Blog Image

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Tom’s Birthday Tasting

Events Posted on zo, januari 17, 2021 16:25:13

Op 16 januari was ik te gast op de virtuele verjaardagstasting van Tom De Greyt. Uit zijn erg uitgebreide barkast mochten we niet minder dan 8 mooie samples kiezen en ik maakte van die gelegenheid gebruik om 8 whisky’s van de Scotch Malt Whisky Society bij elkaar te sprokkelen. Die zijn meestal erg apart, vaak bijzonder lekker en steeds op vatsterkte.

Het gebeuren moest begrijpelijkerwijs online doorgaan, want we zijn nog niet van het coronavirus verlost, natuurlijk. Dat maakte het daarom niet minder gezellig, hoor. Want het was geen tasting waarbij enige vorm van protocol diende gevolgd te worden. Immers, alle deelnemers hadden andere samples. Dus het was niet zozeer de bedoeling om dezelfde whisky te proeven, maar een erg gezellig samenzijn, alsof je samen aan tafel zit en gewoon de ene fles na de andere aan elkaar doorgeeft en ondertussen een babbeltje slaat.

Dat gezegd zijnde kon ik het toch niet laten om mijn samples – na de tasting – nog eens aan de lippen te zetten en deze – weliswaar korte – tasting notes te schrijven.

Cambus 29 Year Old 1990 SMWS G8.14 Rum-soaked Tea Leaves – 56.4%

Gebakken banaan en kokosnoot met een karrenvracht aan vanille; wat een heerlijke neus. Aangevuld met vers afgereden gras en iets van witte wijn, zelfs. Pas op smaak krijg ik iets rumachtigs door, maar van de theebladeren geen spoor. Neemt niet weg dat dit één van de betere Cambus grains is die ik al proefde. De afdronk is simpelweg outstanding. Ik ben alvast met een klepper gestart. 88/100

Glenlossie 25 Year Old 1992 SMWS 46.68 The Inner Light – 53.9%

Glenlossie is een distilleerderij die niet zo vaak op mijn radar verschijnt, maar deze is wel goed. Een neus die barst van appels en peren, honing en vanille. Erg toegankelijk. Erg zoet en bijna snoeperig op gekarameliseerde appels, vijgen en honing, maar ook een brutaal pepertje. Een tikkeltje in your face. De afdronk doet wat old school aan, wat ik dan weer erg prettig vind. 86/100

Dailuaine 10 Year Old 2008 SMWS 41.115 Scottish Lemon Preservation Society – 62.4%

Een mooie, heldere, licht florale en fris fruitige, speelse neus op wit fruit, heidebloemen en citroensorbet. Zalig. Op smaak kan hij de belofte van de neus niet helemaal waarmaken, maar het blijft wel een speelse, jonge malt met frisse toetsen. Wordt wat snoeperig. Het ABV laat zich wel gelden. Dit is een flinke trap tegen de tanden. De lange, zacht gepeperde afdronk wordt een tikkeltje snoeperig. Leuk! 85/100

Speyburn 10 Year Old 2009 SMWS 88.22 Banana Split with Sprinkles – 53.8%

Babyadem, fruitpap, dat komt als eerste naar voren in de neus van deze leuke malt. Wordt een beetje weeïg op pruimenconfituur, fermenterende druiven en kweepeer. Op smaak wordt het zoete fruit onmiddellijk bijgetreden door zachte houtkruiden en wat gezouten karamel. Melkchocolade treedt bij. Snoeperig zoet. Lange, licht drogende afdronk. Het was even wennen, maar aan het einde van de sessie was ik toch overtuigd. 85/100

Inchmurrin 15 Year Old 2004 SMWS 112.53 Sophisticated Seductive Sazerac Cocktail – 56.6%

Ik krijg steeds meer respect voor de veelzijdige Loch Lomond Distillery, moet ik bekennen. De belachelijk complexe benaming doet mijn haren overeind komen, net als de eerste snuif. Karton is mijn deel. Maar geef hem vijf minuten om te ademen en hij wordt heel erg mooi. Zachte toetsen van rood en donker fruit, melkchocolade, peper, een zacht bittertje en iets floraal. Op smaak is hij betrekkelijk alcoholisch, lekker zoet en funky. Ja, hier is een hoek af (da’s misschien het Limousin wijnvat waarop hij rijpte), maar dat maakt hem net zo leuk. Lange, kruidige afdronk. 84/100

Glentauchers 10 Year Old 2007 SMWS 63.47 Melt-in-your-mouth Mint – 60.9%

Ah, Glentauchers… Weer zo’n nobele onbekende. Een fris fruitige neus op appels, perzik en vanille. Weinig uitgesproken, niks speciaals en toch compleet foutloos en uitnodigend. Op smaak wordt dat extra in de verf gezet: wit fruit (appels, peren), perzik en vanille opnieuw, maar besprenkeld met witte peper. De alcohol brandt een beetje. Pas in de afdronk krijg ik wat munt en chocolade. After Eight, zeg maar. Lekker, hoor. Onderschat, wellicht. Ik hou hier van. 86/100

Glenallachie 7 Year Old 2011 SMWS 107.16 Truly a fairy tale – 67.0%

Dit is nog maar mijn 12e Glenallachie. Een minder bekende distilleerderij die sinds kort – onder leiderschap van levende legende Billy Walker – weer furore maakt. Dit is een jonge krachtpatser (67%!) die op een butt rijpte. De neus vertoont wat Christmas cake met gekonfijte rood fruit, hard candy, kandijsiroop en aardbeienconfituur. Er zit zelfs een umami kantje aan, waar ik niet meteen de vinger op kan leggen. Mijn tanden vallen bijna uit mijn mond als ik deze proef. Mierzoet en hoogalcoholisch. My god! Karamel, meringues, hazelnoten, nootmuskaat en rode-veter-snoep. Maar wat een krachtpatser. Dat resulteert dan ook in een lange, prikkelende en drogende afdronk die me naar een glas water doet grijpen. Machtige malt. 86/100

Clynelish 8 Year Old 2011 SMWS 26.153 Smashing Apples – 58.4%

Als wat je proeft één van je geliefde malts is, dan bestaat de kans dat je hem herkent. Dat was voor mij het geval met deze Smashing Apples (het was trouwens de enige malt vanavond waarvan  ik een idee had welke het zou kunnen zijn). Op de neus een karrenvracht aan appelmoes en bijenwas, gevolgd door kumquats en limoen, zachte kamillethee en lychee. Hmmm… Lekker waxy op de tong, fris op kersenthee, aangevuld met gezouten karamel, kinine en iets van snuiftabak. Een zacht bittertje en pepertje geven hem wat punch. De afronk is lekker lang, licht bitter van de eik. Apple crumble op het sterfbed. Is er eigenlijk slechte Clynelish? Ik geloof het niet. 87/100

Lekker spul zeg! En bovendien van genoten in goed gezelschap. Ik neem de uitnodiging van Tom graag aan om er volgend jaar – hopelijk in levende lijve – weer bij te zijn.

Bedankt, Tom!

May the Malt be with you!



Dutch Whisky Connection Online Christmas Tasting – verslag

Events Posted on zo, december 13, 2020 21:14:07

Op zondagnamiddag 13 december 2020 was ik, samen met een heleboel andere whiskyliefhebbers van over heel de wereld, online te gast in de huiskamer van befaamd connoisseur en all-round levensgenieter Michiel Wigman.

Michiel had Jeroen Koetsier uitgenodigd als gastspreker. Jeroen, mijn collega bij Catawiki, is gepassioneerd door vele van deze historische en legendarische bottelingen en kan er dan ook heel wat over vertellen. Dat hij een compleet foute kersttrui van Laphroaig aangetrokken had, nemen we voor lief.

Maar aangezien we maar liefst 9 drams voor de kiezen kregen, werden er niet veel woorden vuilgemaakt aan de introductie en vlogen we er meteen in.

Highland Park 8 Year Old, OB 1970s, 43%

Lekker old school HP met een tikkeltje OBE op de neus, maar dat vervliegt snel en dan offreert hij een mooie panoplie op tropisch fruit. Op smaak een ietwat lichte body en wederom wat OBE, maar het stoort amper. Je merkt dat dit in zijn tijd een geweldige HP geweest is.

Secret Orkey 10 Year Old 1999 They Inspired, Michiel Wigman 2019, 51.9%

Daar tegenover zetten we een modern HP die een pak meer maritiem is. Lekker peaty en groen en dag en nacht verschil met de vorige. Ik beken, ik hou hier meer van, maar dat is wellicht omdat hij meer vertrouwd is en op een aangenamer (voor mij, althans) ABV zit. Erg, erg lekkere HP.

Irish 27 Year Old 1990, Komplex Whisky & Hasse² 2017, 49.8%

Een Ier nà Highland Park?! Awel, ja, het kan! Deze is heerlijk fruitig en tropisch met wat snoeperige toetsen van perzik en abrikozen (Superman logo’s, weet u nog?). Ook wat parma violets, hoor. Dit is een erg mooie, complexe (Cooley/Bushmills?) Ierse whiskey.

Springbank 12 Year Old 2003 Duty Paid Sample, OB 2016, 55.1%

Erg vreemde neus, hoor. Plasticine en aardappelschillen in het begin. Pas na lang ademen wordt hij wat zoeter en… ja, hij wordt lekker zoet en eigenlijk geweldig lekker. Een beetje dirty, als je mij begrijp. Melasse en aarde. De rumtoetsen overheersen, maar maken dit wel erg goed. Lekker smoky ook. Maar uiteraard totaal onvindbaar geworden. Geen hapklare brok, maar wat een Springbank!

Na deze geweldige vier drams, was het hoog tijd voor een pauze, zodat we onze smaakpapillen even rust konden gunnen alvorens de laatste vijf drams aan de lippen te zetten.

Balblair 26 Year Old 1965, Cadenheads 1992, 44.4%

Deze Balblair zit ondertussen net iets langer op fles dan hij op vat gerijpt heeft. Hij werd immers al in 1992 gebotteld door Cadenhead. Op de neus is dit een absolute fruitbom! Maar ook marsepein en toetsen van vernis. Lekker pittig, ondanks het bescheiden ABV. Fruit, leder, tabak. Heerlijk waxy ook. Ge-wel-dige Balblair, maar nergens nog te krijgen, uiteraard.

Longmorn 15 Year Old 2005 They Inspired, Michiel Wigman 2020, 50.9%

Deze Longmorn, een nieuwe release van Michiel Wigman die we in een soort avant-première te proeven kregen, is een toekomstige klassieker, neem dat van me aan. Een mix van bouillon en colasnoepjes, karamel en veenbessenconfituur. Tabaksbladeren. Erg smeuïg, hoor. Op smaak is het eveneens een explosie van donker fruit, lekkere pittig gekruid tegelijkertijd. Lange, bevredigende afdronk. Met een prijskaartje van zo’n 220 EUR is hij zeker niet goedkoop, maar wat een whisky!

Sailing Seagull, b. 2018, 50.4%

Dit is een ietwat mysterieuze botteling, uitgebracht in 2018 als Private Club Bottling No. 12 voor de Regensburger Whisky- & Weinclub, geleid door Peter Krause. Het is een vermomde Bowmore die samengesteld werd door malts die rijpe op bourbon-, sherry en rumvaten en door Peter dan gehuwd werd. Houtskool en turf, meer dan verwacht, op de neus. Maar op smaak wordt het een heerlijke mix van fruit en maritieme elementen. Uitstekend spul, zeg… Legendarisch? Ja, hoor.

Ledaig 33 Year Old 1973, The Whisky Fair 2012, 48%

Ik krijg mooie toetsen van rood fruit op de neus. Dat had ik niet zien aankomen. Hij is ook lekker romig en peaty. Op smaak is dit een cleane Ledaig, met heldere toetsen van rood fruit en bloedappelsien. Verrassend zoet, hoor. Pas in de afdronk krijg ik wat dirty toetsen van teer en gember.

Ord 16 Year Old Manager’s Dram, OB 1991, 66.2%

De Manager’s Drams waren een reeks malts die enkel aan de medewerkers werden geschonken. De managers selecteerden hiervoor een vat. Deze Ord (merk op dat de Glen ontbreekt) werd reeds in 1991 gebotteld, maar heeft wel een alcoholpercentage van 66.2%. Aangezien hij 16 jaar gerijpt is, moet dat wel spul uit 1974 of 1975 zijn. Wow. Op de neus is het een bijzonder fruitige bedoening: appels, abrikozen, kweepeer, aangevuld met wat waxy toetsen. Zo clean, ook. Indrukwekkende neus. Op de neus krijg ik een explosie van geel fruit en bijenwas. Ik wordt aan Clynelish herinnerd en dat is altijd leuk. Heerlijk lange afdronk met een beetje woodsmoke.

Goh, wat een line-up! Ik zever niet als ik zeg dat hier een paar whisky’s tussen zaten die ik tussen de 88 en 90 scoor, stel je voor!

Dit is zeker voor herhaling vatbaar, maar niet te vaak alstublieft. Het is een te grote verwennerij!

Ik hou alvast de website van Michiel in de gaten voor de volgende sessie, want dit was echt wel out of this world.

May the Malt be with you!

 



WWC’s Online Corona Tasting – 29/11/2020

Events Posted on zo, november 29, 2020 20:57:19

Online tastings zijn hot. Ik ondervind het tot mijn grote genoegen met het succes van WhisQy – whisky in quarantaine – maar geniet ook zelf van de vele mogelijkheden. Vandaag, zondag 29 november, nam ik deel aan de online tasting van WWC, Wicked Whisky Compagnie, tijdens een heuse online masterclass in op een druilerige zondagnamiddag.

Het feit dat mijn eigen botteling voor Whivie’s 10th Anniversary in de line-up zat was reden genoeg voor Maarten om te vragen of ik geen acte de presence wou geven, maar toen ik de rest van de line-up zag wist ik al gauw dat ik gewoon wou deelnemen aan deze tasting. Trouwens, er zat nog een zevende fles in de line-up die niet op de foto staat hierboven. Die bleef nog even geheim.

Om 14u00 stipt klikte ik op de Google Meet link en het feest kon beginnen. Enkele minuten later waren alle twaalf deelnemers ingelogd.

Na een korte introductie door Sebastian en Giovanni werd de eerste dram geschonken (nou, ja, dat moest je natuurlijk zelf doen).

Dalmore 7 Year Old 2007/2014 James McArthur – 45%

Jong, fris, fruitig op appeltjes en mandarijntjes, maar erg onschuldig, moet ik bekennen. Erg licht en prima al apertitief. Op smaak is hij bitterzoet (met de nadruk op het eerste deel, helaas) en blind zou ik nooit aan Dalmore gedacht hebben, maar dat wil dan weer niks zeggen. De afdronk is erg kort. Een goeie malt om je smaakpapillen wakker te maken, maar meer ook niet.

Glenlossie 12 Year Old 2006/2019 The Nectar of the Daily Drams – 46%

Lekker fruitige ‘Lossie met geel en wit fruit, kristalsuiker, maar met een mooie toets van woodsmoke. Zelfs een beetje assig, lijkt me. Volgens insiders zou dit zelfs op een Islay vat kunnen gezeten hebben. Vooral op smaak komt dit mooi tot uiting en krijg ik zelfs roet in de mond. Wordt verrassend rokerig, dus het verhaal van het Islay vat is ongetwijfeld juist. Met water wordt hij een tikkeltje snoeperig. Goed spul, zeg!

Balvenie 12 Year Old Single Barrel #3405 – 47.8%

Het aantal single barrels dat Balvenie – excuus, The Balvenie – op de markt gebracht heeft is niet meer te tellen. Dat gaat richting 500 geloof ik. Het is een heerlijk zoete neus op abrikozen, perzik, redelijk geparfumeerd weliswaar, zoete mout en Turks Fruit. Honing en een zacht bittertje. Clean en mierzoet met een zacht pepertje. Erg mooi en bevredigend, hoor.

