mooi gefumeerde fles bevat een
atypische Glenfiddich met een whisky op 8ppm. U leest het goed. De malt werd
samengesteld met zowel geturfde als ongeturde malt die na vatting nog flink rokerig blijkt.
Vandaar de ‘fire’ in de naam. De ‘cane’, wat zoveel betekent als suikerstok,
verwijst naar het rumvat waarin deze mocht rijpen.

Ik vond hem verrassend goed. Mijn
eerste idee – no offense, Mr Thomson
– was ‘Hola, een Bruichladdich op wijnvat?’ Om maar aan te geven hoe atypisch
deze is. Maar het werkt prima. U mag zich aan uitgebreide tasting notes en een
Rambling verwachten. Maar van zodra hij er is, niet te lang dralen, want ik
vrees dat ook deze – net als de Winter Storm – snel zal uitverkopen.

Alles bij elkaar was het niet
alleen geweldig om deze 5 whisky’s te proeven – in combinatie met heerlijke
gerechtjes – maar het opzet van de zaal was ook van die aard dat het uitnodigde
tot gezellig keuvelen met de andere genodigden. Geen stoelen, geen saaie
presentatie, maar een levendig geheel waarbij de gastheer ons enthousiast van
de ene setup naar de andere gidste.
Mr Thomson nodigde ook echt uit tot een gesprek. Het was geen
eenrichtingsverkeer. Vragen stond vrij. Proeven nog meer. En Mark vertelde erg
enthousiast (het zou nog moeten mankeren, ik weet wel) en met de nodige humor.
Geweldig vermaak op alle niveaus.

En de gastvrijheid van Glenfiddich
kende vanavond geen grenzen. Terwijl we afscheid namen van de sympathieke
ambassadeur en de mensen van het PR-bureau (die prima werk leverden, zoals
steeds), kregen we nog een geschenk in de handen geduwd: een fles Glenfiddich
Project XX. Wait, what? Een fles whisky? Cadeau? Dat had u niet moeten doen
(maar ik ben blij dat u het gedaan heeft, want zoals ik al eerder zei, het was
mijn favoriet van de reeks tot nu toe).

Ik keerde huiswaarts met mijn
geschenk, het flesrestje Fire & Cane dat ik had gebedeld (voor de Rambling,
uiteraard) en maakte een mental note.
Mijn volgende trip naar Schotland zal sowieso een bezoek aan Glenfiddich
bevatten.

A big thank you to Mr Thomson of Glenfiddich, Mrs
Claude, Anke & Sven for a great tasting experience
.

May the Malt be with you!



The Whisky Mercenary bij PROOF

Events Posted on zo, oktober 14, 2018 08:31:46

Op dinsdag 9 oktober kwam Jürgen
Vromans – beter bekend als The Whisky Mercenary – op bezoek in het Gentse PROOF
om een aantal van zijn producten voor te stellen.

Jürgen is al heel lang begeesterd
door elke sterke drank. Welk distillaat het ook moge weze, het voedt zijn
passie. En dat merk je in de manier waarop hij komt vertellen over de dranken
die zijn hart sneller doen slaan.

Maar eerst even een woordje over
Jürgen zelve. Hij rolde bijna per ongeluk in het wereldje en werd al snel
gevraagd om tastings aan elkaar te praten. Importeurs en verdelers vroegen hem
vaak om een tasting te verzorgen of een stand te bemannen op menig festival.
Hij werd steeds vaker ingehuurd en toen hij dan uiteindelijk besloot om zelf
professioneel in het wereldje te stappen (eerst parttime, maar nu al even
fulltime) was de naam ook snel gekozen.

Fast forward naar vandaag: hij is
niet alleen onafhankelijke bottelaar van whisky, rum en gin, maar ook importeur
van o.a. mezcal en armagnac. En vandaag wilde hij een – weliswaar kort, maar
zeer leuk – overzicht bezorgen van wat hij zoals te bieden heeft.

De debatten warden geopend met een
mezcal. U weet wel: dat Mexicaanse spul dat gestookt wordt van een agave
(familie van de cactus). Veruit de bekendste mezcal is de blanco, maar Jürgen
had voor ons een specialleke mee, namelijk een vatgerijpte.

Nucano Mezcal, Anejo,
40%

Ik heb niet echt iets met mezcal.
Ik vind het een moeilijke drank, eerlijk gezegd. In mijn koffie gaat het nog
net, maar puur? Neen, niet direct mijn ding.

