WhivieBlog

Brouwerij: De Molen
Regio: Nederland
Fles: De Molen Bar & Boos, Barrel Aged Imperial Stout, 33cl
Kleur: chocoladebruin
ABV: 10.6%

Moelleux

Op 1 oktober 2025 houdt brouwerij De Molen uit Bodegraven het voor bekeken. Het aantal craft brouwerijen in Nederland (en de rest van Europa) is sterk toegenomen terwijl het verbruik daalt, dus De Molen heeft het moeilijk om rendabel te worden. In plaats van failliet te gaan, hebben ze simpelweg besloten er mee op te houden, maar hun bieren zullen uiteraard (zolang de voorraad strekt) verkrijgbaar blijven. Als hommage aan deze brouwerij, die toch mee aan de wieg stond van de craft brewery ontwikkeling in Nederland, zetten we niet minder dan 12 van hun bieren aan de lippen.

In het glas zit de barrel aged imperial stout Bar & Boos, gebotteld op 28 januari 2013, dus meer dan 12 jaar geleden! Het schenkt chocoladebruin tot zwart zonder ook maar enige kraagvorming.

De neus is erg zoet, doet wat aan bourbon denken (mogelijks van de vaten waarop de stout rijpte) en wordt mooi aangevuld door toetsen van vanille en geroosterde noten met een hint van kokosnoot en ander gedroogd fruit. Aangenaam.

Erg volmondig… zeg maar gerust romig! Lijkt wel de vulling van een moelleux, maar dan op steroïden. Chocolade domineert, wordt mooi aangevuld met een zacht bittertje als van tamme kastanjes of koude koffie. Verrassend mooie, kruidige toets. Het feit dat dit bier amper carbonatie vertoont, stoort allerminst.

De afdronk is middellang en zoet op chocomousse en zachte kruiden.

Da’s eigenlijk een vloeibaar dessertje. Move over, affogato!

Geproefd door Mark Dermul op 29-07-2025

Mag ik met een stoute uitspraak beginnen? Ja? Oké, dan.
De Diageo Special Releases, tot voor enkele jaren dé langverwachte hoogmis van het whiskyjaar voor vele liefhebbers, heeft de afgelopen drie, vier jaar flink wat van zijn pluimen verloren. Waarom durf ik zo’n stoute uitspraak doen? Drie redenen.

Ten eerste: de releases zijn lang niet meer zo speciaal, want ronkende namen als Brora, Port Ellen en anderen werd enkele jaren geleden ‘gepromoveerd’ tot ‘Trophy Malts’ en vervangen door (veel) mindere (en veel jongere) goden als Inchgower, The Singleton, Cardhu en Glenkinchie, om maar een paar voorbeelden te noemen. De tijd dat je in de DSR een Caol Ila 30 Year Old kon aanschaffen (als je bankrekening mee wilde, tenminste) is helaas reeds lang achter ons.

Ten tweede: de DSR van 2024, maar ook 2023 en zelfs 2022 zijn nog volop verkrijgbaar bij de betere drankenhandel. Ze staan letterlijk stof te vergaren op de schappen en worden met hoge kortingen aangeboden, maar verkopen toch slechts met mondjesmaat. De laatste reeks die in mijn (on)bescheiden opinie nog echt ‘speciaal’ was, is die uit 2019. Maar goed, dat ben ik.

Ten derde: sinds enkele jaren werken ze voor deze releases met speciale thema’s die de ‘oude’ whiskyliefhebber absoluut niet boeien (‘Rare by Nature’, ‘Spirited Xchange’, ‘Legends Untold’ en nu ‘Horizons Unbound’) en blijkbaar de nieuwe whiskyliefhebber eveneens niet kan overtuigen.

En da’s jammer. Ook dit jaar ziet het er naar uit dat er weinig écht spannends te rapen valt, hoewel ik er wel van overtuigd ben dat de whisky – net als de afgelopen jaren – erg lekker is. Maar lekker is geen synoniem voor speciaal, toch? En ondanks het moeilijke vaarwater waarin Scotch zich momenteel bevindt, is ook deze reeks wederom aan de best prijzige kant.

Dus, wat krijgen we binnenkort te proeven? Hieronder een klein overzicht van welke flessen in de Diageo Special Releases 2025 zitten.

Roseisle 14-Year-Old

ABV: 55.9%
Region: Speyside
Cask: Refill & rejuvenated casks
Prijs: ca. 155 EUR
De twee vorige jaren kregen we reeds een Roseisle 12, nu maken we een sprongetje naar 14 jaar oud. Ik beken: hier zat ik niet bepaald op te wachten.

The Singleton of Glen Ord 17-Year-Old

ABV: 55.5%
Region: Speyside
Cask: Finished in ex-Mezcal & second fill Sherry casks
Prijs: ca. 180 EUR
Oh, oh… de laatste keer dat ik een whisky gefinisht op een Mezcal-vat, proefde, viel deze flink tegen. Vorig jaar hadden we een uitstekende 14-jarige van Glen Ord (dé verassing van die reeks voor mij), dus zullen we deze het voordeel van de twijfel geven.