Whivie 25 Year Old 1993/2019 Blended Malt – 47.1%

Voor mij was het natuurlijk een prettig weerzien met deze blended malt (waarvan ik zelf ondertussen aan mijn laatste fles bezig ben). Ik was aangenaam verrast dat de deelnemers ook de mening waren toegedaan dat dit lekker spul is. Voor de nieuwsgierigen onder jullie: zie deze notes.

Miltonduff 7 Year Old 2011/2019 Asta Morris – 60.6%

Voor deze tasting kwam Zotte Bert in hoogsteigen persoon even in de meeting, zodat hij zelf wat kon vertellen over deze heerlijke malt. Ik proefde hem al eerder en de tasting notes kan je hier terugvinden, dus veel meer woorden moet ik er niet aan vuil maken, toch? Wat een topper, zeg. En blijkbaar nog te koop. Waar wacht je nog op?

Laphroaig 10 Year Old Cask Strength Batch #010 (2018) – 58%

Op het verzoek van Zotte Bert werd de Laffie zelfs voor de Whitlaw gezet en ik ben het daar wel mee eens (sterker nog, ik had de Miltonduff zelfs acher de Laffie gezet, maar dit terzijde). Deze tiende batch van de Cask Strength release is wederom een geweldige neus op assen en teer, medicinaal en peaty met een zoetje dat slechts na enkele ogenblikken verschijnt. Romig en zoet op banaan, geroosterde ham, karamel en gebakken appeltjes, maar wel met een mooi zilt randje. De finish is eindeloos.

Whitlaw 5 Year Old 2014/2020 Signatory – 60.1%

Ah, Whitlaw. Als dat geen belletje doet rinkelen: het is zwaar geturfde Highland Park. De naam is afkomstig van de heuvels achter de distilleerderij. Ook deze proefde ik al eerder (zie hier). En inderdaad, deze kon perfect achter de Laffie komen. Jong maar niet immatuur, zoet en rokerig, boter en karamel en zelfs iets van kaas. Dit is echt wel een interessante malt, hoor. Ik vind dit een bijzonder goeie dram. Overtreft de verwachting, vooral op de neus.

Ja, ja, ja, online tasting zijn hot inderdaad en als de line-up dan bovendien zo boeiend is als deze, dan is het maar logisch dat je graag op intekent, toch?

Goed gezelschap, goeie drams, goed gelachen ook. And that is what it is all about!

Er zijn verschillende manieren om een druilerige zondagnamiddag door te brengen, maar dit is toch wel één van mijn favoriete…

Voor herhaling vatbaar!

May the Malt be with you!



Spirits in the Box: Daily Dram Tasting

Events Posted on do, november 19, 2020 16:46:22

Op zondag 8 november, om 14u dan nog wel, presenteerde Mario Groteklaes himself, de Daily Dram masterclass van zijn Spirits in the Box. Want ieder jaar bottelt hij onder zijn eigen label ‘The Nectar of the Daily Drams’ een aantal mooie single casks. Dat wilde ik natuurlijk niet missen – hoewel ik zag dat ik er drie reeds geproefd had op een tasting die The Bonding Dram twee maand geleden georganiseerd had in het Gentse, de laatste ‘live’ tasting die ik mocht meemaken. Maar die waren erg goed, dus zag ik er geen graten in ze nog eens te proeven en ondertussen kennis te maken met drie malts die ik nog niet geproefd had.

Mario, traditioneel in rode broek, stak van wal met een leuke, korte geschiedenisles, inclusief een overzichtje van de labels (onder andere ontworpen door de legendarisch connoisseur Serge Valentin), inclusief een Undercover 1 die zelfs in België gebotteld werd met een schroefdop – door Etienne Bouillon van The Belgian Owl. Indrukwekkend.

Maar hij liet er weinig gras over groeien om aan de tasting te beginnen.

Dit hebben we achtereenvolgens aan de lippen gezet:

Glen Elgin 12 Year Old 2008 The Nectar of the Daily Drams – 46%

Heerlijk fruitige neus op abrikozen, zoete appels, amandelschaafsel en lekker romig. Dat moet een goed vat geweest zijn, want zelfs naar 46% versneden blijft hij lekker krachtig en romig. Een vloeibaar dessertje met een grassige toets. De afdronk is middellang, fruitig en pittig. Erg toegankelijk – en betaalbaar, met zijn prijskaartje van 65 EUR. Ik ben fan, die gaat onder de kerstboom.

Tomatin 23 Year Old 1997 The Nectar of the Daily Drams – 52.7%

De neus is, zoals verwacht, erg fruitig. Ik krijg banaan, abrikozen en appels, maar ook iets van cake. Een beetje baby-adem. Een herbale toets van groene tuinkruiden. Op smaak komt daar een mooie toets van mokka aan te pas en wordt hij een tikkeltje snoeperig en ‘boozy’, als u begrijpt wat ik bedoel. De afdronk is lang, zoetzuur en gaat even de tropische toer op. Leuk!

Secret Speyside 26 Year Old 1994 The Nectar of the Daily Drams – 49.8%

Hier werden we eerst wel even op het verkeerde been gezet, want Mario had de firma die de setjes moest samenstellen een andere fles gestuurd. Op het kaartje stond Secret Speyside 28 year old 1991 op 42.6%, maar hij had de Secret Speyside 26 Year Old uit 1994 op 49.8% opgestuurd. Geweldig snoeperige neus op abrikozen, nectarines, vanille en groenhout. Dat wordt op smaak mooi verder gezet met een pittig pepertje erbij en een hint van pompelmoes. De middellange finish is kruidig, licht drogend en hij sterft een zachte dood. Als ik een gokje zou mogen wagen zou ik zweren dat het Balvenie is, want deze deed me erg denken aan mijn eigen MMM botteling The Celts van vorig jaar. Maar Mario beweert dat hij het niet weet. Ik geloof hem.

Ardmore 22 Year Old 1997 The Nectar of the Daily Drams – 50.6%

Deze Ardmore is erg, erg vuil. Hij doet me denken – op de neus – aan vaaswater en rottende planten. Gelukkig komt daar flink wat vanille aan te pas en  – na wat geduld – ook heel wat fruit. Appels, hint van onrijpe ananas en mandarijn. Veel beter dan ik me herinner van de eerdere tasting in september, wat bewijst dat de plek in de line-up soms bepalend kan zijn hoe een whisky wordt ervaren. Op smaak komt daar een zuur appeltje bij alsook iets van kweepeer. Lang, fruitige finish. De eerste keer dat ik deze proefde – in september – was het niet meteen mijn ding, maar vandaag komt hij heel anders uit de hoek. Wat leuk. Dit is erg lekker!

Bunnahabhain 12 Year Old 2008 The Nectar of the Daily Drams – 59.1%

Deze heeft wel een heel mooi kleurtje en kreeg de bijnaam Yin. Zalige neus op spearmint, kersen, romige toetsen – zeg maar een tikkeltje waxy – maar verrassend gesloten. Eerder verlegen, bijna. Of elegant, het is maar hoe je dat bekijkt. Maar op smaak ontploft hij een beetje: snoeperig zoet op kersen, maar erg kruidig (nootmuskaat, kruidnagel) en drogend. Indrukwekkend, hoor. De afdronk duurt een eeuwigheid… Dit is zonder enige twijfel mijn favoriet van deze sessie.

Bunnahabhain 5 Year Old 2014 Staoisha The Nectar of the Daily Drams – 59.2%

Deze is dus de Yang tegenover de vorige Yin, want een erg jonge, flink geturfde Staoisha release. Lekker vettig, lekker peaty, lekker… gewoon heel erg lekker. Maggimix, aarde, netels, aardappels en vanille. Love it! Vettig op smaak, flink zoet op vanille, perensiroop, assen en zilt. Een machtig beest. De jonge leeftijd wordt in de finish wel duidelijk, maar het stoort allerminst. Dit is een krachtpatser met ballen aan zijn lijf. Ik vind dit top!

Dit was een geweldige tasting, echt waar. Ik ben erg onder de indruk van wat Mario en zijn team geselecteerd hebben.

Ook wil ik van de gelegenheid gebruik maken om de organisatoren – het team van de Nectar met Mario, Rens, Katrien, Maarten, Sophie, Pierre en alle andere sympathieke mensen op wiens naam ik nu even niet kan komen – van harte te feliciteren met deze online editie van het festival.

Spirits in the Box was wat mij betreft een mooi alternatief voor het festival in Brussel. Natuurlijk helemaal niet hetzelfde dan elkaar daar ontmoeten en de gouden nectar live te delen, maar op deze manier konden we er toch nog een beetje bij zijn en heerlijk spul proeven. De pakketjes waren erg verzorgd, de organisatie vlekkeloos (het onbetrouwbare internet – internot? – even buiten beschouwing gelaten, maar daar kan de organisator natuurlijk niet aan verhelpen) en de sprekers erg boeiend. Ik heb er alvast van genoten.

Mijn kalender voor volgend jaar staat alweer geblokkeerd. Live in Brussel als het mag, veilig vanuit mijn kot als het niet anders kan.

May the Malt be with you!



Spirits in the Box: Springbank & Glengyle Tasting

Events Posted on do, november 19, 2020 06:40:13

Zaterdag 7 november, 18u. Ik zit klaar achter mijn computer voor een online masterclass via Zoom, georganiseerd door The Nectar ter vervanging van de masterclasses op Spirits in the Sky. Immers, het festival – zoals zovelen – kon omwille van de corona-crisis helaas niet doorgaan op de traditionele manier. Maar Mario en zijn team zorgden voor een waardig alternatief: Spirits in the Box. De proefsetjes konden online besteld worden en werden perfect verpakt afgeleverd, ruimschoots op tijd voor de tasting.

Cara Wilson, export manager en David Allen, director of sales, namen ons mee op sleeptouw doorheen een aantal releases van de Springbank en Glengyle distilleerderijen met enkele absolute avant-premières.

Dit hebben we achtereenvolgens aan de lippen gezet:

Hazelburn 13 Year Old 2007 Oloroso Cask Matured – 50.3%

Deze nieuwe Hazelburn start op droge sherry, groene druiven, leder en sigarettentabak. Klein ziltje rond wat gedroogde Reine Claude en een handjevol noten. Krachtig en een goeie mix van zoetzure pompelmoes met donkere suiker en drogende tannine. Flink herbaal op smaak, hoor. Rozemarijn, thijm en opnieuw tabak. De finish is een goeie verderzetting met een leuke, onverwachte toets van koude koffie op het sterfbed. Dit is lekker spul. Onlangs op de markt gekomen, zo’n 85 EUR.

Springbank 12 Year Old Batch 21 – 56.1%

Deze 21e batch van de op vatsterkte gebottelde Springbank (45% sherry, 25% bourbon, 25% bourgogne en 5% porto) offreert een lekker vuile neus op turf, kalk en nougat. Mooi aangevuld met melkchocolade met praliné-vulling en geroosterde pinda’s. Lekkere romig op rood fruit, pompelmoes en karamel met een flinke snuif peper die hem een tikkeltje pikant maakt. Heerlijk lange, rokerig afdronk. Zalig. 70 EUR. No brainer.

Springbank 17 Year Old 2002 Madeira Finish – 47.8%

Ook deze is nog maar net op de markt en rijpte 17 jaar lang op een mix van bourbonvaten en rumvaten! Daarna kreeg hij nog een finish van 3 jaar op Madeira vaten. Interessant, toch? De neus is heerlijk! Het DNA van Springbank is onmiskenbaar, maar dat wordt prachtig aangevuld met – niet lachen – pannenkoeken met ahornsiroop. Op smaak is dat een perfecte verderzetting van de neus met een ziltje in de mix. De afdronk duurt lekker lang, is zoet en rokerig en zelfs een beetje snoeperig. OMG.

Longrow Red 13 Year Old – 56.7% ABV sample

The Longrow Red begint naar mijn mening stilaan een cultwhisky te worden. Telkens gefinisht op een rode wijnvat – weliswaar telkens een andere wijngaard – is het een gedurfde, geturfde expressie van deze malt, deze keer op Malbec. De versie die we vanavond proefden zal pas in februari 2021 gelanceerd worden. De neus is donkerzoet en peaty op jute zakken, karnemelk en mandarijn, boerenboter en toffee. Op smaak komt daar een zilt randje bij en ook wat groene tuinkruiden. De afdronk keert weer naar de zoete kant op rood fruit en romige boter en vanille. Blijft lekker lang hangen. Toppertje!

Longrow 21 Year Old Limited Release (b. 2020) – ??%

De nieuwe Longrow 21, die in 2020 gebotteld werd, is 100% sherrygerijpt. Hij zal op 46% uitgebracht worden, maar wij proefden vanavond nog een ‘marrying strength’ sample op zo’n 50%. Turf en sherry is – voor mij – geen makkelijke combinatie, maar hier is het wel een makkie. Beetje snoeperige neus op kweepeer, Turks Fruit, pompelmoes en pecannoten, gewikkeld in een jasje van rook. Zachte rook op smaak, lekker zoet. Kiezels op het strand, groene tuinkruiden, appelmoes met rook – geweldig. De afdronk is verrassend lang, rokerig en zoet. Wederom zo’n topdram. Geen verrassing dat Springbank Distillery zo populair is, toch?

Kilkerran Heavily Peated Batch 4 – approx 60%

Deze nieuwe Kilkerran Heavily Peated Batch 4 zal wellicht pas in maart/april 2021 beschikbaar komen in België. Zelfs Cara & Adam hadden hem zelf nog niet geproefd, stel je voor! De gerst heeft 85ppm bij het begin van het proces, wat de heftige turfgeur verklaart. Toetsen van natte aarde, hooi, vanille en rook, maar weinig fruit. Schapenstal! Lichte body, maar wel lekker zoet nu. Appels, peren, vanille, witte peper, nootmuskaat. Lange afdronk die me toch even naar adem doet happen. Niet voor broekventjes.

Ik had hoge verwachtingen voor deze tasting en die werden niet alleen ingevuld, maar ruimschoots overschreden. Dit was een absolute toptasting met heerlijke whisky.

May the Malt be with you!



Spirits in the Box: Graham’s Port Tasting

Events Posted on wo, november 18, 2020 16:34:46

Het beste festival van de Benelux kon, omwille van corona uiteraard, niet doorgaan in Brussel, maar daar vonden de jongens en meisjes van The Nectar een online oplossing voor. Spirits in the Sky werd daarom Spirits in the Box waarbij je je setje samples voor de Masterclasses online kon bestellen en de tasting veilig online kon volgen via Zoom.

Aangezien Dearly Beloved ook wel van goeie porto houdt, bestelde ik meteen twee setjes van de Graham’s Port Tasting die gepresenteerd werd door Isabel Monteiro – die we natuurlijk kennen van de presentaties die ze in Brussel geeft – en Victoria Symington (5e generatie van de eigenaars) die Brand Marketing Manager is bij Graham’s.

Ik heb al wel wat ervaring met Graham’s (tot op heden zo’n 20-tal van hun  portwijnen geproefd) en het is mijn favoriete porto, dus was de keuze om deel te nemen aan deze online masterclass snel gemaakt, want hier zaten drie cask samples bij die uiteraard op geen enkele andere manier te proeven zijn.

Isabel en Victoria – Vicky voor de vrienden – werden door de lieftallige Katrien Gillé, Brand Manager bij The Nectar – aan het publiek voorgesteld, waarna zij er op toezag dat de chat werd opgevolgd, terwijl de dames vanuit Portugal hun verhaal deden.

Na een – toegegeven lange, maar naar mijn mening erg interessante – toelichting over het productieproces van porto, konden we eindelijk aan het proeven gaan.

Dit hebben we achtereenvolgens aan de lippen gezet:

Graham’s 20 Years Tawny Port

De debatten werden geopend met de Tawny die 20 jaar lang gerijpt heeft. Voor mij was het een blij weerzien (zie deze link) met deze roodbruine versterkte wijn. Mierzoet op rood fruit, appelsienschillen en cassis met lichte tannine. Een blijvertje.