Maar deze werd samengesteld met
mezcal die 3 tot 5 jaar op vat had gelagerd, waardoor hij niet alleen een mooie
kleurtje kreeg, maar bovendien een extra zoetje (vijg?) op de neus kreeg. De
typische rook was zowel op de neus als in de smaak, maar vooraf in de afdronk
heel erg aanwezig, samen met mokka en een zuurtje. Ik vond hem best aangenaam.
65 EUR.

Auchroisk 7 Year Old
2010, Limburg Dramclub, 53.5%

Dit was al de 7e clubbotteling van
deze Duitse jongens, bekende van het beruchte whiskyfestival in Limburg
(Duitsland), waar ik dit jaar voor het eerst naartoe ging. Geweldig festival,
maar dit terzijde.

Deze Auchroisk – een minder bekende
malt, absoluut – was een stinkertje, als u het mij vraagt. Plantenwortels,
bouillon, koude koffie en flink wat toffee en kamfer. Niet alledaags. Op smaak
was hij zoet met een hoek af. En te bedenken dat dit een first fill oloroso
sherryvat geweest is. Bizar! 80 EUR.

Bruichladdich 12 Year
Old 2005, The Whisky Mercenary, 52.6%

Het was een blij weerzien met deze
Laddie, met het grappige label van Jürgen als biker uit Sons of Anarchy. Ja,
die labels zijn in een zatte bui tot stand gekomen, zoveel is zeker.

Een zoete neus met iets van citrus,
babykots (geen offnote), zoete mout en amper rook. Op smaak was hij erg spirit
driven wat hem heel erg lekker maakte. Lekker rokerige afdronk. Een toppertje.
115 EUR.

Na deze Laddie kregen de
smaakpapillen een korte rustpauze, maar niet voor lang.

Wardhead 21 Year
Old 1997, Liquid Treasures, 55.5%

Wardhead is ge-teaspoon­-de Glenfiddich. Het gerust gaat dat er een liter Balvenie
aan een vat Glenfiddich wordt toegevoegd om de onafhankelijke botterlaars in de
onmogelijkheid te stellen het vat als Glenfiddich single malt te bottlen
(andersom wordt ge-teaspoon­-de
Balvenie – dus met toevoeging van wat Glenfiddich – gebotteld onder de naam
Burnside).

De neus is heerlijk fruitig op
appels, banaan, kiwi met een florale hint en wat marsepein. Op smaak wordt hij
zelfs wat snoeperig met drop, terwijl de afdronk nog een verrassend streepje
woodsmoke presenteert. Stiekem vermoed ik dat dit gewoon Glenfiddich is, hoor.
Maar wel een hele lekkere! 105 EUR.

Om af te ronden presenteerde Jürgen
nog twee rums van eigen label, zij het wel The Rum Mercenary (met Jürgen als
een soort gekke Jack Sparrow op het label, papegaai incluis).

Barbancourt 13
Year Old 2004, The Rum Mercenary, 49.3%

Deze rum uit Haïti had ik nog niet
zo gek lang geleden al eens geproefd – en ook toen goed bevonden. Mijn tasting
notes van Elexir d’Anvers en Galak Popri werden echter niet zo enthousiast
onthaald, moet ik zeggen.

En toch blijf ik er bij. Deze rum
is erg toegankelijk – daar waren we het wel allemaal over eens – en erg lekker.
81 EUR.

Monymusk 11 Year
Old 2007, The Rum Mercenary, 52.5%

De Monymusk is een ietwat vreemde,
droge rum uit Jamaica, die een pak moeilijker bleek dan de Barbancourt – en
betrekkelijk atypisch is voor een Jamaicaanse rum tout court.

Hij was fruitig, maar met een hoek
af. Denk ecoline of houtlijm met wat Turks Fruit. Op smaak kwam daar nog wat
menthol aan te pas, maar hij was verrassend droog. Kamfer op de afdronk. Niet
meteen mijn ding, maar toch interessant. 55 EUR.

Nou, dat was weer een erg leuke en
interessante avond vol lekkers en in goed gezelschap, dus keerde ik meer dan
tevreden terug huiswaarts.

Bedankt voor de lekkere spirits,
Jürgen. Bedankt voor de prima ontvangst, Nikkie & Timon. Tot de volgende!

May the Malt be with you!



