WhivieBlog

Producent: Wesley De Raet
Regio: België
Fles: Nocino Port d’Elvira Multicrus
Kleur: brons
ABV: 30 à 40%

Elvira

Ik was enorm aangenaam verrast door de zelfgemaakte nocino van Wesley De Raet, die hij opdroeg aan zijn grootmoeder Elvira en zorgvuldig samenstelde met wijn, walnoten, suiker en extra alcohol en dan liet rijpen in glazen stolpen. Maar liefst 8 expressies had hij me bezorgd en ze stonden me stuk voor stuk aan, hoewel ik vreemd genoeg de jongere versies meer bekorend vond dan de oudere. En ik was zo enthousiast dat ik iets deed waarvan ik hoop dat Wesley het me niet kwalijk neemt. Ik kieperde van elke nocino anderhalve centiliter in een glazen decanter (in de vorm van een Stormtrooper uit Star Wars, een geschenk van een andere goeie vriend, Rik) en liet dat een hele maand lang staan om te huwen. Het resultaat is een multicrus, zeg maar, van nocino uit 2002, 2003, 2004, 2005, 2007, 2008, 2010 en de blend van 2010 tot 2014. Volgt u nog?

Zoet, maar stoffig, alsof ik deze nocino ruik in de afdeling historische boeken in de bibliotheek in één of andere weinig bezochte en absoluut nooit verluchte kelder. Rood fruit, pruimen en rozijnen gaan iets van tabak en noten vooraf. Het ruikt erg elegant en zwoel. Blind zou dit kunnen doorgaan voor een drankje dat meer dan een halve eeuw rijpte. Heerlijke, zeg gerust, imposante neus.

Op smaak is het een panoplie aan donkerzoet, gedroogd fruit gemengd met zachte kruiden die voor wat warmte zorgen. Iets van pruimtabak en een erg subtiele hint van rosbief, echt waar. En het werkt erg goed. Dit is een digestief van hoge allure.

De finish is middellang, maar wel erg bevredigend.

Dit ging perfect met een stukje van de betere melkchocolade. Wel, ik hef dit glas graag in eerbetoon aan mevrouw Elvira Naudts, geboren 23 januari 1923 en grootmoeder van Wesley. Ze zou erg trots geweest zijn op haar kleinzoon, mocht ze dit geproefd hebben. Cheers!

Geproefd door Mark Dermul op 05-05-2026

Producent: Wesley De Raet
Regio: België
Fles: Nocino Port d’Elvira 2007, 2008, 2010 & Blend
Kleur: brons
ABV: 30 à 40%

Speyside Port

Nocino is een donkerbruine, aromatische Italiaanse walnotenlikeur (meestal tussen de 30 en 40% ABV) die traditioneel gemaakt wordt in Emilia-Romagna, van onrijpe, groene walnoten die geoogst worden rond Sint-Jan, i.e. 24 juni. Het is een bitterzoet digestief, vaak gekruid met kaneel of kruidnagel en dan maandenlang gerijpt. Maar wat ik deze week ga proeven is ‘eigen kweek’ van mijn goeie vriend Wesley, die aan de slag ging met wijn, walnoten, suiker en extra alcohol en het boeltje in Gent rijpte op een dame jeanne. Als eerbetoon aan zijn grootmoeder Elvira doopte hij zijn eigen nocino Port d’Elvira. Ik kreeg acht expressies van Wesley, allemaal geproduceerd in verschillende jaren, wat voor kleine nuances zorgt. Ik proef ze met heel veel plezier, want ik heb absoluut geen ervaring met dit type drank. In deze tweede sessie proef ik de jongere samples, geproduceerd in 2007, 2008 en 2010 om dan te eindigen met een blend die Wesley samenstelde met zijn eigen nocino uit 2010 tot 2014.

De 2007 is mierzoet en herbaal tegelijkertijd en houdt het midden tussen een oude Vintage porto en een al even oude Speyside single malt. Bijzonder aromatisch. De 2008 is vreemd genoeg helemaal anders. Die ruikt dan weer vooral naar dessertwijn, leder en pruimtabak. Hij is zelfs een tikkeltje umami. De 2010 is elegant, donkerzoet en zou ik blind zomaar met een goeie cognac kunnen verwarren op de neus. Maar het is de blend die me met verstomming slaat: intens, krachtig, donkerzoet, kruidig en zelfs een rokerig kantje. Dat zag ik niet aankomen! Appels en krieken in een stoofpotje met een flinke druppel honing en een kleine druppel balsamico. Wow!