Graham’s 2003 Single Harvest Tawny Port – cask sample

Dit cask sample – dus niet commercieel verkrijgbaar – van de Graham’s 2003 Single Harvest Tawny Port was robijnrood tot zelfs bruin en offreerde een neus vol kandijsuiker, rozijnen met een lichte aciditeit. Op smaak kwamen daar verse vijgen aan te pas en ik was verkocht. Prachtige porto.

Graham’s 1994 Single Harvest Tawny Port

Deze Single Harvest maakt – samen met één uit 1940 en één uit 1963 (zie onder) deel uit van de zogenaamde Cellar Master’s Trilogy en is simpelweg heerlijk. Op deze link kan je mijn tasting notes lezen van toen ik hem voor het eerst proefde, zo’n twee jaar geleden. Vandaag ervoer ik hem snoeperig, doch een tikkeltje umami en erg romig op pruimen en karamel. Dearly Beloved had ondertussen een kommetje studentenhaver (noten en rozijnen, dus) op tafel gezet en die combo was hemels.

Graham’s 1982 Single Harvest Tawny Port – cask sample

Opnieuw een cask sample. De kleur was erg donker, een prachtig mahonie. De neus was uitzonderlijk. Onder de typische, diepe en heerlijke zoetigheid ontwaarde ik wat selderij, woodsmoke, tannine en perensiroop. Erg old school en deed me heel even zelfs aan whisky denken, stel je voor. Op smaak werd hij verrassend snoeperig en een tikkeltje ondeugend, maar wel heer erg uitnodigend. Het was zonder enige twijfel mijn favoriet van de tasting. Mr Symington, please, please, pretty please bottle this gem!

Graham’s 1972 Single Harvest Tawny Port – cask sample

Het derde en laatste cask sample ligt ondertussen bijna 50 jaar op vat… Mooi roodbruin van kleur (de lichtste van de hele reeks, overigens) offreerde een neus vol honing, vanille-ijs en karamel flan. Verrassend, maar wel erg gelaagd en robuust op smaak. Een erg mooie port die het volgens mij erg goed zou doen bij een wildschotel. Indrukwekkend.

Graham’s 1963 Single Harvest Tawny Port

De afsluiter van de avond was deze 1963 die eveneens uit de Cellar Master’s Trilogy komt en gelanceerd werd in 2018. Een voortreffelijke porto voor speciale gelegenheden, zoveel is zeker. Lees gerust mij notes op deze link na. Zoetzure, vloeibare delicatesse op walnoten, honing en een toets van houtlijm (geen off-note!). Uitzonderlijk goeie porto, bij het beste wat ik al proefde.

Ondanks enkele strubbelingen met de verbinding – waardoor het geluid niet altijd even duidelijk was – vond ik dit een erg gezellige, maar vooral geweldig lekkere masterclass. Stiekem hoop ik dat de 1982 toch de goedkeuring krijgt van Mr Symington om als Single Harvest op de markt te komen. De toekomst zal het uitwijzen.

Eén ding is zeker: Graham’s blijft voor mij de beste porto, zeker weten. En na deze masterclass kreeg ik zo’n zin, dat ik mijn fles Graham’s 40 Tawny Port eindelijk gekraakt heb. Ik kocht ze in 2017 voor mijn betere helft en heb ze al vaak afgestoft, maar wachtte op een goed moment om ze open te maken. Sofie zei dat het mocht, dus ja…

May the… err… Port be with you!



Diageo Special Releases 2020 – tasting

Events Posted on zo, oktober 18, 2020 06:25:37

Ze zijn eindelijk geland in België, de Special Releases van Diageo die elk jaar opnieuw veel whiskyliefhebbers doet likkebaarden, ondergetekende incluis.

Bovendien was ik erg fortuinlijk, want Diageo was zo vriendelijk om mij in de gelegenheid te stellen deze allemaal te proeven tijdens een exclusieve online presentatie door niemand minder dan Herman – The Herminator – van der Meij, die ik al jaren ken als bevlogen ambassadeur voor het huis en zelfs al 30 jaar voor hen op de teller heeft staan. Een prachtig pakketje met samples werd bij me thuis afgeleverd.

Terwijl Arno Dobbels, die andere goeie vriend en ambassadeur, het Franstalige evenement voor zijn rekening nam, vervoegde ik een schare liefhebbers voor de Nederlandstalige versie. En wat een proeverij is het geworden!

Zonder verder dralen, laten we aan de slag gaan, want 8 whisky’s op vatsterkte op amper 50 minuten is hard werk, geloof me!

Cardhu 11 Year Old 2008 – 56.0%

Deze Speysider rijpte op een combinatie van refill vaten, nieuw eiken vaten en voormalige bourbon vaten. Beetje grappige neus op zuurtjes (de snoepjes), limoensap en iets van ontbijtgranen. Verrassend mild met iets van cederhout en flink wat mos na een regenbui. Snoeperig op smaak met wederom citrus en zoete mout en flink wat acacia honing die hem lekker romig maakt. Best pittig, hoor. Licht drogende, boterzachte afdronk.

86/100. RRP rond de 85 EUR.

The Singleton of Dufftown 17 Year Old 2002 – 55.1%

Deze Singleton bevat malt van de Dufftown distilleerderij die enkel en alleen op refill Amerikaanse eik heeft gerijpt. Oh, dit is wel lekker fris en doet me aan de lente denken. Flink wat hooi en corn flakes met appelmoes en limoen, honing en verse gember. Perensiroop! Elegante neus. Verdacht zacht op de tong. Romig en zoet op zoethout, appels en peren en honing. De afdronk is pittig op witte peper en bosbessen en mandarijn. Toegankelijk en charmant.

84/100. RRP rond de 110 EUR.

Cragganmore 20 Year Old 1999 – 55.8%

Deze malt uit de Speyside sliep twee decennia lang op refill en nieuw geblakerde vaten. Heerlijk fruitige neus op meloen, gras, hint van brandwondenzalf (!), kiwi en kweepeer. En een hint van groene banaan. Flink romig op de tong en erg rond en vol van smaak, hoor. Zoet op zowel wit als citrusfruit en iets van Cointreau. Wow! Lekker lange finish op appelsienmarmelade. Tip: deze kan echt een flinke scheut water verdragen. Dan wordt hij echt stukken beter. Top! En betaalbaar. Voor mij de verrassing van de avond. Prijs/kwaliteit: onklopbaar.

87/100. RRP rond de 140 EUR.

Mortlach 21 Year Old 1999 – 56.9%

We keren nog maar eens naar de Speyside met deze 21-jarige Mortlach, die gefinist werd op een combinatie van Pedro Ximenez & Oloroso Sherry seasoned casks. Het hartige, umami, vlezige karakter is op de neus minder dan verwacht, moet ik zeggen. Dat ligt wellicht aan de PX die zijn stempel drukt. Want dat offreert op de neus een verrassend frisse malt met citrusfruit op kop, gevolgd met chocolade en pruimen. Gedroogde abrikozen en kaarsvet! Op smaak… OMG, dit is inderdaad een monster. The Beast is back! Flink wat citrus en rozijnen, meloen en kaneel. De afdronk is lekker kruidig, warm en bevredigend. Prachtige malt, maar het prijskaartje is er niet naast.

87/100. RRP rond de 650 EUR.

Dalwhinnie 30 Year Old 1989 – 51.9%

Deze Highland malt rijpte op refill hogsheads. Hola! Ik had toevallig vorige week nog de Dalwhinnie 15 Year Old, hun instapper – en die viel mij goed mee – maar dit is toch wel van een heel ander kaliber. Smoelpap, Reine Claude pruimen, rabarberconfituur en erg levendig voor zijn leeftijd. Mild, maar zooooo mooi. Uitzonderlijk! Erg drinkbaar met iets fris als menthol die het citrusfruit en de zoete pruimpjes omhoog tilt. Lekker zoet, hoor. Een vloeibaar dessertje. De afdronk is niet zo heel erg lang, maar wel superclean en elegant. Erg van onder de indruk. Als ik geluk heb, heeft Dearly Beloved dit ook gelezen en ligt hij onder de kerstboom.

89/100. RRP rond de 600 EUR.

Pittyvaich 30 Year Old 1989 – 50.8%

Ik heb een zwak voor Pittyvaich. Deze Speyside distilleerderij, gesloten in 1993, verschijnt al voor het derde jaar op rij in de Special Releases. Deze keer betreft het een malt die exclusief op first fill bourbonvaten gerijpt heeft. Rijke zoetheid met vanille en wit fruit, laurierblaadjes (!), groene bananen, mango en het sap van – niet lachen – groenhout. Erg romig, hoor. Absoluut geweldige neus! Perfecte drinksterkte met banaan, mango, appels en iets van kalk. En weer iets fris als munt of menthol. Wat gekonfijte gember en zoethout, maar lekker fruitig. Middellange, erg fruitige afdronk. Die moet ik hebben. Excellent!

90/100. RRP rond de 430 EUR.

Lagavulin 12 Year Old 2007 – 56.4%

De Lagavulin, van Islay, is een vaste waarde in de Special Releases. Deze is een vatting van refill Amerikaanse eik. Ja, lap! Ik steek mijn neus nog maar net in het glas en ik weet nu al dat het een geweldige Lagavulin gaat zijn. Een gebeeldhouwde neus op brak water met lijnzaad en een zoetje van honing en pompelmoes. De rook laat wat op zich wachten, maar komt dan toch stevig opzetten. In tegenstelling tot de expressie van vorig jaar, is turf hier niet de hoofdrolspeler maar de onmisbare supporting actor die met een Oscar gaat lopen. Iets van koeienvlaai, echt waar, maar géén off-note! Wat een smaakbom! Nougat, citrus, amandelmelk (!) en een karrenvracht aan verse olijven uit Tunesië. Echt waar, gepeperd, maritiem en subliem. De afdronk is lekker assig. Dat is toch echt een vaste waarde. Altijd prijs, altijd gewonnen.

89/100. RRP rond de 115 EUR.

Talisker 8 Year Old 2011 – 57.9%

Dit is wellicht de botteling waar de meesten naar uitgekeken hebben. Het is de eerste Talisker die gefinisht werd op Caraïbische rumvaten. Ik beken… da’s een vreemde, maar intrigerende neus. Het DNA van Talisker is aanwezig, begrijp me niet verkeerd, maar wordt hier toch grotendeels ‘ingepakt’ door zoete tonen van de rumvaten. Lijkt wel alsof het zeewater van Talisker vervangen werd door suikerwater. Er zit iets hartigs aan, als van vlees op de barbecue. Maar wel goed hoor. Onmiddellijk mierzoet en pikant op smaak. Vanille, rum en citrusfruit met een paar druppels soyasaus, flink wat peper en een mooie rokerigheid. Iets van kamfer en chilipepers in de (eerder korte) afdronk. Ja, deze gaat verkopen als zoete broodjes, geen twijfel mogelijk. Maar… ik vond de 8-jarige van 2018 toch wel stukken beter, moet ik zeggen.

85/100. RRP rond de 90 EUR.

Wow, wat een avond! Maar wel aan een moordend tempo, zeg. Gelukkig zijn de samples in het tasting pack ruimschoots voldoende om elke release wel drie keer te proeven. Ik heb mijn bestelling alvast geplaatst. Wat een mooie whisky’s toch.

Op het eerste zicht lijkt het alsof deze Special Releases sinds twee jaar wat minder boeiend zijn geworden, maar ze zijn (in vele gevallen) betaalbaarder geworden en de vatselecties zijn echt uitstekend.

Graag wil ik Arno en Herman van harte bedanken om mij in de mogelijkheid te stellen deze tasting mee te maken. Dank ook aan Diageo voor de prachtige en erg gulle tasting kit.

May the Malt be with you!



Fettercain, the Undiscovered Gem

Events Posted on za, oktober 17, 2020 06:08:43

Fettercairn is een distilleerderij die niet zo vaak op mijn radar verschijnt. Na al die jaren van lustig proeven en schrijven heb ik slechts tien – TIEN! – tasting notes over Fettercairn. Tien op 4500, dat zegt veel, me dunkt. En die zijn niet allemaal even lovend. Flink hit & miss in mijn boekje.

Zo herinner ik me dat ik op één van de vele festivals (herinnert u zich dat nog?) de (toen) nieuwe Fettercairn Fior proefde en niet erg onder de indruk was. Ik beken: Fettercairn staat bij mij niet hoog op het lijstje…

Dan viel er een uitnodiging in de virtuele brievenbus van Andrew Lennie, de brand ambassador, om deel te nemen aan een virtuele kennismaking. Ook de Master Distiller Stewart Walker zou aanwezig zijn en tekst en uitleg kunnen geven bij het productieproces en zelfs één en ander kunnen verklappen van wat er nog in de warehouses ligt te rijpen.

Ik nam deze gelegenheid om Fettercairn wat beter te leren kennen dan ook met veel plezier aan en enkele dagen later viel een mooi pakketje in de brievenbus met samples, maar ook met wat knabbeltjes en een blikje Dash Peach bruiswater. We gingen wat combineren.

Op maandag 5 oktober logde ik in op Zoom en werd vergast op een leuke presentatie en proefde onderstaande. Enjoy!

Fettercairn New Make

Om te beginnen zat er een kleine verstuiver in het pakketje met new make. We kregen de opdracht dit op onze handen te spuiten om er aan te ruiken. Ik spoot maar één keer op mijn handen – en rook dat deze new make erg clean was – maar kon het niet laten (u weet dat ik een zwak heb voor new make) om de rest in mijn glas te doen.

Hij is heerlijk fris en clean en vertoont toetsen van zoete mout en een hint van perzik en banaan. Vreemd, want dat zou je met esters associëren en die worden natuurlijk pas gevormd nadat de spirit de eik heeft gekust. Hoe dan ook, ik vroeg Stewart of hij me niet aan een sample new make zou kunnen helpen en hij was maar wat blij om alle deelnemers aan deze sessie van een sample te voorzien. The Nectar zal weten wat gedaan.

Fettercairn 12 Year Old – 40%

De 12-jarige Fettercairn is de instapper. Op de fles prijkt trots de eenhoorn, die niet alleen het nationale beest blijkt te zijn van Schotland, maar bovendien ook in het familieschild van de Ramsay familie staat, de oprichters van de distilleerderij.

Zachte mout en karamel op de neus, met wat noten, appelsien en perzik. Op smaak werd dit netjes verder gezet, wat van deze malt een toegankelijke allemansvriend maakt. De afdronk is niet bepaald lang noch memorabel, maar verder niks mis mee. We koppelden hem aan een artisanaal gemaakte marshmellow uit Edinburgh. Mijn tanden vielen bijna uit mijn mond van zoetigheid, maar prettig was het alleszins.

Fettercairn 16 Year Old – 46.4%

Het kleurverschil met de instapper is significant, maar Stewart legde uit hoe dit komt. Deze is namelijk gestookt van ‘chocolate malted barley’, dus flink geroosterde gerst die bijna zwart ziet (zoals hij ook voor de Glenmorangie Signet wordt gebruikt, bijvoorbeeld). Daarnaast heeft hij na een initiële rijping op bourbonvaten een finish gekregen in een combinatie van portvaten en oloroso sherryvaten.

Op de neus kreeg ik karamel en koffie, amandellikeur en pruimen, chocolade en een licht bittere appelsienmarmelade en ik beken: ik vond hem heerlijk! Dat zette zich mooi door op de tong, met een kleine kruidigheid en een licht drogende afdronk. Ik was hier best van onder de indruk. Toen we hem dan proefden in combinatie met een origine melkchocolade uit Honduras (60% cacao) was ik verkocht.

Fettercairn 22 Year Old – 47%

Maar het echte feest moest nog beginnen. De 22-jarige Fettercairn is namelijk een tropisch snoepje op de neus. Floraal ook, maar toch vooral perzik en ananas met wederom die hint van banaan. Dit viel mij wederom erg goed mee. Ook de sterkte deed deze malt duidelijk deugd. Het gaf hem body en gewicht en zorgde tevens voor een lange, bevredigende – weliswaar erg snoeperige – finish.