Japanse tasting bij PROOF

Events Posted on ma, oktober 01, 2018 07:22:48

Het zat er al efkes aan te komen,
maar donderdag 26 september was het eindelijk zover. Timon en Nikkie
entertainde een zaal vol enthousiaste proevers op een tasting van Japanse
drankjes. PROOF, uw try before you buy bar in hartje Gent, haalde hiervoor niet
alleen whisky in huis. Integendeel, slechts 2 whisky’s stonden op het menu.

Dat Japanners een speciale cultuur
hebben zal de meeste onder ons wel bekend zijn. Kaizen, voor de kenners. Dat trekken ze door in alles wat ze doen:
ambacht, kunst, … En dat is ook in hun dranken terug te vinden, of het nu sake,
gin, whisky of iets anders is.

Als aperitiefje kregen we een gin
van de betrekkelijk nieuwe Kyoto Distillery Co, nl. de Ki No Tea. Dit is een
speciale, gelimiteerde editie van hun gin (de standaard gin heet Ki No Bi, wat
zoveel betekent als de schoonheid van de seizoenen, als ik me goed herinner).

Ki No Tea, Kyoto Dry Gin, 45.1%

Deze gin is wel erg apart, moet ik
zeggen – hij wijkt dan ook enorm af van de standaardgin (die overigens van
gefermenteerde rijst wordt gestookt!). Dat heeft alles te maken met het feit
dat hij – zoals de naam al aangeeft – infused
werd met een speciale blend van verschillende Japanse thee.

De neus is erg vegetaal en groen op
peterselie en rijst, terwijl de smaak naast het typisch Japanse citrusfruit
yuzu ook nog wat rauwe bonen en groene thee offreert. De afdronk is erg kort. Naar
mijn mening een acquired taste. We maakten er tevens nog een Gin & Tonic
mee, gemixt met de Fever Tree Mediterranean. Maar dat vond ik zelf geen succes.
Zoetzuur, metalig op appelsien en Dextro Energy tabletten. Misschien eens
proberen met een andere tonic.

Miyamizu No Hanza,
sake, Sakuramasamune, 15 à 16%

Ik weet niets van sake, behalve dat
het een soort rijstwijn is die je zowel warm als koud kan schenken (tussen de
5°C en 45°C). Ik was dan ook maar wat blij met de uitgebreide info die onze
gastheer hierover kon vertellen. De kwaliteit van sake wordt onder meer bepaald
door de hoeveelheid ‘gepolijste’ rijstekorrels er in gaan. Voor een ‘gewone’
sake is dat zo’n 30%.

Een leuke, zoete neus op kweepeer,
chocolade en dessertwijn, met een vreemde hint van rookworst (zij het wel erg
kort). Op smaak vond ik het erg moeilijk me vast te pinnen, volgens mij
notities. Ik heb enkel ‘zacht, zoet, erg toegankelijk maar onbenoembaar’
genoteerd. U bent er vet mee, ik weet het. Ik ook.

Junmaiginjo, sake,
Sakuramasamune, 15 à 16%

Deze sake is van een hogere
kwaliteit, waarbij 60% van de rijst gepolijst wordt. Blijkbaar heet dat de
‘milling rate’. In typisch Japanse no-nonsense stijl prijkt op het label
duidelijk bij welk gerecht je deze best schenkt: ‘bonds well with beef’.
Daarmee wordt ongetwijfeld verwezen naar die rotverwende koeien uit Kobe, die
enkel donker bier te drinken krijgen, gras te eten en een godganse dag
gemasseerd worden. Als ik reincarneer…

Op de neus was hij zoeter dan zijn
voorganger en een tikkeltje romiger. Ja, volle body, maar weer moeilijk te
benoemen voor mij. Ik moet eigenlijk vooral aan dessertwijn denken en zo gek
blijkt dat niet te zijn.

Timon lastte een korte pauze in om
de smaakpapillen even tot rust te laten komen, alvorens aan het whiskygedeelte
te beginnen.

Hibiki Harmony Master’s Select, Suntory,
43%

Een Master Blender wordt in Japan
hoger aangeschreven dan een Master Distiller en dat heeft alles te maken met
het feit dat Japanners meer genieten van verfijnde dingen dan van rasechte
smaakbommen waar wij – Westerlingen – meer pap van lusten. Een blend is voor de
Japanner echt een kunstwerk en Hibiki is daar een prima belichaming van.