De 2007 plakt geweldig en doet me denken aan Graham’s Port uit de jaren ’70. Man, man, man, dat is groots. Rood fruit, pruimtabak en leder. Geweldig! De 2008 is minder zoet en zelfs een tikkeltje medicinaal, alsook ik hoestsiroop in de mond heb, maar dan op een aangename manier. De verassing op smaak is ongetwijfeld de 2010. Die doet me aan een oude cognac denken met zijn donkerzoete fruit en zachte tannine. Hij zou ook zomaar het hoogst in alcohol kunnen zitten van deze reeks (hoewel ik daarover geen zekerheid heb). Machtig lekker. En toch wordt dit nog overtroffen door de blend 2010-2014. Die is intens zoet, maar tegelijkertijd zacht kruidig en zelfs een tikkeltje herbaal, maar wel prima in balans en absoluut heerlijk met een uitstekend bittertje op het eind.

De afdronk van de 2007 is lekker lang en zo zoet als siroop. De 2008 is minder zoet, maar minstens even lang en een tikkeltje droger dan zijn voorganger. De afdronk van de 2010 is echter uitstekend: lang, kruidig, warm en donkerzoet als van een goeie cognac. Maar het beste moest nog komen: de blend van nocino uit 2010 tot 2014 combineert veel van het lekkers van zijn voorgangers en zorgt voor een bijzondere finale.

Wederom een mooie set nocino van Wesley, waarvoor een dikke duim omhoog. Het valt me echter wel op dat ik de jongere versies prefereer over de oudere, wat counter intuitive lijkt. Hoe dan ook, ik heb hier enorm van genoten. Dankjewel voor de gulle samples, Wesley!

Geproefd door Mark Dermul op 04-04-2026

Producent: Wesley De Raet
Regio: België
Fles: Nocino Port d’Elvira 2002, 2003, 2004 & 2005
Kleur: brons
ABV: 30 à 40%

Vier op een Rij

Nocino is een donkerbruine, aromatische Italiaanse walnotenlikeur (meestal tussen de 30 en 40% ABV) die traditioneel gemaakt wordt in Emilia-Romagna, van onrijpe, groene walnoten die geoogst worden rond Sint-Jan, i.e. 24 juni. Het is een bitterzoet digestief, vaak gekruid met kaneel of kruidnagel en dan maandenlang gerijpt. Maar wat ik deze week ga proeven is ‘eigen kweek’ van mijn goeie vriend Wesley, die aan de slag ging met wijn, walnoten, suiker en extra alcohol en het boeltje in Gent rijpte op een dame jeanne. Als eerbetoon aan zijn grootmoeder Elvira doopte hij zijn eigen nocino Port d’Elvira. Ik kreeg acht expressies van Wesley, allemaal geproduceerd in verschillende jaren, wat voor kleine nuances zorgt. Ik proef ze met heel veel plezier, want ik heb absoluut geen ervaring met dit type drank. In deze eerste sessie proef ik de oudste samples, geproduceerd in 2002, 2003, 2004 en 2005.

In eerste instantie ruikt de 2002 vooral naar porto met een zacht herbaal kantje, terwijl de 2003 een pak minder zoet lijkt en eerder geurt naar te lang getrokken vruchtenthee. De 2004 is zo mogelijks op de neus nog herbaler en doet me aan groene tuinkruiden denken. De jongste van deze reeks, de 2005, is meteen ook het lichtst van kleur, maar geurt wel aangenaam naar walnoten. Deze leunt wat mij betreft het dichts aan bij het beoogde resultaat en is zoet en zacht kruidig.

Ook op smaak is de oudste lekker zoet met een zacht bittertje, wat me opnieuw aan porto doet denken. Plakkerig, maar geweldig. De 2003 is minstens even zoet, maar heeft een vreemd kantje waar ik niet meteen de vinger op kan leggen. Ik ben geneigd melkchocolade te zeggen. De 2004 lijkt minder zoet en meer likeurachtig dan wijnachtig te zijn, wat ik een voordeel vind. De 2005 heeft de minst plakkerige body en smaak heerlijk naar walnotenlikeur en is voor mij de beste van deze vier.

De 2002 blijft verrassend lang hangen met een kruidige toets, terwijl de 2003 een pak korter is, maar wel een opstoot van zoetigheid presenteert. De 2004 is dan weer lekker lang en relatief intens. De 2005 heeft wel de langste afdronk en is de meest intense van de reeks.

Het gaat hier absoluut over kleine nuances, die je wellicht enkel kan ontdekken door ze head-to-head te proeven – vier op een rij – maar de 2005 is mijn favoriet van deze set. Shout out naar Wesley, die deze pareltjes maakte. Grootmoeder Elvira zou dit wel gelust hebben. Wat een leuk digestief is me dat!

Geproefd door Mark Dermul op 04-04-2026