Ze zijn zich bij Fettercairn duidelijk bewust van het feit dat er een nieuwe wind moet waaien om het merk weer op de kaart te zetten en dat is precies wat Andrew en Stewart beoogden met deze presentatie. Ik moet zeggen: het is ze gelukt, wat mij betreft. Ik was erg aangenaam verrast met de 16- en 22-jarige malts.

Fettercairn 1988 Cask Sample – 54.5%

Tot slot hadden we nog een mystery sample ontvangen, waarvan we mochten raden wat het was en ik vond dit erg old school ruiken. De neus was flink vegetaal, vertoonde wat groene appeltjes en rabarber, amandelen en zelfs een druppeltje balsamico. Op smaak was hij lekker kracht, fruitig elegant, licht drogend en… old school, ik zei het al. De finish was bijzonder lang. Deze was Champions League materiaal wat mij betreft. Het bleek te gaan om refill bourbon hogshead #2086 dat op 16 december 1988 te slapen werd gelegd. Hopelijk verschijnt deze binnenkort als single cask.

Er werd ons toevertrouwd dat Whyte & Mackay – de eigenaars van Fettercairn, maar ook van Invergordon, Isle of Jura en het befaamde Dalmore – na lang beraad besloten heeft om Fettercairn inderdaad nieuw leven in te blazen. Er liggen een panoply aan mooie single casks op ons te wachten die in de komende jaren allemaal gelanceerd zullen worden.

En zo zal deze ‘undiscovered gem’ hopelijk (her)ondekt kunnen worden door de liefhebbers. Voor mij was dit alvast een leuke ervaring en Fettercairn is bij deze terug op de radar gezet!

Bedankt Andrew, Stewart, Rens en The Nectar, voor de vlekkeloze organisatie en het lekkers dat we mochten proeven.

May the Malt be with you!



Islay & Oesters

Events Posted on zo, september 20, 2020 06:11:48

Op vrijdag 11 september was ik te gast in restaurant Ten Errewaerde nabij Deerlijk, waar chef Bart ons trakteerde op een mooie combinatie: Islay & oesters.

Na het ontsmetten van de handen werd ik uitgenodigd plaats te nemen aan een aparte tafel die voor mij was klaargezet. Bart en zijn team hadden er alles aan gedaan om ervoor te zorgen dat de tasting volgens de regels van de kunst kon doorgaan, met voloende afstand tussen de tafels. Bovendien lag er op tafel reeds een mooie voorbereiding klaar: een overzichtskaart van Islay met haar distilleerderijen en een infoblad met allerhande wetenswaardigheden over de verschillende oesters die er zijn (ik had geen idee!).

Op het tastingblad, echter, was enkel de oester ingevuld – de whisky zouden we blind gaan proeven. Niet gemakkelijk!

Zeeuwse Creuse & Bunnahabhain Cruach Mhona (50%)

De opener was een warme oester met wat prei, cheddar en spek met een glaasje Bunnahabhain Cruach Mhona er naast. De hartige Zeeuwse Creuse – de standaardoester bij ons – combineerde prima met de whisky die een neus van citrus, teer en zeewier bood. Op smaak was hij romig en zoet met wat noten en peper. Een lange, intense afdronk maakte het plaatje compleet.

Cuvée Prestige Oléronnaise & Bowmore 10 Year Old Tempest Batch #1 (55.3%)

Deze topoester met ivoorwit vlees was op zich al heerlijk (het was mijn favoriete oester van de avond), maar met de Bowmore er naast werd het echt een feest. Zoet op de neus met amandelen, chocolade, appels en perzik en op smaak wat snoeperige ananas erbij, contrasteerde deze perfect met het zilte van de oester. Zalige combinatie.

Ierse Oester Eire & Caol Ila 2000 Malts of Scotland The Whiskyman Exclusive (55.6%)

De Ierse oester Eire rijpt haar volledige leven in de volle zee ter hoogte van het Connemara National Park. Ze vertrekt dus niet naar Frankrijk om daar verder uit te weken tot Fines Claires. Ze smaakte zilt en nootachtig en werd gechaperonneerd door een heerlijke Coal Ila 2000, gebotteld in 2015, van Malts of Scotland exclusief voor The Whiskyman. De whisky was eigenlijk verrassend romig en zoet op yoghurt met bananen – I kid you not! Voor mij was hij totaal onherkenbaar, maar wel erg lekker.

Fines Claires Oléronnaise & Lagavulin 8 Year Old 200th Anniversary (48%)

Het was de tweede oester die warm geserveerd werd met wat tomaat, gerookte paprika en een beetje versnipperde ui. De Lagavulin, gebotteld in 2016, boodt oestersap (de ironie ontging me niet), zeewier, dennennaalden en een gedoofd kampvuur. Op smaak wat het zoet versus zilt met wat witte peper en stokvis, terwijl een lange afdronk me nog even in de ban hield.

Holle Normandië St. Vaast & Ardbeg Uigeadail (54.2)

Deze in volle zee gekweekte oester is jodiumrijk en werd daardoor natuurlijk perfect gecomplimenteerd door mijn favoriete Ardbeg. Deze botteling van de Uigeadail uit 2018 offreerde op de neus – naast de obligate peat, natuurlijk – flink wat zeewier, gekonfijte appelsien, walnoten en karamel. Op smaak werd hij lekker donker, als u begrijpt wat ik bedoel. De afdronk was lekker lang, warm en rokerig.

Comtesse & Laphroaig 10 Year Old Cask Strength Batch #1 (57.8%)

Als afsluiter kregen we een heerlijke Comtesse oester met volle body op een bedje van gelei van zee-venkel en een salade van zeewier met een klepper van een whisky aan de kant. Het was de allereerste batch van de Laphroaig 10 Year Old Cask Strength, gebotteld in 2009, een absolute bom met zeewier, pompelmoes en geblakerde eik op de neus, zeezout en siroop op de tong en een afdronk zonder einde.

Ik moet zeggen, deze tasting overtrof mijn toch al hoge verwachtingen. Afgezien van het feit dat Bart zowel zijn oesters als zijn whisky’s wel kent, was alles echt tot in de puntjes verzorgt, wat hier een heuse belevenis van maakte.

Dankjewel Bart, voor een erg geslaagde avond vol smaaksensaties!

Tevens hartelijke dank voor de toestemming om jouw foto’s te gebruiken – ze zijn een pak mooier dan degene die ik met mijn smartphone maakte. Zo komen ze veel mooier tot hun recht!

May the Malt be with you!



Asta Morris Virtual Summer Tasting

Events Posted on zo, augustus 30, 2020 06:09:58

Ik was één van de 100 gelukkigen die een sample setje te pakken kreeg voor de Asta Morris Virtual Summer Tasting die Bert organiseerde. Op woensdag 26 augustus was het zover. Zotte Bert ging online via Zoom en liet ons genieten van 5 releases: 3 whisky’s onder het Asta Morris label en twee rum onder het Rasta Morris label.

Het hoeft niet te verbazen dat er vele bekende gezichten waren.

En leuk was het feit dat er best wat interactie was, zowel via video als via de chatfunctie.

Macduff 8 Year Old 2012, cask #AM020, 58%, 233 bts

Deze Macduff die zit nog maar twee maand op fles. Hij werd gebotteld van een PX-sherryvat. Ik krijg vooral appels op de neus in een pannetje met flink wat bakboter en besprenkeld met kaneel, wat sultanas en pomelo. Dit is lekker zoet op de neus. Mooi olieachtig en tikkeltje pikant, maar wel lekker zoet, waardoor het ook op smaak een dessertje wordt. In de afdronk krijg ik zelfs een beetje Engelse drop.

Dit juweeltje, dat Bert zelf liet versnijden naar 58% (want zat op zo’n 63%!), kost zo’n 65 EUR. Ik vind dat belachelijk weinig…

Glenallachie 11 Year Old 2008, cask #AM147, 56%, 724 bts

Deze distilleerderij was lange tijd een nobele onbekende, maar sinds Billy Walker ze enkele jaren geleden aanschafte en onmiddellijk aan de slag ging om een core-range samen te stellen, geniet ze een plotse, wereldwijde bekendheid. Dit sherryvat werd door Bert aangekocht vlak voor Billy Walker de scepter overnam. Deze dram doet me op de neus in eerste instantie aan de herfst denken. Jaffa Cakes, honing en herfstbladeren. Op smaak is hij verrassend pikant op gember en witte peper met wat zoethout, maar de honing en het fruit zorgen voor voldoende zoetigheid. De afdronk is lang, warm en het beste onderdeel van deze malt.

Kostprijs: 90 EUR. Ik heb weinig ervaring met Glenallachie (of moet dat tegenwoordig GlenAllachie zijn?), maar deze is wel erg lekker.

Glentauchers 24 Year Old 1996, cask #AM139, 49.7%, 186 bts

Mooie, fruitige neus – quasi-tropisch met wat banaan en mango – maar tegelijkertijd ook speels snoeperig op Haribo beertjes. Mooie, florale toets met wat vers afgereden gras. Perzik uit blik! En een karrenvracht aan vanille. Dit is een heerlijke neus. Op smaak evolueert dat richting gekonfijt fruit, met leuke waxy toetsen (bijenwas) en citrusfruit (mandarijnen op kop). De afdronk is kruidig op appelsien.

Hoewel 170 EUR niet goedkoop is, is dit toch een fles die op het verlanglijstje gaat. Wat een absolute topper!

Foursquare 13 Year Old 2007, cask #RM023, 61.7%, 239 bts

De melasse die zij bij Foursquare op Barbados gebruiken is afkomstig van Guyana. De distilleerderij maakt gebruik van zowel pot stills als column still. Deze rum ruikt naar tabaksbladeren, kersen, pruimen en ananas op de barbecue. Heerlijk. Banaan en appelsien, maar flink gekruid met nootmuskaat en eucalyptus. Wordt wat exotisch, zelfs. Kokosnoot? Yup. Donkerzoete finish op flink wat eucalyptus. Ik vind hem erg goed en de alcohol is perfect geïntegreerd.

125 EUR voor deze kanjer. Heerlijk dessertje.

Bielle 8 Year Old 2011, cask #RM021, 52.8%, 258 bts

Hoera, weer een Bielle! Hier heb ik goeie ervaring mee, hoewel de enige Bielle die ik al geproefd heb die van Rasta Morris zijn. Mokatine, appelsien, appels, citroengras, plakkaatverf en de stal van een lama! Op smaak flink wat leder en zoethout, cuberdons en bloemsuiker. De afdronk mocht iets langer, maar ik laat het niet aan mijn hart komen. Dit is absolute top.

Hier tel je zo’n 145 EUR voor neer. I care not. Die gaat in de barkast.

Ja, ik wist op voorhand dat deze tasting een toppertje ging worden, maar zelfs mijn verwachtingen werden overtroffen. En na de tasting was er ruimschoots voldoende tijd om nog wat na te praten, ondanks het feit dat het van op afstand was, voelde dit aan als samen in de kroeg nog een pintje pakken. Maar toen vonden Bert en consoorten het nodig om Auchentoshan grapjes te beginnen maken, dus kon ik niet anders dan op te stappen… grapje!

Bedankt Bert, het was, zoals verwacht, absolute top! En erg leuk om zoveel bekende gezichten te zien. Voor herhaling vatbaar, hoor.

May the Malt be with you!



Proefolympics 2020 – verslag

Events Posted on vr, juli 03, 2020 16:34:22

Voor het vierde jaar op rij nam ik deel aan de leukste blindproeverij van de Lage Landen, perfect georganiseerd door Norbert Terbarts en zijn kornuiten.

Voor zij die niet bekend zijn met het concept: je krijgt een aantal samples toegestuurd waarvan je niet weet wat het is en dient je bevindingen op een speciaal daarvoor ontwikkelde website in te vullen. Type, land van herkomst, naam, regio, leeftijd, ABV, OB of IB en ga zo maar door. Elk onderdeel kan punten opleveren en er zijn ook bonuspunten te verdienen. Erg plezant, maar wel aartsmoeilijk, dat weet iedereen.

Toen ik het eerste jaar deelnam, eindigde ik op de 48e plaats met 234 punten. Op een deelnemersveld van zo’n 80 deelnemers vond ik dat nog meevallen. Het tweede jaar haalde ik 250 punten en steeg ik naar de 40e plaats. Vorig jaar was echter een bijzonder moeilijke reeks voor mij, zo bleek, daar ik pas 53e eindigde ondanks mijn 257 punten. Dit jaar, echter, zou het veel beter gaan…

De eerste deadline was maandag 15 juni en de Proefolympics eindigden op zaterdag 27 juni. Tot mijn vreugde – en toch ook wel een beetje trots – eindigde ik dit jaar met 375 punten op een zeer verdienstelijke 14e plaats (noot: ik had mijn proefsessies al in mei gedaan, omwille van examenstress bij de kids, en reeds ingevuld op de site voor de officiële start en heb uiteindelijk maar één antwoord veranderd – het allerlaaste). Sample 11, deze Bunnahabhain 12 Year Old 2007 van Signatory, vond ik overigens het lekkerste uit de reeks.

Hieronder een kleine opsomming van wat we geproefd hebben – er waren echt mooie pareltjes bij – met tussen haakjes wat ik dacht dat het was (en soms ligt dat mijlenver uit elkaar, hoor) en daar achter de plek in het klassement die ik op dat moment behaald had.

Lachen mag, maar geloof me: blind proeven is aartsmoeilijk!

  1. Aberlour 18 Year Old (Deanston) – 78e
  2. Ballechin 13 Year Old STFC Port Cask Matured (Laphroaig) – 37e
  3. Arran 22 Year Old 1996 House of McCallum (Auchentoshan) – 21e
  4. Bladnoch 17 Year Old (Glen Scotia) – 33e
  5. Ezra Brooks 7 Year Old (Blanton’s) – 28e
  6. Tomatin 15 Year Old 2003 Moscatel Finish (Glen Elgin) – 23e
  7. Millstone 2014 Peated PX (Glen Els) – 31e
  8. Port Charlotte 12 Year Old 2001 The Maltman (Bunnahabhain) – 36e
  9. Glenfiddich 14 Year Old Bourbon Barrel Reserve US Exclusive (Clynelish) – 43e
  10. Ledaig 10 Year Old 2007 Dun Bheagan (Ledaig) – 34e
  11. Bunnahabhain 12 Year Old 2007 Signatory Vintage (Bunnahabhain) – 19e
  12. Glenrothes 9 Year Old 2010 The Cooper’s Choice (Edradour) – 17e
  13. Cameronbridge 34 Year Old 1984 The Ultimate (Cameronbridge) – 9e
  14. Old Pulteney 17 Year Old (Glenkinchie) – 13e
  15. The Gauldrons Batch 3 Douglas Laing (Ardnamurchan) – 14e
  16. BenRiach 23 Year Old 1990 Adelphi (Glenrothes) – 14e

Merk op dat ik in vele gevallen op z’n minst in de juiste regio zat en zelfs een paar keer de whisky zelfs herkende. Ook met leeftijd en ABV kon ik regelmatig wat puntjes sprokkelen. Dat zorgde er ook voor dat ik na het 13e sample even in de top 10 duikelde. Anderzijds zat ik er soms – letterlijk – mijlenver naast. Sample 14 is daar een mooi voorbeeld van. Ik was overigens zelf aardig verrast dat ik in sample 3 mijn geliefkoosde Lowlander herkende.

Het was alleszins weer een heel leuke Proefolympics hoewel ik beken dat ik dit jaar wat meer vanaf de zijlijn meegedaan heb (want op voorhand geproefd en ingevuld omdat het tijdens die twee weken bijzonder druk was ten huize Dermul). Maar erg genoten van het spul an sich. Er waren maar twee drams bij die me niet echt konden bekoren, de rest was wederom top.

Het leuke is niet alleen de sfeer en camaraderie tijdens deze twee weken, maar zeker ook (althans voor mij) de intensieve blinde proeverij. Je moet je echt overgeven aan je zintuigen, wat echt een geweldige ontdekkingsreis is.