Dadels, pruimenlikeur, amandelen,
bloemsuiker en een floraal element maken van deze neus een waar feest. Op smaak
gaat dat nog een stapje verder. Donkerzoet fruit, abrikozenmarmelade en
Oosterse kruiden (dat zal dan wel de mizunara zijn, zeker?). De lange finish is
doorwrocht en evenwichtig, wat van deze Hibiki Master’s Select een absolute
topper maakt.

Hakusu Distiller’s
Reserve, Suntory, 43%

Eén van de malt whisky’s die in de
Hibiki gaat is deze Hakushu single malt uit de forrest distillery aan de voet van wat wel eens de Japanse alpen
wordt genoemd. Ik heb deze al vaak geproefd en het blijft telkens een fijn
weerzien.

Een mooie, fruitige neus op appels
en peren, druiven en limoen, maar met een (weliswaar erg zacht) streepje rook.
Die turf zet zich op smaak veel prominenter door, samen met een pepertje. De
afdronk is lekker lang met op het sterfbed nog een kleine lift door iets wat aan eucalyptus doet denken. Wat een heerlijke,
mooi gebalanceerde malt is dit.

Nigori Yuzushu, ‘likeur’,
12.5%

Om af te sluiten – als digestief,
zeg maar – had Timon nog een specialleke
in de frigo staan. Deze drank is geen likeur, maar komt wel aardig in de buurt.
Hij werd gemaakt van water, alcohol, yuzu, suiker en pruimen. Het label
waarschuwt dat bezinksel (van de verse yuzuvrucht) op de bodem van de fles
normaal is.

Op de neus kon ik de geur van
Sunlight zeep niet wegdenken, hoe ik ook mijn best deed. Daarnaast Fanta Lemon,
zoetzure Napoleon bonbons en een karrenvracht aan suiker. Op smaak was het meer
van het zelfde – zoetzuur, sans de
zeep, thank God – en erg fris. Ik zei
wel degelijk ‘fris’, verwar dit aub niet met ‘lekker’. Maar wat een grappige
ervaring. Frank, die naast me zat, grapte ‘Wortegemse doet dat beter.’ Ja, het
had wel wat van een citroenjenever. Voor mij was het eerder de Japanse versie
van de Bacardi Breezer, maar what fun!
Zeker eens proberen.

Ja, ja, een topavondje, hoor! Ik
had de whisky al wel geproefd, maar de andere drankjes waren niet voor me. En
ik heb weer vanalles opgestoken. En veel gelachen in goed gezelschap. Kijk,
daar doet een mens het toch voor?

Kakubin, Suntory
Whisky, 80 proof (40%)

Terwijl iedereen afscheid nam, viel
mijn oog op een ander Japans flesje op het schap. Deze Japanse klassieker stak
mijn ogen uit, dus vroeg ik een glas.

Nu moet ik wel bekennen dat deze
blend absoluut niet verfijnd was. De neus was best aangenaam, maar op smaak is
dit een best scherp beestje. Maar je moet hem in zijn context zien. Dit is het
type whisky dat in Japan voornamelijk – zo niet uitsluitend – wordt gebruikt om
een mizuwari van te maken. Een glas vullen tot de rand met ijs, een goeie
scheut van deze Kakubin en aanlengen met sodawater. Een tip voor volgende
zomer.

Het was weer de moeite in PROOF,
zoals steeds. Ik kijk alvast uit naar de volgende sessie!

May
the Malt be with you!



Niek’s 1974 Birthday Bash

Events Posted on ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen
geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te
trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan.
Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar
bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk
gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid
history
, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het
vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk
genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders
gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest,
dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En
heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur
Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het
voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden,
schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum
Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had
meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de
wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een
korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst
wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond
niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het
was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981
stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het
Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers
gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s
favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever
(Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met
een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky…
daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist
de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren.
Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo
Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We
zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo
hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we
verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met
acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar),
trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van
zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over
onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik
en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze
vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan
met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar
zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn.
Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig
wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk,
wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan
zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter
(toegegeven, na een uur was hij dood).

North
Port – Brechin 1974/1993 – Gordon & Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990
werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles
zat dan in het vat, was een specialleke.
Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden
spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m
verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de
avond.