Oban 12-Year-Old

ABV: 54.7%
Region: Highlands
Cask: Ex bourbon casks
Prijs: ca. 135 EUR
Dit is dus eigenlijk de klassieker, maar dan twee jaar jonger en op vatsterkte. Ik beken: hier kijk ik naar uit.

Teaninich 8-Year-Old

ABV: 60.3%
Region: Speyside
Cask: Ex Bourbon
Prijs: ca. 120 EUR
Euh… een single grain?! Yup, deze Teaninich werd gestookt van rogge. Bijzonder. Afkomstig van een distilleerderij die net (minder dan een week geleden!) het zwijgen werd opgelegd. Hier ben ik wel benieuwd naar.

Clynelish 18-Year-Old

ABV: 51.6%
Region: Highlands
Cask: Refill casks
Prijs: ca. 230 EUR
Clynelish is stilaan één van de vaste waarden in deze reeks aan het worden, maar wel telkens met een heftig prijskaartje. Dat gezegd zijnde: het blijft steevast een heerlijke dram.

Dailuaine 21-Year-Old

ABV: 54.3%
Region: Speyside
Cask: Ex-sherry
Prijs: ca. 450 EUR
Dit is de ‘nieuweling’ van de reeks (de laatste keer dat een Dailuaine verscheen in de DSR was in 2015 met een 34-jarige). Ik ben bang dat het prijskaartje dezelfde richting uit is gegaan als dat van de Benrinnes 21 Year Old van vorig jaar (410 EUR) en dan spreken we toch over een bijzonder dure malt.

Talisker 14-Year-Old

ABV: 53.9%
Region: Skye
Cask: Finished in American oak casks toasted by the heat of volcanic rocks from Skye
Prijs: ca. 165 EUR
Storytelling blijft belangrijk, blijkbaar. Vorig jaar werden de vaten behandeld met stenen en water (om meer vanillins vrij te maken), dit jaar gaat het om vaten die getoast werden met verwarmde, vulkanische stenen. Zucht. Maar als hij zo lekker is als die van 2024 gaan we niet klagen.

Lagavulin 12-Year-Old

ABV: 56.5%
Region: Islay
Cask: Refill casks, PX & Oloroso seasoned European casks
Prijs: ca. 160 EUR
Deze fan-favourite keert ieder jaar weer en is bijgevolg ook dit jaar weer van de partij. Na het debacle met de tequila-gefinishte Lagavulin uit 2023, kunnen we nu rekening op refill sherryvaten. Blind kopen is dus zeker niet uitgesloten.

Eens beschikbaar, plan ik samples te pakken te krijgen en nodig ik mijn makker Arno uit voor onze jaarlijkse DSR-bijeenkomst. We zullen dan onze tasting notes met veel plezier met u delen!

May the Malt be with you!

Brouwerij: De Molen
Regio: Nederland
Fles: Rasputin Laphroaig / Caol Ila, 33cl
Kleur: zwart
ABV: 11.4%

Bezeten Monnik

Op 1 oktober 2025 houdt brouwerij De Molen uit Bodegraven het voor bekeken. Het aantal craft brouwerijen in Nederland (en de rest van Europa) is sterk toegenomen terwijl het verbruik daalt, dus De Molen heeft het moeilijk om rendabel te worden. In plaats van failliet te gaan, hebben ze simpelweg besloten er mee op te houden, maar hun bieren zullen uiteraard (zolang de voorraad strekt) verkrijgbaar blijven. Als hommage aan deze brouwerij, die toch mee aan de wieg stond van de craft brewery ontwikkeling in Nederland, zetten we niet minder dan 12 van hun bieren aan de lippen.

In het glas zit Rasputin, een Imperial Stout die rijpte op een combinatie van Laphroaig en Caol Ila whiskyvaten. Dit werd op 19 maart 2013 (!) gebotteld en is nergens meer te vinden (geen zorgen, volgens het label bewaart het maar liefst 25 jaar). Zwart als koffie met lichte carbonatie en een beige kraag die onmiddellijk verdwijnt. De naam verwijst naar de zogenaamde ‘bezeten monnik’ die aan het begin van de 20^e eeuw de vertrouweling van de Russische tsaar Nikolaas II was – en net als de tsaar brutaal vermoord werd.

Donkere, bittere neus op zwarte chocolade, pompelmoes en walnoten met een aardse toets van een net gedoofd kampvuur, moeras en flink wat turf. Vaaswater, maar op een goeie manier. Hier is heel wat aan de gang. Makkelijk is het niet, boeiend des te meer. Decadent, zelfs.

In tegenstelling tot de verwachting – zeker na zo’n neus – is dat dit een vloeibare maaltijd zou worden, maar dat is het niet, hoor. Hij is – voor een stout – zelfs betrekkelijk licht van body. Geroosterde mout, chocolade, walnoten, koffie en dan wederom die mooie Islay-toets van de geturfde whiskyvaten. Een zacht zuurtje vertoont zich vanaf de tweede slok.

De afdronk is verrassend kort, bitter en een tikkeltje astringent. Koude koffie op het sterfbed.

Ha, nazicht leert dat ik deze in 2019 als eens proefde. De tasting notes die ik toen schreef komen gelukkig sterk overeen met mijn ervaringen vandaag.

Geproefd door Mark Dermul op 28-07-2025