Bedankt, Norbert en team, voor wederom een fantastisch editie. En chapeau aan alle proevers, trouwens, zeker de top tien. Wat een kanjers!

May the Malt be with you.



Speyside vs Highlands Facebook Tasting – verslag

Events Posted on di, mei 26, 2020 06:18:50

Virtuele tastings springen in deze periode als paddenstoelen uit de grond. Ik organiseer zelf WhisQy – met de Q van quarantaine – maar ben gelukkig niet de enige. Zo organiseerden Steven van Art Malts en Lucas van The Whiskybrowser een heuse battle tussen Speyside & Highland whisky’s.

Op vrijdag 22 mei was het zover en verzamelden we allemaal rond laptops, PCs, smartphones en tablets om via de Smoelenboek deze tasting vanuit ons eigen kot te volgen.

Welcome dram

Om de smaakpapillen klaar te stomen op de battle die zou volgen, kregen we een welcome dram. Dat gaf ons meteen iets om van te sippen terwijl Lucas zijn introductie uit de doeken deed.

Het bleek een single grain te zijn: Invergordon 11 Year Old 2007/2018 Octave van Duncan Taylor op een niet onaardige 53.8%. Ja, je smaakpapillen zouden voor minder wakker schieten.

Dat gezegd zijnde was de neus een beetje off met wat vaaswater en plantenresten op de neus. Maar op smaak maakt hij één en ander goed… Doch lang niet alles. Echt mijn ding niet, moet ik bekennen. Verre van het beste wat ik al van Invergorden al geproefd heb. Gelukkig was de rest van de line-up wél uitstekend.

Onder de deskundige begeleiding van Lucas schonken we telkens de twee samples uit… weliswaar blind. We wisten dus niet op voorhand welke whisky precies in welk glas ging. Pas nadat iedereen gewikt, gewogen, geroken en geproefd maar ook gestemd had, bekende Lucas kleur. Dat leverde verrassende resultaten op.

Battle 1 :
Dalwhinnie Distillers Edition 1988 (43%) vs
Glen Marnoch 29 Year Old 1988 Distiller’s Reserve (40%)

Ik heb wel iets met Dalwhinnie, de zogenaamde Gentle Spirit. Heeft wellicht voor een stuk te maken met het feit dat het één van de eerste distilleerderijen was die ik bezocht, maar ook gewoon met de whisky, die naar mijn mening wat onderschat wordt. Van de Distillers Edition – een speciale reeks waarbij de klassieke malt dubbel gerijpt wordt, in het geval van Dalwhinnie is dat op oloroso sherryvaten – had ik al 5 versies geproefd (1980, 1986, 1995, 2000 en 2002). De batch variaties zijn naar mijn mening relatief groot en wordt het er door de jaren heen niet beter op. Ik heb nog steeds geen enkele geproefd die de versie van 1980 – gebotteld in 1997 – kon overtreffen. Dat was ook vanavond niet het geval.

Glen Marnoch is een luxe-editie van whisky van de Duitse discountketen Aldi. Eind 2018 lanceerden ze deze Speysider die bijna drie decennia rijpte. De herkomst is een goed bewaard geheim (ongetwijfeld op verzoek van de distilleerderij zelf). En hij is erg, erg lekker. Mocht hij nu op vatsterkte gebotteld zijn geweest, dan was dit wellicht een absolute stunner.

Het verdict:

Dalwhinnie 0 – 1 Glen Marnoch

Volgens de online-poll was de verhouding 45% – 55%. Dat ligt echt wel dicht bij elkaar. Voor mij was de keuze een pak makkelijker.

Battle 2 :
Glengoyne 15 Year Old 1997 Château Palmer Finish (45.3%) vs
BenRiach 15 Year Old Sauternes Wine Cask Finish (46%)

Ook aan Glengoyne heb ik erg goeie herinneringen (de allereerste begroeting die ik daar kreeg zal ik nooit vergeten) en toch verschijnt hun whisky niet zo erg vaak op mijn radar. Vanavond proef ik nog maar mijn 26e, maar zo te zien wel en erg leuke. Maar liefst 15 jaar gerijpt en dan gefinished op een Château Palmer vat. Palmer is een troisième cru in Bordeaux – in het dorp Cantenac, dus een appellation Margaux. Hij was stevig op de neus en zelfs een beetje ‘moeilijk’, maar wel heerlijk.

BenRiach, daarentegen, heb ik al heel wat van geproefd, waaronder ook flink wat finishes. Van deze Sauternes Wine Cask Finish proefde ik eerder de 16-jarige. Deze werd een jaartje eerder gebotteld. Een waarachtig snoepje op zowel neus als in de mond.

Het verdict:

Glengoyne 0 – 1 BenRiach

De online poll leverde 28% – 72% op, terwijl dit voor mij een pak meer een nek-aan-nek-race was. Ik zou ze zelfs een gelijkspel willen aanbieden, maar goed. Er moest gekozen worden. Uiteindelijk ging mijn stem na lang debatteren ook naar de BenRiach.

Battle 3 :
Speyside Distillery 18 Year Old 2000 WhiskyBroker Cask #2794 (56.2%) vs
Tomatin 18 Year Old 1990 Single Cask #16352 (58.6%)

Speyside vind ik een lastige distilleerderij. Afgezien van de verwarring die ze veroorzaakt omdat ze zichzelf naar de regio waarin ze staat, heeft vernoemd, heb ik er ook nog niet zo heel veel van geproefd wat me achterover deed leunen van tevredenheid (ik ben erg beleefd, nu). Maar heel af en toe zit er toch een pareltje tussen. Eens benieuwd of dit hogshead van WhiskyBroker in de tweede categorie hoort. Hij werd op 18-jarige leeftijd in 2008 reeds gebotteld. Ik krijg Werther’s Echte, yoghurt en onrijpe banaan. Hij straalt rust en volwassenheid uit.

Tomatin bottelt slechts een drietal single casks per jaar. Van 1990 heb ik al één en ander geproefd dat me erg goed meeviel, dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. Pas op, deze zit al efkes op fles, hoor. Ik krijg pompelmoes, kruisbes en mandarijn uit blik. Beetje ‘spring-in-het-veld’ die een glimlach op mijn tronie tovert. Ik ben erg gecharmeerd door deze malt.

Het verdict:

Speyside Distillery 0 – 1 Tomatin

Ze zijn allebei heel erg lekker, maar wel erg verschillend. 28-72%, dat was de mening van de groep. Ik sluit me daar helemaal bij aan.

Besluit

Afgezien van de lekkere whisky die we geproefd hebben, zijn deze virtuele tastings simpelweg heel erg plezant. Tuurlijk, er gaat niets boven de gezelligheid van een live-tasting in goed gezelschap, maar in deze vreemde tijden is dit toch een prachtig alternatief.

Het gebruik van de korte video’s tussendoor was erg prettig en gaf de tasting nog een extra dimensie. Het gaf ons ook voldoende tijd om ondertussen de whisky’s tegenover elkaar te zetten.

Het werd dus op een erg aangename en leerzame manier aan de man gebracht, dus kunnen we alleen maar besluiten dat het een geslaagde tasting was.

Voor herhaling vatbaar!

May the Malt be with you!



WhisQy – whisky in quarantaine – verslag

Events Posted on wo, mei 13, 2020 06:47:09

Ik beken: ik mis mijn tastings in de Ghelamco arena. Ik mis het contact met gelijkgezinden die samen een goed glas proeven en gezellig keuvelen over het vloeibare goud. Ik mis de grapjes, de late uren, het kameraadschap… maar met deze corona-crisis is het voorlopig niet mogelijk die nog te laten doorgaan.

En dus zat ik al snel te broeden op een alternatief. Lang duurde het niet of het idee om virtuele tastings te geven was geboren. WhisQy, met de Q van quarantaine, was al snel geboren. Ik plan een tasting, mensen schrijven zich in en krijgen de samples opgestuurd en op het afgesproken tijdstip komen we samen, zij het wel online. Via videostreaming. Moet kunnen.

Op donderdag 7 mei 2020 was het zover. WhisQy – Edition #1 – ‘Goodness, Gracious Grain!’. In deze tasting proefden we samen – zoals de naam al aangaf – niet minder dan 7 graanwhisky’s, waaronder drie van reeds gesloten distilleerderijen.

Ik was van mening dat ik me erg goed had voorbereid, had een paar testopnames gemaakt, een goed gestoffeerde PowerPoint presentatie opgesteld, alle technische do’s en don’ts van StreamYard doorgenomen, enfin… ik dacht dat ik er helemaal klaar voor was.

Tot ik donderdag 7 mei online ging.

Nu, pas op, niet dat het is misgelopen – ik kreeg heel veel positieve feedback – maar er waren toch een paar zaken die minder goed liepen als ik had gehoopt.

Zo kende de eerste editie voor sommige liefhebbers toch een beetje een valse start. En dat had alles te maken met het feit dat ze mijn live-stream niet onmiddellijk konden vinden.

Hij verscheen namelijk veel lager in mijn profiel op Facebook dan ik had gedacht. Ik had de tasting aangekondigd via StreamYard op 3 mei – dus 4 dagen op voorhand, wat me een goed idee leek – maar dat betekende blijkbaar dat de kijkers terug moesten scrollen naar die oorspronkelijke aankondiging. Tja… dat wist ik niet. En dus zat ik nog maar tien minuten in de uitzending toen mijn smartphone begon te zoemen en trillen. Ik had meteen begrepen dat er iets mis was. Volgende keer kondig ik het pas drie uur voor uitzending aan, zodat de post mooi bovenaan in mijn profiel te vinden is. Tip: je kan ook op mijn profiel naar mijn videos zoeken. Daar verschijnt die namelijk ook onmiddellijk.

Het volgende probleem was het feit dat mijn beeld, ondanks aangesloten op 4G, te vaak vastliep (alvast naar mijn gading). Nu is het wel zo dat in deze lockdown social media en vooral streaming diensten nooit eerder gezien verbruik kennen. Toch denk ik dat het de volgende keer beter zal gaan, want dan zal ik rechtstreeks met de router verbonden zijn en mag zoonlief een boek lezen in plaats van te gamen (yeah, right…). En nog was ik niet aan het eind van mijn zorgen.

Om de boel gezellig interactief te maken, konden jullie commentaren op Facebook zetten die ik dan live zou kunnen volgen en zelfs op het scherm laten verschijnen. Dat lukte maar niet. Ik dacht alle settings juist gezet te hebben. Maar ze kwamen niet door. Vrouwlief wees me er op dat jullie wel degelijk massaal reageerden. Maar ik zag niets binnenkomen. U begrijpt dat mijn bloeddruk ondertussen al een beetje begon te stijgen, nietwaar?

Tijdens de pauze ging ik naarstig op zoek naar die settings… om vast te stellen dat ze allemaal correct stonden! Miljaarde… wat nu? Te mijner verdediging: achteraf via StreamYard vernomen dat Facebook op die dag problemen had om commentaar op te laden. Het lag dus niet aan mij, niet aan u en niet aan StreamYard. Het was een bug op de smoelenboek. Daar zijn we vet mee, natuurlijk. Naar het schijnt zou het ondertussen opgelost moeten zijn. Fingers crossed (lees: ik ga toch nog eens testen alvorens weer live te gaan).

Gelukkig lukte het wel om enkele gasten in de studio te krijgen. Mijn goede vriend Manny had zo zijn eigen probleempjes. Op zijn laptop werkte wel de microfoon, maar de camera niet. Hij schakelde over op zijn smartphone en had nu wel beeld, maar geen klank. Ah, Manny… always good for a laugh. De andere gasten waren duidelijk zicht- en hoorbaar. Maar er verscheen ook een zekere ‘Lurker’, wiens camera ook niet aanstond. Bleek dat toch wel een trol te zijn, zeker. Tja, ik had – om het de kijkers makkelijk te maken – de URL naar de studio op het scherm gezet. Dan loop je inderdaad het risico zo’n flauwe grappenmaker op bezoek te krijgen. Geen ramp, ik smeet hem er onmiddellijk weer uit en noteerde in mijn post action report: laat enkel bezoekers toe die je kan zien en kent.

Het was wel mooi om vast te stellen dat we – ondanks het feit dat er maar 30 deelnemers waren (lees: 30 mensen die een setje hadden ontvangen) – meer kijkers hadden. Ondertussen heeft de video zelfs meer dan 400 views gekend. En ook tijdens de live-uitzending bleken enkele mensen uit de whisky industrie te zijn langsgekomen. Tof! Zo was Gordon Dundas (vroeger bij Auchentoshan, dan naar Glengoyne en nu nauw verbonden aan de herrezen Rosebank) online en reageerde blij verrast toen we onze laaste grain uitschonken: Port Dundas. Want inderdaad, hij is een afstammeling. Hij postte vrolijk: ‘Ah, the family distillery!’. De whisky die we proefden bleek dan ook nog eens bijzonder lekker te zijn.

Omdat de technische laagstandjes ervoor zorgden dat het minder interactief was dan gehoopt, moest ik zelf de twee uur volpraten. Niet dat ik daar veel moeite mee heb, maar ik was achteraf toch bekaf. Ongetwijfeld had dat ook met het stressniveau te maken dat ik beleefde omwille van het feit dat het niet 100% naar mijn goesting verliep.

Maar aan het van rit bleek iedereen zich toch geamuseerd te hebben, kreeg enkele toffe reacties en dat was toch een hart onder de riem. Met de feedback die ik kreeg, ging ik meteen aan de slag om de volgende uitzending nog beter te maken.

WhisQy – Edition #2 – ‘Kilchoman Kaleidoscope’ is gepland voor donderdag 28 mei, start om 20u. Het evenement staat ondertussen op mijn Facebook-pagina, dus u kan daar alle info vinden om in te schrijven, maar wacht niet te lang, want er zijn maar 30 setjes beschikbaar, natuurlijk. Maar het wordt een kanjer van een tasting met niet minder dan 8 Kilchoman op vatsterkte. En… enkele verrassingen. Maar daar kan ik nog niets over zeggen. Ah, ja… anders zou het geen verrassing zijn (doh!).

De line-up kan ik u alvast verklappen:

  1. Kilchoman Machir Bay 10th Anniversary Tour 2015 – 58.9%
    2. Kilchoman 4 Year Old 2009/2014 Original Cask Strength – 59.2%
    3. Kilchoman 3 Year Old 2007/2010 Fresh Bourbon Cask for Belgium – 62.4%
    4. Kilchoman 7 Year Old 2011/2019 Madeira Cask (Twin Cask Release) Prima Vinum – 56.2%
    5. Kilchoman 5 Year Old 2012/2017 Red Wine Matured Douro Valley Portugal – 50%
    6. Kilchoman 7 Year Old 2012/2019 Rum Finish Single Cask for The Nectar – 55.8%
    7. Kilchoman 3 Year Old 2011/2014 Port Cask Matured – 55%
    8. Kilchoman 12 Year Old 2006/2019 Single Sherry Cask Jeroen Koetsier – 55.3%

Ik hoop dat jullie over enkele weken weer mee zullen genieten van WhisQy, van uit uw kot!

May the Malt be with you!



Whiskyfestival Gent 2020 – verslag zondag 08/03

Events Posted on vr, maart 13, 2020 16:09:15

Zondag trokken we – zoals de traditie dat voorschrijft – met z’n vieren naar het festival. Dearly Beloved en ik werden gevoerd door Ilse en Niek.

Om de debatten te openen trokken we eerst naar de stand van Diageo, waar Arno Dobbels – net als ik genomineerd, maar niet benoemd tot whiskyambassadeur van het jaar – een ‘loser’s dram’ deelden: Caol Ila 35 year Old 1982 uit de Special Release van 2018. Kwestie van goed te starten, zeg maar.

Op dezelfde tafel viel me een fles van Roe & Co op, een relatief nieuwe Ierse blend – nog niet van eigen stook, maar die is ondertussen wel aan het rijpen – die het volgens mij omwille van zijn kruidige karakter vooral goed zal doen in cocktails.