Benrinnes 1974/2008 – Gordon & Macphail Connoisseur’s
Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon & Macphail en proefden
een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht
slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden.
Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog)
beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij!
Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over
hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig
bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te
verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een
tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond
hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars
verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er
over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily
Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer
omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel
het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut
geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend
voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil
je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood
30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood
uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij
weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een
geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont
als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet
doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot
gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig
Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van
Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in
het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook
meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat
verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet
achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het
natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie
kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele
valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken
konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg.
Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo
maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond
perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang)
overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer
distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en
Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem,
ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te
bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem
nog niet unfriend heb, is het feit
dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet
alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!



Wijndomein Waes

Events Posted on di, september 04, 2018 21:41:59

Onder het motto ‘het moet niet
altijd whisky zijn’ durf ik al wel eens over het spreekwoordelijke muurtje te
loeren, zoals u weet. Naast meer dan 3500 whisky tasting notes staan er immers
ook al enkele honderden andere drink notes op het blog. Zo ook wijn.

En misschien herinnert u zich deze
nog: Waes
Wit 2016
en Waes Rood 2015, twee wijnen
van Wijndomein Waes uit Zwijnaarde. Welnu, afgelopen zondag – 26 augustus –
hield Waes opendeur, dus trokken Dearly
Beloved
en ik er op uit om deze lokale wijnboer beter te leren kennen.

Het domein beschikt momenteel over
4 wijngaarden, maar enkel het veld van zo’n halve hectare waarmee het allemaal
begon in 2005 wordt momenteel gebruikt voor de oogst. De andere velden zijn
momenteel weliswaar beplant, maar de oogst hiervan laat nog even op zich
wachten. Eens ook de druiven op die wijngaarden kunnen geplukt worden, zal de
opbrengst maar liefst verachtvoudigen!

Waes heeft bewust gekozen voor
resistente druivenrassen, wat de noodzaak voor pesticiden en andere
sproeimiddelen drastisch naar beneden brengt. Voor hun witte wijnen maken ze
gebruik van de rassen Solaris en Bianca, voor hun rode wijn is dat Rondo,
Regent en Leon Millot.

Naast het Belgische klimaat – wat
roet in het eten kan gooien indien het voorjaar te warm en de zomers te nat
zijn – hebben de wijngaarden nog enkele andere vijanden: vogels, wespen en
konijnen. De gevederde en gevleugelde vrienden pikken graag een druifje mee,
terwijl de pluizige viervoeters maar wat graag aan de jonge stammen knagen.
Vandaar dat alle wijnstokken grondig beschermd worden.

Tijdens onze rondleiding – met een
prima uitleg door Benny Vandenberghe (die hier al jarenlang de handen uit de
mouwen steekt – kregen we achtergrondinformatie over de druiven, het werk op de
wijngaarden en hoe de productie verder in zijn werk gaat. Zo wordt gebruik
gemaakt van trage persing (in verschillende etappes) en wordt de witte wijn
opgevoed in inox tanks, terwijl de rode wijn enkele maanden wordt opgevoed op
Amerikaanse en Europese eik.

Na afloop van de rondleiding werden
we in de mogelijkheid gesteld om zowel de witte als de rode wijn te proeven, maar
liefhebbers van een Brut Rosé kwamen ook aan hun trekken. Deze mousserende roze
landwijn is helaas slechts heel beperkt beschikbaar en kon niet eens ter plekke
gekocht worden. Deze wijn wordt immers ‘tussen soep en patatten’ gemaakt,
wanneer de wijnboer hier tijd voor kan vrijmaken. Maar de meeste energie gaat
dus naar de Waes Wit en Waes Rood.

En de wijnen doen het goed. Van de
oplage van 2000 (van zowel wit als rood), die rond oktober verschijnt, is in
december nog amper iets te vinden. Het feit dat de Waes Wit al 5 jaar op rij in
de prijzen valt (4x goud en 1x zilver) zit daar ongetwijfeld voor iets tussen.

Overigens geniet Waes de appelatie
Vlaamse Landwijn en heeft bovendien de Beschermde Geografische Aanduiding ‘100%
Belgische Wijn’, wat impliceert dat de wijn uitsluitend gemaakt worden van
druiven van eigen teelt.

Wij – Dearly Beloved en ikzelf – hebben een kleine voorraad liggen, maar
hopen stiekem binnenkort nieuws te krijgen over de Brut Rosé. Die willen we wat
graag op het menu zetten met de feestdagen!

Voor meer informatie over
Wijndomein Waes, verwijs ik u graag door naar hun verzorgde website.

Wijndomein Waes
Sint Eloymeersch, Zwijnaarde
info@wijndomeinwaes.be



Volgende »