Ik vond het trouwens een verrassend goeie festivalbotteling. Die Gouden Carolus mocht er best wezen. En natuurlijk een erg leuke selectie, want Belgisch. Dit even volledig terzijde.

Ik was eerst van plan de stand van Loch Lomond gewoon te passeren – het lukt me maar niet om die lekker te vinden – maar dacht hem een tweede kans te geven en liet me opnieuw de 18-jarige inschenken. Volgend jaar loop ik de stand gewoon voorbij…

Bij Wilson & Morgan daarentegen, proefde ik wel twee erg lekkere drams. Een Bowmore 16 Year Old 1996 Sherry Finish en een Caol Ila 8 Year Old 2011 gebotteld voor ons landje. Heerlijk.

Ik werd aangeraden de Speyside 22 Year Old 1996 van Liquid Treasures te proeven. Zo gezegd zo gedaan. Die stond trouwens op tafel bij de whiskyambassadeur van het jaar Jürgen Vromans. Vooral de afdronk was zalig.

Vlak naast die tafel stond Kenny MacDonald wiens nieuwe reeks Dram Mor door Jürgen zal geïmporteerd worden. Na de heerlijke Caol Ila gisteren, liet ik me vandaag verleiden tot het proeven van zijn 11-jarige BenRiach. Erg lekker.

Bij Mariella liet ik me de Arran Sherry Cask welgevallen, maar aan de tafel ernaast, bij The Nectar, proefde ik wellicht van het lekkerste dat ik heel het weekend heb mogen proeven. Enerzijds de  geweldige Auchentoshan 21 Year Old 1997 en anderzijds de nog betere Clynelish 23 Year Old 1995, beide gebotteld onder het label The Nectar of the Daily Drams.

Mijn smartphone piepte om me er attent op te maken dat het tijd was voor de Bruichladdich Masterclass met brand ambassador Nick Baeyens. En dat het een mooie tasting ging worden, stond al op voorhand vast. Immers, naast de Classic Laddie gingen we niet minder dan 4 expressies proeven uit de bejubelde Black Art Series.

De zaal zat afgeladen vol en genoot zienbaar met volle teugen. Niet alleen van de geweldige whisky (de tasting notes mag u binnenkort verwachten op het blog), maar ook van de ongedwongen, grappige en energieke manier waarom Nick zijn publiek op sleeptouw nam. Hij is zichtbaar gepassioneerd door Bruichladdich en de filosofie van het bedrijf. Het feit dat ze lekkere whisky maken, zal daar ook niet vreemd aan zijn. Ik vond het top.

Van de ene tasting was het meteen naar de volgende, want ook Chef Stef en zijn Krien van De Cluysenaer verwachtten ons voor hun Desserts & Whisky Masterclass. Stef bekoorde ons met zijn combinaties die zowel vloekten (bewust, voor alle duidelijkheid) als harmonieus waren. Een verrassend bittere en umami Auchentoshan Three Wood (ja, die kunnen soms geweldig verschillen van batch tot batch en dit was niet bepaald een lekkere) werd mooi rechtgetrokken met een zalige Tiramisu. Een bavarois met Bowmore Vault No 1 viel ook erg in de smaak. Maar de witte chocolade met Le Frog 7 Year Old (Laphroaig, uiteraard) klikte absoluut niet, terwijl met melkchocolade het dik meeviel. De zwarte chocolade met de Laphroaig Quarter Cask was dan weer een shot in de roos. Diezelfde Laffie deed het bijgevolg ook erg goed bij de crémeux au chocolat. Mijn favoriete combo, echter, was de flan van karamel met de Arran 9 Year Old Private Cask. Zelfs de pannacota met bosbessen, opgelukt met de Balmenach 13 Year Old, kon daar niet meer over. Dat was wederom een zeer leuke Masterclass, nog beter dan die van vorig jaar. Ik daag Stef uit om het volgend jaar nog beter te doen. Ik schrijf me zeker weer in!

Ondertussen was het hoog tijd geworden om nog eens langs te lopen bij onze vrienden van Food & Spirit. Guy en Bart hadden namelijk ook nog wel wat lekkers, zoals ribbetjes met de Jack Daniel’s Single Barrel Select 2019 of een stoverijtje van hertekalf met de Glenrothes Whisky Maker’s Cut. Smullen!

Maar het meest uitzonderlijke proefde ik toch bij Jürgen, hoor. Al was het dan geen whisky, het was alleszins liquid history, want op zijn tafel stond een fles Bas Armagnac van Domaine De Baraillon. Nu weet ik dat die goed spul hebben (ik heb een bas-armagnac van 1983, 1973 en 1970 in mijn kast open staan), maar eentje uit 1918 (en da’s géén typfout) had ik nog niet geproefd. En goed dat het was. Bedankt voor de gulle dram, Mr Ambassador!

Da’s pas in schoonheid eindigen!

Laat me afsluiten met de obligate, maar daarom niet minder gemeende, woorden dat het weer prettig was jullie allemaal tegen het lijf te lopen (in één geval letterlijk) en een glas met me te delen (in sommige gevallen ook letterlijk – fuck Corona). Te veel om op te noemen, maar you know who you are. Het is altijd prettig een praatje te kunnen maken met gelijkgezinden.

Ik kijk er naar uit jullie volgend jaar opnieuw te kunnen begroeten.

May the Malt be with you!



Whiskyfestival Gent 2020 – verslag zaterdag 07/03

Events Posted on vr, maart 13, 2020 06:21:30

Traditiegetrouw gaan Niek, Ilse, Sofie en ik naar het festival op zondag. Maar aangezien ik dit jaar genomineerd was voor Whiskyambassadeur van het Jaar, kreeg ik de vraag om zaterdag toch langs te komen. Een duo-ticket zou klaarliggen aan de deur. Vol verwachting trok ik dus richting ICC in Gent.

Ik spotte onmiddellijk een aantal bekende aan de tafel van de SMWS – bij Chris Lauriers – en ging meteen gedag zeggen. Chris kon het niet laten om mij onmiddellijk iets onder de neus te duwen. Hij drukte me er bij op het hart dat het lekker was, maar geen Auchentoshan. Ik was erg aangenaam verrast en wel om twee redenen. Ten eerste: het was inderdaad lekker. Ten tweede: tot mijn verrassing was het een whisky die ik nog nooit eerder geproefd had. Het bleek te gaan om SMWS 122.27 Panna cotta, kilts and candlelight, i.e. een 7-jarige Croftengea! Het was effectief de eerste keer dat ik dit type malt van de Loch Lomond distilleerderij aan de lippen zette.

Dat werd onmiddellijk gevolgd door iets heel anders, namelijk een cognac uit de regio Petit Champagne die naar de naam Herby goes bananas luistert. Geweldig. En lekker.

Twee tafels verder begroette ik de jongens van Diageo: Arno en de Herminator. En terwijl Arno mij een Clynelish Special Release 2014 uit, kwam Maarten van The Nectar al aanzetten met een al even geweldige Glen Grant 25 Year Old 1992, een single cask van Cadenheads. Eigenlijk was mijn proefnamiddag hiermee al achter de rug.

Maar goed, we geven niet snel op. We spoelden glas en mond en prepareerden de smaakpapillen opnieuw met een ouwe getrouwe: Glenfiddich 18 Year Old. Een flink onderschatte aperitiefwhisky, als u het mij vraagt. Maar lang mocht de pauze niet duren, want ik werd bij de arm genomen en naar de stand van Dram Mor getrokken om daar de 6-jarige Caol Ila aan de lippen te zetten. Die was geweldig en lekker vuil. Kenny MacDonald is alleen een beetje karig met de info op zijn labels, als u het mij vraagt.

Het was hoog tijd voor een hapje, maar onderweg naar die bewuste stand diende ik natuurlijk te passeren bij mijn vriend Davide Romano van Valinch & Mallet. Ik moest en zou zijn 10-jarige Heaven Hill proeven – ik vond hem prima, maar mocht toch iets hoger in ABV gezeten hebben – maar had mijn oog ondertussen al op zijn 6-jarge Caol Ila laten vallen. Gerijpt op een Oat cask van Koval, nog wel. Goed spul.

Ik was eindelijk bij Bart en Guy geraakt – een vaste stop, want niet alleen kan je hier de innerlijke mens wat versterken, maar bovendien zijn beide goedgeluimde koks ook prettig gestoord in hun combinaties. Dus liet ik meteen wat hapjes aandraven. En ze waren top.

  • Gerookte zalm met Craigellachie 13 Year Old
  • Buikspek met Highland Park 12 Year Old
  • Scampi met Jack Daniel’s Rye

Net op het moment dat ik van mijn hapjes sta te genieten, ontvang ik een sms van Dearly Beloved: ‘Ik sta aan de ingang’. Dus rep ik me daarheen, want vrouwlief was afgekomen om te supporteren tijdens de uitreikingsceremonie. Onderweg naar de zaal werk ik nog een Säntis Malt 7 Year Old Edition Alpstein XV in de handen gedrukt. En die viel me best mee.

De ceremonie was weinig ceremonieel, moet ik bekennen. Weinig animo, presentatie zonder versterking… enfin, dat kon wat mij betreft net iets meer zijn. Maar de winnaars kregen een mooie oorkonden en een potstill in kristalglas, wat wel een prachtig aandenken is.

En hoewel ik het jammer vind dat ik de titel van ambassadeur niet in de wacht gesleept heb, gun ik het Jürgen Vromans van harte. Ons kent ons. Ik was er als de kippen bij om hem te feliciteren en bood nadien mijn brede schouder aan Arno Dobbels aan om op uit te huilen (grapje!).

We namen afscheid van elkaar, maar niet voor lang, want daags nadien zou de delegatie van Whivie uiteraard wederom van de partij zijn.

May the Malt be with you!



Valinch & Mallet tasting – verslag

Events Posted on do, maart 12, 2020 06:40:48

Op 3 maart was ik te gast bij The Whisky House in Essene voor een tasting van Davide Romano, eigenaar van de Italiaanse onafhankelijke bottelaar Valinch & Mallet.

De reden van mijn afzakken was niet alleen de whisky – de line-up was niet op voorhand bekend gemaakt, maar Geert De Bolle, onze gastheer, kennende, wist ik dat het zeer goed zou zijn. Maar afgezien daarvan is Davide ook een persoonlijke vriend.

Wie mijn wel en wee een beetje volgt op sociale media, weet bijvoorbeeld dat ik op zoek was naar een Auchentoshan single cask voor Singapore en Davide liet meteen weten dat hij daar enkele weken later zou zijn en gerust de fles voor mij wilde oppikken. Zo gezegd zo gedaan.

Ik hoor u al denken: ‘hij ging naar de tasting om zijn fles te halen’, maar u vergist zich. Immers, ik wist dat Davide de fles niet bij zou hebben, aangezien hij zelf rechtstreeks van een toer in de States afzakte naar Brussel. Maar het was wel de ideale gelegenheid om hem nog eens persoonlijk te bedanken en lekkere pareltjes uit zijn stal te proeven.

En dat het lekker was, kan u hieronder lezen. Na de hartige ontvangst door Geert en zijn team, nam Davide het woord. Hij is een begenadigd verteller en entertainde ons de hele avond, terwijl niet minder dan zeven mooie drams werden gepresenteerd.

County Louth 14 Year Old 2003/2017 Irish Single Malt – sherry hogshead – 51.7%

Er staat in County Louth maar één distilleerderij en dat is natuurlijk Cooley. De neus was zacht en fruit met karamel, amandelen, citrus, sultanas en banaan, maar tevens herbaal op munt en een florale toets. Op smaak was hij pittig gekruid op peper en zoethout, maar ging perzik wel met de aandacht lopen. De malt was verrassend romig. De lange, zoete afdronk was erg bevredigend. Van een opener gesproken! (100 EUR).

Tormore 25 Year Old 1992/2017 – bourbon hogshead – 50.8%

Een verrassend florale neus met flink wat zoete mout, eik, groenhout en abrikozensap, opgesmukt met vanille, vult mijn neus. Op smaak blijft hij floraal, maar offreert ook flink wat abrikozen en kastanjes. De afdronk is middellang en floraal. Redelijk geparfumeerd (in a good way) en daardoor nogal ‘vrouwelijk’ (als je dat al kan zeggen van een malt) en zeer elegant. (200 EUR).

Auchroisk 27 Year Old 1991/2019 – bourbon hogshead – 48.7%

Een Auchroisk van bijna drie decennia oud, dat kom je niet vaak tegen. Wederom floraal en flink wat baby-adem (geen off-note!), yoghurt, grassen en pollen en appels. Iets van verschaalde pils. Op smaak vertaalt zich dat in een romige malt op appels en witte peper, terwijl de florale toets nooit helemaal verdwijnt (hoeft ook niet, dit is lekker). De afdronk is eerder kort, zoet en fruitig en eindigt in een verrassend snoeperige toets. (240 EUR).

Inchgower 21 Year Old 1997/2018 – bourbon hogshead – 52.8%

Deze Inchgower deed me denken aan een wandeling in een dennenbos. Grenenhout, hazelnoten, appelsien, maar ook Nutella choco en iets van haarspray (wederom geen off-note!). Op smaak krijg ik meer citrus (voornamelijk appelsien) en noten, zachte eik en iets van chili pepers, zonder dat hij echt pikant wordt. In de lange afdronk krijg ik wederom noten en flink wat aardse toetsen. (160 EUR).

Speyside 22 Year Old 1996/2018 – sherry hogshead – 54.8%

Neen, deze is geen ‘secret Speyside’, maar wel degelijk afkomstig van de relatief jonge Speyside Distillery. En ik beken, het was mijn favoriet van de avond. De neus barstte van het rode fruit. Bosbessen, vlierbloesems, perensiroop, zoethout, kandijsuiker en oloroso sherry. Op smaak kwam daar maraschino kers bij, alsook pruimen en zachte tannine met wat kruidnagel. De middellange afdronk offreerde nog een druppeltje balsamico. Een vloeibaar dessertje. (175 EUR).

Bruichladdich 15 Year Old 2003/2018 – bourbon hogshead – 54.1%

Dit was zonder enige twijfel het buitenbeentje van de line-up, want erg atypisch. Hij splijtte de zaal ook in twee, een beetje zoals een Woody Allen film. Je houdt er van of niet. Er is geen middenweg. Op de neus kreeg ik stalgeuren, geitenkaas, afgestreken lucifer, zoute crackers (TUC koekjes), popcorn en… zweet. Volledig verstoken van zoetigheid. Op smaak kwam daar baby-adem, gepofte rijst, appels, vanille en een zilt randje aan te pas. In de middellange afdronk was het een strijd tussen zoet en zilt. Dat laatste wint. Een polariserende malt, als u het mij vraagt. Wel een leuke ervaring. (160 EUR).

Valinch & Mallet is nog een jong bedrijf, opgericht op 4 september 2015, en heeft haar goede reputatie voornamelijk opgebouwd met de selectie van excellente single casks Scotch, maar ondertussen zijn ze ook al uitgeweken naar grain, Ierse en Amerikaanse whiskey en… rum!

Davide had als toemaatje een prachtige rum van Marie Galante meegebracht om de tasting af te sluiten.

Bellevue 20 Year Old 1998/2016 Marie Galante – column still – 58.2%

Op de neus krijg ik heerlijke, donkerzoete toetsen zoals pruimen en dadels, maar ook rozijnen en chocoladeschaafsel. Hoewel snoeperig zoet op de tong, is hij tevens zijdezacht en licht gekruid op chili, vanille en kruidnagel. Pruimen maken de grootste indruk. De afdronk is middellang en zo zoet als een hoestsiroop. Ik voel plots een erg welkome verkoudheid opkomen! (180 EUR).

Ik hoef er geen tekening bji te maken dat dit een fantastische avond was. Geert nodigde ons na de tasting nog uit voor wat tapas en een drankje en stelde ons in de gelegenheid na te praten met Davide. Uiteraard konden de flessen ook ter plekke gekocht of besteld worden.

Voor mij was het de eerste keer dat ik afzakte naar De Montil in Essene, maar ik was erg aangenaam verrast. Zeer leuke locatie die zich prima leent tot dit soort evenementen. En dat op slechts een half uurtje rijden van mijn deur? Hier ga ik ongetwijfeld nog naartoe keren.

Bedankt Geert, Alex, Eric en al de rest van het team voor de prima organisatie.
Cheers, Davide, it was great meeting you again and see you soon in Ghent or Limburg.

May the Malt be with you!



Spirits in the Sky 2019 – verslag

Events Posted on vr, november 15, 2019 06:51:11

Het weekend van 9 en 10 november was weer de absolute hoogmis van de whisky en andere spirits in hartje Brussel. Spirits in the Sky is en blijft bij uitstek mijn favoriete whiskyfestival om de simpele reden dat er een ongezien groot aanbod is, de sfeer steeds bijzonder gemoedelijk en de Masterclasses onovertroffen.

Traditiegetrouw trok een delegatie van Whivie (Ilse, Niek en Mark) op zondag naar het Thon hotel voor deze editie. Maar in tegenstelling tot andere jaren hadden we nu een Masterclass gekozen waarmee de dag begon, namelijk ‘When Whisky Meets Sherry’, kundig gepresenteerd door de onnavolgbare Stewart Buchanan van BenRiach en een bijzonder sypathieke verschijning van het sherryhuis Valdespino genaamd Pilar Garcia.

En het bleek een schot in de roos, want we kregen een ongemeen lekkere line-up voorgeschoteld waarbij we drie bijzonder verschillende maar lekkere sherry te proeven kregen en vier whisky’s.

Uiteraard was er een link tussen de sherry en de whisky. Doh. Dit waren de sherry’s die we aan de lippen mochten zetten, terwijl Pilar in haar met Spaans doorspekte accent de nodige uitleg verschafte.

Valdespino Fino Inocente, 15%

Heerlijk en fijn Fino op appeltjes, kastanjes en amandelen. Dit gaat Dearly Beloved zeker lekker vinden.

Valdespino Oloroso Don Gonzalo, 21%

Donkerzoet met een zilt randje op walnoten en cacao met een droge afdronk.

Valdespino Pedro Ximenez El Candado, 17%

Dit is letterlijk een vloeibaar dessert. Je kan er je lepel in rechtzetten, hoor. Koffie, rozijnen, oxo. En mierzoet natuurlijk, want zo’n 420 gram suiker per liter. Hoestsiroop in het kwadraat.

Om te zeggen dat de whisky’s lekker waren zou hen oneer aandoen. Ze waren uitstekend. Of wat dacht u van deze pareltjes die Stewart had meegebracht uit het ‘archief’?

Glenglassaugh 39 Year Old 1972/2012 The Massandra Connection, 53.3%, 328 bts

Dit is een ‘Sherry Style Finish’, want Massandra komt immers uit de Krim en niet uit de Spaanse zogenaamde Sherry Triangle. Geraffineerd, zoet, crisp en flink gepeperd en een absolute topper. Indrukwekkend en meteen het lekkerste wat ik heel de dag geproefd heb. Niets ging daar nog over.

BenRiach 35 Year Old 1975/2011 Single Sherry Hogshead #7227, 51.0%, 236 bts

Deze elegante BenRiach liep over van het tropische fruit met een verfijnde afdronk. Indrukwekkend, hoor.

BenRiach 33 Year Old 1977/2010 Single Cask #1033 PX Finish, 52.2%, 331 bts

Deze vond ik net iets moeilijker op de neus. Er zat een tikkeltje sulfer op de neus, hoewel dat gelukkig snel vervloog om plaats te maken voor een weergaloze malt.

GlenDronach 28 Year Old 1990/2019 Single PX Puncheon #7905, 51.7%, 660 bts

Deze komt uit de nieuwste batch, heeft wat oxo op de neus naast donkerzoet fruit en groene kruiden. Noten, appelmoes, warm en uitnodigend. Wederom een geweldige vatkeuze.

Aan het einde van deze Masterclass had ik even goed naar huis kunnen trekken. Mijn dag kon al niet meer stuk en het leek met quasi onmogelijk om hier nog iets tegenover te zetten. Maar goed, zo onnozel zijn we nu ook weer niet (voorzet voor open doel?). En we proefden echt nog wel lekker spul, hoor.

Zo kon ik bijvoorbeeld een distillery cask van Auchentoshan proeven dat vorig jaar aan mijn aandacht was ontsnapt. De Auchentoshan Distillery Only Oloroso Sherry Cask #4447 op 59.9% is wederom zo’n geweldige klepper. Machtige Toshan.

Ik was ook erg aangenaam verrast met de nieuwe Glenfiddich 23 Year Old Grand Cru, hoewel ik hem wel erg duur vind. Kevin Madden, vertegenwoordiger van West Cork liet me enkele leuke Ieren proeven, waaronder de West Cork Black Cask en bij Cinoco werd ik bijna verplicht om de releases van het Belgische Braeckman te proeven. Ik vond ze lang niet allemaal goed, maar de Braeckman 10 Year Old Single Grain Oloroso Cask Finish kon me zeker bekoren, ondanks zijn bijzonder hoog ABV.

De geheime bottelingen van The Nectar (met een prachtig label) waren stuk voor stuk pareltjes. Mijn voorkeur ging uit naar die met het groene label: The Nectar Secret Speyside. Wat een knaller! Bij de jongens van Diageo was het een blij weerzien met de Collectivum XVIII, de Clynelish Select Reserve ui de Diageo Special Releases van 2015 en de Pittyvaich 28 Year Old 1989 uit dezelfde reeks, maar dan van 2018.

De Macallan Edition No 5 stelde niet teleur en ook van de Highland Park 10 Year Old 2008 for Spirits in the Sky was ik onder de indruk.

Bij Wemyss proefde ik eerst de Treacle Chest, maar werd daarna overdonderd met de Bowmore 24 Year Old 1992 Citrus Sizzle.

Ik had hoge verwachtingen van de Auchentoshan 26 Year Old 1993 Infrequent Flyers van Alistair Walker (zoon van whiskylegende Billy Walker), maar deze kon me helaas niet helemaal overtuigen. Wat ik dan weer wel leuk vond was de Isle of Jura 13 Year Old 2006 Two-One-Two en de Kilkerran 12 Year Old. En de nieuwe Arran 21 Year Old 1998 Sherry Hogshead #778 for The Nectar is er weer eentje voor de goden. Wat een snoepje!

Ik eindige mijn toertje niet met een whisky, maar met enkel rums van Barceló. Ze konden me alle drie bekoren, moet ik zeggen. De Barcelò Imperial, de Barcelò Imperial Onyx en de Barcelò Imperial Premium Blend 30th Anniversary waren stuk voor stuk heerlijk.

Maar u begrijpt dat het palate zulk geweld niet perfect aankan, dus nam ik nog een heleboel samples mee naar huis om in de komende weken/maanden in alle sereniteit te (her)proeven. U mag zich dus nog aan flink wat tasting notes verwachten op het blog.

Aan alle vrienden en kennissen die ik mocht tegen het lijf lopen: het was weer tof u te zien. Aan wie ik gemist heb… het lag wellicht niet aan mij. En aan Mario en zijn team (inclusief de vrijwilligers van The Finest Notes): chapeau. U deed het weer.

En dat is precies waarom Spirits in the Sky mijn favoriete festival in this galaxy en omstreken blijft.

Tot volgend jaar!

May the Malt be with you!



Talisker 41 Year Old Bodega Series – Launch Event

Events Posted on vr, november 08, 2019 06:44:42

Afgelopen maandag, 4 november 2019, was ik te gast op een wel heel bijzonder evenement. In hartje Brussel in het unieke kader van het gerenommeerde Belga Queen restaurant – zeg maar gerust culinaire tempel – zou de nieuwe release van Talisker worden voorgesteld: de Talisker 41 Year Old Bodega Series.

Belga Queen heeft zijn intrek genomen in een prachtig oud voormalig bankgebouw. En ondanks het feit dat het een maandag was, zat het er afgeladen vol op het moment dat ik toekwam. De met bolhoed getooide portier glimlachte breed en verzocht me om me even aan te melden bij de Maitre d’Hotel. Ik schreed langs een prachtige bar, werd ondertussen vlotjes van mijn jas ontdaan door een aantrekkelijke dame en onmiddellijk begroet door de Maitre D, een al even aantrekkelijke dame die duidelijk vandaag nog naar de beautician was geweest. Het stoorde allerminst.

‘Bonsoir, Goeienavond’, zoet gevoiced met een verblindende, maar oprechte glimlach.

‘Dag mevrouw, ik ben hier voor het Talisker evenement’.

‘Ah!’ Pretoogjes. ‘Volgt u mij maar.’ En ze leidde me de trap af, de kelder in (letterlijk) naar de voormalige en prachtig gerestaureerde kofferzaal, die voor de gelegenheid was omgetoverd tot Talisker tempel.

Beneden werd ik hartelijk ontvangen door de vertegenwoordigers van Diageo, Arno en Evi, die me onmiddellijk een door de barman ter plekke in elkaar getoverde Salty Dog presenteerden. Deze verrassende cocktail is samengesteld met Talisker Skye, aangelengd met San Pelegrino Pompelmo, versierd met een randje Black Hawaï Salt en een sappige schijf roze pompelmoes. Deze smaakbom dronk veel te makkelijk weg, maar was wel erg leuk. De Talisker smaakte goed door (en was flink zilt in combinatie met het zout op de glasrand) en contrasteerde heerlijk met de bitterzoete toetsen van de pompelmoeslimonade.

Tijdens het aperitiefmoment werden we al vergast op een zacht stukje gerookte zalm en oesters die rijkelijk geparfumeerd werden met Talisker 10. Niet iedereen was tuk op oesters, dus offerde ondergetekende zich met plezier op. Oesters en Talisker 10? What’s not to like? Het kreeftensoepje lustte iedereen wel.

Het gezelschap was ondertussen compleet (we waren met 16 proevers, wat je gerust ‘petit comité’ zou kunnen noemen) en werd uitgenodigd om plaats te nemen in de gevaarlijk comfortabele zeteltjes, alwaar een aantal glazen op ons stonden te wachten.

Arno stak van wal met een Manzanilla sherry. De reden waarom we deze zoetgeurende maar zalig zilt en droog smakende ‘La Goya’ van de bodega Delgado Zuleta te proeven kregen, werd al snel duidelijk. Immers, de klepper waarrond deze avond draaide was immers gefinisht op vaten van meer dan 100 jaar oud waarop deze sherry gerijpt had. Leuke introductie en de sherry op zich mocht er ook best wezen.

Maar dan werd het hoog tijd om over de whisky te praten. Arno leidde ons eerst langs drie reguliere (en betaalbare) expressies.

De debatten werden geopend met de Talisker der Taliskers: de klassieke Talisker 10 Year Old. Of zoals ik ‘m noem: ‘De Talisker Altijd Prijs Altijd Gewonnen’. Want van al die jaren dat ik al Talisker 10 drink, heeft deze me altijd kunnen bekoren. De batch variaties zijn zo klein (naar mijn mening) dat ik het verschil zelf(s) niet proef. Kudos aan de Master Blender. Deze moet je altijd in huis hebben.

Dan schakelde Arno over op de Talisker 2008 Distillers Edition. Wat deze Distillers Editions speciaal maakt, is hun tweede rijping op vaten waar voorheen een andere drank rijpte. Voor Talisker is dat Amoroso sherry. En dat het werkt weten we. Ik proefde eerder immers al verschillende DE’s. Deze moest niet onderdoen.

Maar dat Talisker gefinisht op portvaten ook werkt, bewees de onvolprezen Talisker Port Ruighe. Het rode fruit gaat speels om met het distinctieve maritieme karakter van deze malt.

Dit was al best te genieten geweest, maar we zaten natuurlijk allemaal op het puntje van onze stoel om de nieuwe – peperdure, mag ik wel zeggen – Talisker te ontdekken. Arno nodigde iemand van het publiek uit om de honneurs waar te nemen: het ‘plopje’ van de nieuwe fles – dat steeds als muziek in de oren klinkt – werd op een spontaan applaus onthaald. Het schenken deed Arno toch liever zelf – en begrijpelijk, want de blik van de man die de fles geopend had stond min of meer op oneindig (oké, nu overdrijf ik een beetje – wellicht uit jaloezie omdat ik zelf niet snel genoeg opsprong om de fles open te kunnen maken – gelukkig had ik ze wel al eens mogen knuffelen).

Alle gekheid op een stokje: het gouden goedje werd geschonken en een respectvolle stilte daalde over ons neer. Arno legde uit.

De Talisker 41 Year Old Bodega Series is de oudste tot nog toe gebottelde Talisker en een vatting van 6 vaten die allemaal in 1978 te slapen werden gelegd. Hij rijpte eerst in refill American Oak en kreeg dan een finish in Manzanilla-vaten van Delgado Zuleta, één van de oudste bodega’s ter wereld en eentje waarmee de distilleerderij al sinds 1900 samenwerkt (de vorige release, de Talisker 40 Year Old Bodega Series werd overigens gefinisht op Amontillado-vaten van dezelfde bodega; het is nog niet bekend wanneer de derde en laatste release in deze ‘Sherry Triangle’ reeks uitgebracht zal worden).

Slechts 2.000 flessen van deze godendrank op een vatsterkte van 50.7% werden geproduceerd. Hij komt in een oogverblindende verpakking, maar met een prijskaartje van 3.500 EUR mag dat ook. En laten we alstublieft niet de discussie aangaan of deze whisky zijn prijs waard is. Dat is immers bijzonder subjectief. Kan ik hem mij permitteren? Neen, dat niet. Is hij lekker? Ja, heel lekker… ‘t zou nog moeten mankeren, zeker? Maar hoe lekker is heel lekker? Da’s al even subjectief, natuurlijk.

Er zit in mij een klein duiveltje dat altijd op zoek gaat naar een reden om zo’n grootste, dure releases toch te kunnen betrappen op een tekortkoming, een flaw, een off-note, om het even welke reden om te kunnen zeggen: ‘Ha! En dat voor zoveel geld!? No way! Bedrog! Blasfemie! Ten oorlog!’. Maar net zoals bij de Port Ellen 39 Year Old Untold Stories of de Brora 40 Year Old 200th Anniversary Release (waarvan ik telkens het geluk heb gehad hem uitgebreid te kunnen proeven), moet ik bekennen dat ook deze Talisker simpelweg out of this world is. Deze releases zijn echt een klasse apart.

Ik deel maar wat graag mijn tasting notes met u, maar daarvoor verwijs ik naar mijn uitgebreide tasting notes in een aparte blogpost, nadat ik hem nog eens grondig en in de sereniteit van mijn eigen proefruimte (lees: aan mijn burootje) heb kunnen her-proeven. U zal het hier even moeten stellen met wat ik op de avond zelve bij elkaar gekribbeld heb in mijn trouwe, bijna uit elkaar vallende boekje (leuk detail: dat boekje is nu vol en deze note is een waardige afsluiter ervan).

Neus: zacht, zoet, zilt met een hint van munt. De schil van mango, stervrucht en een enkele maraschino kers gaan de typische maritieme toetsen vooraf. Dit is erg sexy!

Smaak: Zachte aanzet, maar al snel tekent de typische peper present. Dit is te complex om vanavond allemaal te kunnen neerpennen, want het gaat van tropisch fruit naar een oesterkade, van een apple crumble pie naar een dovend vreugdevuur. Hij flirt met tropisch fruit en blijft toch op en top Talisker. Palate progression, anyone?

Finish: Soepel, zalig lang, complex, elegant.

Ik blijf even sprakeloos achter. Maar ik ben absoluut niet de enige. Rechts van mij zitten Caroline en Luk. We kijken elkaar aan. Hebben jullie dat ook geproefd? De blik en de glimlach van mijn buren spreekt boekdelen.

Overdonderd stuur ik via Messenger een foto van de fles naar het thuisfront met de woorden ‘I’ve just died and gone to heaven’. Dearly Beloved stuurt terug: ‘Overloper! Het is geen Auchentoshan, hé!’ Ik schiet in de lach en verbreek de betovering. Toch maar eens serieus met Dearly Beloved praten… De bank brengt toch niks op. Ik kan het weten.

Als Arno me vraagt wat ik er van vind, is het enige wat ik kan uitkramen: ‘Daar waar de andere Taliskers die we eerder proefden stoere zeebonken zijn, is dit een elegante zeemeermin’. Hij weet wat ik bedoel. Hij weet dat het goed is. Ik weet dat het goed is.

En ik weet dat hij weet dat ik weet dat het goed is (zal ’t gaan, Mark?!).

Ik laat niet na Arno en Evi – en bij uitbreiding Diageo – heel erg uitgebreid te bedanken voor deze toch wel zeer exclusieve avond. Niet alleen waren de locatie, de catering, de ontvangst en het gezelschap uitzonderlijk, maar de whisky was absolute topklasse.

Wat een privilége. Dank u wel en slàinte!

May the Malt be with you!



The Jura Seven Wood Experience

Events Posted on ma, september 23, 2019 06:30:49

Jura is een prachtig eiland aan de westkust van Schotland, gescheiden van zijn beroemde buur Islay door de zeestraat Sound of Islay. Er is op Jura slechts 1 dorp – Craighouse – met 1 pub en ocharme 200 eilandbewoners. In 1810 bouwde Archibald Campbell daar de Small Isles Distillery. Rond 1875 werd de distilleerderij overgenomen door James Ferguson, maar rond de eeuwwisseling sloot hij definitief de deuren.

Pas in 1960 besloten Robin Fletcher en Tony Riley-Smith om ze herop te bouwen en herdoopte ze Isle of Jura Distillery. De productie startte in 1963, wat dus relatief jong is. Terwijl het overgrote deel verdwijnt in de blends van huidig eigenaar Whyte & Mackay uit Glasgow, timmert Jura stevig aan de weg om de single malt een nieuw elan te geven.

Zo kreeg de range een vernieuwde look met expressies als de Journey, 10 Year Old, 12 Year Old, 18 Year old en de Seven Wood. Ik herinner me dat ik even de wenkbrauwen fronste toen ik die laatste fles voor het eerst in handen kreeg. Zeven types hout? Serieus? Kan dat überhaupt goed komen? Is dat niet te veel van het goede? Maar zoals steeds: the proof of the pudding is in the eating. Het is een erg vermakelijke en lekkere Jura geworden. Ik proefde hem voor het eerst in maart 2018.

Fast forward naar 18 september 2019. Niemand minder dan Master Blender & Whisky Maker Gregg Glass zakt af naar Antwerpen voor een heuse ‘Seven Wood Experience’. Het fameuze Black Smoke BBQ restaurant in Antwerpen is de plek van afspraak alwaar we zullen vergast worden op de creatieve mogelijkheden: een walking dinner BBQ met verschillende Jura whisky’s, maar ook Jura cocktails, Jura bier pairings… u raadt het al: dit was een uitnodiging die ik niet kon afslaan.

Het decor was alvast perfect, met een geweldig interieur, hippe bar en bijhorende DJ. En onmiddellijk kwamen we ook heel wat bekende gezichten tegen, wat altijd prettig is. De eerste stop die ik maakte was bij de cocktailbar, alwaar ik mij een Seven Wood Old Fashioned bestelde, die meteen bekoorde. Niet alleen prettig om de barman zijn kunstjes te zien opvoeren (en hij deed dat best met stijl, maar Rolando is dan ook een kunstenaar achter zijn bar), maar erg lekker bovendien.

Ondertussen werd het eerste hapje al geserveerd. Cold Smoked Salmon, gerookt op cederhout en geserveerd met de Isle of Jura 12 Year Old. Heerlijk! Voor mij was dat ook meteen het moment om mijn licht op te steken bij Jeroen Van Dijck, de onvolprezen ambassadeur voor Isle of Jura in onze contreien. We weten immers dat hij tevens een groot bierliefhebber is (MEUG, anyone?) en hij had de taak op zich genomen om de single malt van Jura te koppelen aan Belgische bieren. Ik koos in eerste instantie voor de combinatie Isle of Jura 18 Year Old met Duvel. Het was een match made in heaven!

Het tweede hapje vond ik al een pak moeilijker, omwille van de contrasterende smaken. Best uitdagend, die Smoked Goat, een panna cotta van op kersenhout gerookte en in as gerijpte Saint-Maurin geitenkaas met koffiecrumble en een jelly van Jura Seven Wood. Het was niet meteen mijn ding, dus nam ik mijn toevlucht tot de tweede cocktail van de avond om de mond te spoelen. De mixologist van dienst toverde een Black Wood Jura op de toog, een cocktail met de Seven Wood, citroensap, suikersiroop en Pink Elephant rosé bubbles. Verfrissend en de Jura smaakte lekker door.

Het derde hapje was een schot in de roos. De Pulled Pork Bun was om je vingers bij af te likken. Het vlees had 16 uur lang gerookt en werd overgoten met een frisse saus en huisgemaakte guacamole. Hij werd geserveerd met de Isle of Jura 18 Year Old. Tijd om daar een biertje bij te pakken, toch? Dus liep ik snel terug langs Jeroen voor de combo Isle of Jura 12 Year Old en de Liefmans Goudenband. Hoewel het biertje te bitterzoet was naar mijn smaak, zorgde het er wel voor dat mijn hapje én mijn single malt versterkt werden. Dat was ongetwijfeld het opzet.

Gregg Glass, kreeg na een korte introductie door Rens van The Nectar, de microfoon in de handen geduwd. Hij vertelde kort maar krachtig, duidelijk gepassioneerd en met die typische Schotse humor over ‘zijn’ Jura, die hij The Democratic Malt doopte. Hij hield een mooi betoog voor wood management dat onder zijn impuls naar een veel hoger niveau getild werd (dat is mijn assessement, zo onbescheiden was Gregg nu ook weer niet). We kregen dan ook de mogelijkheid om nadien bij hem enkele cask samples te proeven, alsook de new make (die ik fantastisch vond) en de Isle of Jura Journey die Gregg zelf als instapper ziet. Als afsluiter van mijn korte one-to-one met hem, kreeg ik een mooi dram Isle of Jura 21 Year Old Tide aangeboden.

Ondertusssen was het BBQ buffet geopend. Links werden we verwend met Duroc Pork Belly – gerookt en gegrild op appelhout en op smaak gebracht met de Jura 18, waar de Isle of Jura 12 Year Old bij geschonken werd. Als rasechte karnivoor kan ik u vertellen: het wordt niet veel beter dan dit.  Rechts konden we terecht voor een zogenaamde 9 to 1 Texas Style Brisket, een kleine BBQ roadtrip met puntborst op smaak gebracht met enkel peper en zout en heel veel rook. Hij werd tevens geserveerd met een lekker smeuïge puree met Groandal kaas van Van Tricht en ging vergezeld van de Isle of Jura 18 Year Old. Ik beken, ik ben stiekem nog een tweede portie gaan halen, want dit was erg, erg lekker.

Ik zag niets dan blije gezichten en was graag nog wat langer gebleven, maar een vroege start aan de andere kant van het land daags nadien, noopte mij om rond 21u reeds afscheid te nemen. Maar ik had gelukt… Net op dat moment werden de Jura’s Profiterol rondgebracht. Op weg naar buiten griste ik er nog eentje mee. Deze soezen waren gevuld met Dulche Gorgonzola en Isle of Jura Seven Wood en afgewerkt met bittere chocolade. Heerlijk ‘umami’ dessertje en een vreemde twist op de klassieke profiterol.

Wat een leuke ervaring. Het moge duidelijk wezen: Jura is flink aan het inzetten op het merk en organiseert deze events om meer mensen kennis te laten maken met hun single malt. Aan de reacties te zien in de Black Smoke, zijn ze daar wel in geslaagd.

Een groot woord van dank ben ik werderom verschuldigd aan The Nectar voor de uitnodiging. Bedankt dat ik dit mocht meemaken. Een flesje Isle of Jura Seven Wood werd aan de barkast toegevoegd!

May the Malt be with you!



Whisky On The Train

Events Posted on za, september 21, 2019 06:25:25

Whisky On The Train is een initiatief van Chef Stef Roesbeke en zijn betere helft Krien Puts van het whiskyrestaurant De Cluysenaer in Evergem-Kluizen (in samenwerking met C&G services).

Stef en Krien gaan af ten toe op zoek naar een leuke uitdaging. En koken op een trein was iets wat ze nog niet gedaan hadden.

En laat Stoomcentrum Maldegem nu over een gerestaureerde stoomlocomotief beschikken met daaraan zowel een rjituig van de legendarische Orient Express en een 1e Klasse rijtuig van de koninklijke trein van Leopold II in de prachtige Art Déco-stijl van Henry Van De Velde – oh, en laten we het restaurantrijtuig niet vergeten, natuurlijk.

Ze sloegen de handen in elkaar en Whisky On The Train was geboren.

Het concept is éénvoudig: per vier personen kan je een tafeltje reserveren op één van de twee rijtuigen en genieten van een zalig ritje met deze antieke trein van Maldegem naar Eeklo en terug. Ondertussen presenteren Stef en Krien u een fantastisch verfijnd vier gangen menu met ofwel een whisky- ofwel een wijnarrangement. En dat alles voor de prijs van 95 EUR per persoon (indien de tafel, die uiteraard niet kan verplaatst worden, door vier personen wordt bezet, anders wordt er een toeslag gerekend).

Zaterdag 14 september was het zover. Samen met Dearly Beloved en onze beste vrienden Ilse en Niek trokken we op ons paasbest naar Maldegem om in te schepen in de trein voor ons whiskydiner. Sta me toe eerst iets over de trein te vertellen.

De Orient Express kent u wellicht van de boeken en films, maar wist u ook dat de trein eigenlijk een Belgische uitvinding is? De Luikse bankier George Nagelmackers ervoer in de States hoe geweldig luxueus reizen het wel was op de bekende Pullman-slaaptreinen. Eens teruggekeerd naar België richtte hij de Compagnie Internationale des Wagons-Lits (CIWL) op met de ambitie om die nog luxueuzer en comfortabeler te maken. We schrijven 1876. Nagelmackers kon rekenen op koninklijke steun van Leopold II. In 1883 werd dan de legendarisch treinverbinding tussen Parijs en Istanboel op de rails gezet (zie u wat ik daar deed?).

In 2012 kreeg de vzw Stoomcentrum Maldegem een eerste rijtuig van deze beroemde trein in bewaring en in 2018 redde het een tweede van de sloop. Beide zijn in alle glorie hersteld.

Chef Stef ging aan de slag in het restaurantrijtuig WR2982. Het werd origineel in Italië gebouwd, al in 1927. Tot 1965 was het in dienst voor CIWL. Daarna werd het in Milaan gemoderniseerd en reeds het op binnenlandse (Italiaanse) sporen, totdat het uiteindelijk in 1986 op rust mocht. Na een tweede restauratie (in 1988) kwam het restaurantrijtuig terug naar huis en deed dienst als horecagelegendheid in The Village (Brupack) in Brussel.

Bij het terziele gaan van The Village kon de vzw Stoomcentrum Maldegem ook op dit stukje treingeschiedenis de hand leggen.

En vandaag zou Stef Chef hier onze whiskydiner klaarstomen (goh, nu doe ik het weer!).

Enfin, genoeg geschiedenis! Fast forward dus naar 14 september 2019. Zo rond 18u00 kwamen we aan in het station van Maldegem, alwaar we met de nodige egards werden ontvangen (rode loper, anyone?). We we hadden echt wel geluk met het weer. In de stralende zon kregen we op het perron een heerlijk verfrissend aperitiefjehapje: een bokaaltje gerookte tonijn met daarbij een heerlijke cocktail waarvan het recept geheim blijft… hoewel we wel konden achterhalen dat de geturfde toets te danken was aan Caol Ila.

Na nog een heerlijk Sint Jakobsschelpje werden een om 19u verzocht om aan boord te gaan van onze eigen Orient Express. En wat een fantastisch decor! Het interieur van onze coupé was perfect gerestaureerd en gaf een authentieke indruk van hoe gegoede reizigers destijds zich moeten gevoeld hebben als ze aan tafel gingen.

Ondertussen werden we door de conducteur vergast op een woordje geschiedenis – hij kwam ook echt onze kaartjes knippen! – en presenteerde Krien een mini-versie Pulled Pork in een broodje. Niet veel later werd dat gevolgd door een heerlijk kreeftensoepje, vergezeld van een pipette met daarin een kleine hoeveelheid Wolfburn. De combinatie was voortreffelijk!

Ondertussen zette de trein zich in beweging richting Balgerhoeke. Langsheen het traject passeerden we vele overgangen en de trein had duidelijk bekijks. Vele automobilisten en fietsers zwaaiden zelfs. We zwaaiden uiteraard terug. Ondertussen toverde Stef ons voorgerecht uit de keuken. Een heerlijke schelvis verstopt in papilotte met dragonboter was ons deel. De bijhorende Bunnahabhain 10 Year Old Discovery van Gordon & Macphail was de perfecte match.

In Eeklo hield onze Orient Express even halt en vertrok toen terug richting Maldegem langs hetzelfde traject. Krien en haar team liepen ondertussen de benen van onder hun lijf om de vele gasten een heerlijk hoofdgerecht voor te zetten. Nu weet ik wel dat Stef echt lekker kan koken, maar met dit gerecht ging hij toch echt weer een stapje verder. De heerlijke gekonfijte eendenbout met een chutney van appel, wortel pastinaak en aardappel was om vingers bij af te likken. Ik had zelfs de onwellevendheid om Krien een extra potje van Stef’s heerlijke saus te vragen. Man, wat was dat lekker. En de Glenfarclas 17 Year Old was de ideale whisky om hier bij te serveren.

Ondertussen begon het al donker te worden en kwam ook de binnenverlichting van de trein meer tot zijn recht. Opnieuw was ik verwonderd over de schoonheid van de restauratie. En het zit ‘m echt wel in de details van de meubels, de ramen, de ijzeren plaatjes erboven die je voor allerlei gevaren waarschuwen, de bagagerekken… Een stukje geschiedenis die dit whisky diner echt wel cachet gaf.

Als dessert kregen we een prachtig kommetje met gemarineerde nectarines met pasteis de natal, die mooi aangevuld werd met de Glenrothes 11 van Gordon & Maphail (wederom uit de Discovery reeks). Ondertussen kwam Stef even gedag zeggen tegen zijn gasten (Krien vertaalde het als ‘ik heb zijn ketting losgemaakt’, wat op algemene hilariteit werd onthaald) en de welverdiende complimenten in ontvangst nemen. Ik kan me voorstellen dat het geen sinecure is om zo’n mooie maaltijd in elkaar te boksen in een keukentreinstel. Hoewel… We mochten even gaan piepen en dat treinstel bood behoorlijk wat mogelijkheden.

De koffie was erg sterk – zo heb ik ‘m graag – en werd nog vergezeld van een mooi bordje met drie versnaperingen. En wie dacht dat het met de whisky afgelopen was, werd nog blij verrast. Nog een after dinner dram werd voorgesteld en we kregen de keuze uit de Benromach Peat Smoke of een Balmenach 13 Year Old 2005 van Cadenheads die speciaal voor De Cluysenaer werd gebotteld. We speelden het slim en vroegen van elke whisky een glas en deelden het met onze partners.

Zo rond tienen arriveerde de Orient Express terug in Madegem en keerden we erg voldaan terug huiswaarts na uitgebreid afscheid te hebben genomen van onze gastvrouw en –heer en onze tafelgenoten. We gaan dit zeker nog eens doen!

Meer informatie over deze (en andere) trein(en) kan je terugvinden op de website stoomtreinmaldegem.be.

May the Malt be with you!



Volgende »