Blog Image

WhivieBlog

Whisky voor iedereen!

'Whivie' staat voor Whisky voor iedereen. Het is een site waarvan we hopen dat hij u zal helpen whisky in al zijn facetten te leren appreciëren. Je kan alle informatie terugvinden op onze website whivie.be en op deze blog publiceren we graag de laatste nieuwtjes alsook de tasting notes, evenementen en ga zo maar door. Uw suggesties zijn natuurlijk van harte welkom!

Interview met Alex Chasko, Master Distiller bij Teeling

Whisky Talk Posted on zo, september 15, 2019 06:45:54

Op 11 september 2019 kon ik, voorafgaand aan een geweldige VIP Masterclass, kennis maken met Alex Chasko, de Master Distiller & Master Blender van de Ierse distilleerderij Teeling.

Deze Amerikaan, geboren en getogen in Oregon, is een indrukwekkende verschijning. Boomlang met een diepe baritonstem. Maar eens we over Teeling beginnen zie je de glinstering in zijn ogen en een brede glimlach verschijnt om zijn lippen. Dit is een gepassioneerd distilleerder. En naar eigen zeggen ook de eerste medewerker van Teeling (hij was er al bij toen Jack met het plan rondliep, maar nog voor diens broer Stephen er bij was gekomen).

Je bent de Master Distiller bij Teeling. Wat betekent dat eigenlijk?

‘Ik ben verantwoordelijk voor alle liquid in de Teeling Company, dus als je de fles, het label of de prijs van de whiskey niet goed vind… dat is iemand anders (lacht), maar als je de whiskey niet goed vindt, dan is dat mijn schuld’.

Bovendien ben je ook de Master Blender.

‘Klopt. Ik ben dus ook verantwoordelijk voor de ontwikkeling van de whiskey, van het merk en het beheer van de bestaande stocks alsook het opbouwen van nieuwe stock en hoe we de distilleerderij verder kunnen laten ontwikkelen.’

Teeling is een nieuwe distilleerderij, gestart in 2012. Verbazingwekkend toch, als je weet dat het de eerste distilleerderij is die in Dublin werd neergepoot in meer dan 125 jaar.

‘Het was inderdaad een gek idee op dat moment.’

Vanwaar die vernieuwde interesse in Ierse whiskey in het algemeen en Teeling in het bijzonder?

‘Ik denk dat category leader Jameson voor een groot stuk aan de basis van het succes van Ierse whiskey ligt, net als enkele andere grote spelers als Bacardi en Seagram’s. Wij bij Teeling willen graag ons steentje bijdragen en iets nieuws op de markt brengen.’

‘Het openen van de Cooley Distillery in 1987 was ook een key moment voor de hernieuwde interesse voor Ierse whiskey. Er zijn ook verschillende multinationals naar Ierland gekomen om bestaande merken te kopen en nieuwe distilleerderijprojecten op te starten. Er is ook duidelijk een grotere interesse in brown spirits in het algemeen.’

‘Ierse whiskey is erg licht en toegankelijk en zoet van nature en leent zich erg goed tot kennismaken met deze drank.’

Teeling is eigenlijk nog erg jong en toch hebben ze al heel wat awards en medailles weten op te strijken. Hoe komt dat? Zijn jullie dan zo goed?

‘Ik denk dat we erg veel geluk gehad hebben (gevolgd door een bulderlach)! We hebben onze focus altijd op de whiskey gelegd. Teeling’s ervaring met onder andere Cooley heeft ons geleerd dat de liquid het belangrijkste is. We beseffen dat het merk, de verpakking en de prijszetting van belang zijn, maar onze eerste bekommernis is dat de consument onze whiskey lekker vindt.’

Alex wijst naar een reeks flessen van Teeling die op het schap staan in TastToe te Boortmeerbeek, waar dit interview plaatsvind.

‘We mikken vooral op smaak en dat verklaart waarom er zoveel verschillende expressies bestaan in ons gamma. De verschillende vattypes…’

Mijn oogt valt op de Brabazon, een persoonlijke favoriet van me.

De Brabazon vind ik een beetje ‘funky’, en daardoor één van mijn persoonlijke favorieten. Vooral batch 1 op sherry vind ik geweldig, beter dan de tweede batch op portovaten.

‘Tja, sherry en port zijn natuurlijk niet nieuw en worden in de whisky industrie vaak gebruikt, maar ik vond het leuk om deze te maken. Maar de meningen lopen erg uit elkaar. They split the room. De ene houdt van batch 1, de andere wil enkel batch 2. Persoonlijk hou ik meer van batch 2!’

Oké, dit gesprek is voorbij… (lacht)

‘Hahaha, dat is het dan! Leuk je ontmoet te hebben!’ (lacht)

Vandaag bent u hier om de nieuwe Single Pot Still van Teeling voor te stellen. Wat is Single Pot Still eigenlijk en hoe onderscheidt het zich van andere whiskey?

‘Single Pot Still is uniek en wordt enkel in Ierland toegepast. Het is een whiskey die gestookt wordt van een mash die uit zowel gemoute als ongemoute gerst bestaat. Je neemt een deel gerst van het veld – dat is je ongemoute gerst. Een ander deel ga je mouten door het te steepen in water en dan te op de moutvloer te laten drogen. Dat is je gemoute gerst. Die wordt gebruikt voor bier en single malt. In Ierland hebben we dus de traditie om dit type recept te gebruiken (bij Teeling is dat 50-50, nvdr) om onze whiskey te maken.’

‘Het kan een verwarrende term zijn, omdat mensen het associëren met de pot still, de alambiek en denken dan misschien ‘Oh, een single malt kan ook een single pot still zijn’, maar dat is dus niet het geval. Het gaat ‘m om het recept.’

‘De benaming is eigenlijk historisch afkomstig van het feit dat de industrie zich wilde afzetten tegen de producenten van graanwhiskey, die toen silent spirits werden genoemd. We weten vandaag wel beter. Graanwhisky is zeker niet silent, maar in een ver verleden wilde de malt whiskey producenten zich onderscheiden van de grain die in kolomstills werd geproduceerd. En dus besloten ze een naam te bedenken die synoniem stond voor de iconische vorm van de alambiek, maar het gaat ‘m dus om het recept.’

De eerste batch van de nieuwe Single Pot Still was enkel beschikbaar in Ierland en als ik me goed herinner werden de eerste 100 flessen geveild voor het goede doel?

‘Inderdaad. En de eerste flessen veilden we. Fles nummer één haalde meer dan £10.000 pond op, het hoogste bedrag ooit betaald voor een nieuwe release van een jonge distilleerderij. Daar zijn we wel erg trots op.’

Maar vandaag kunnen we hem eindelijk ook in België proeven.

‘Inderdaad. En ‘eindelijk’ is goed gekozen, want het is een lange weg geweest. Het opzetten van het bedrijf, ideeën en dromen delen en proberen waar te maken… het duurt wel even om alle energie – en al het geld (lacht) – samen te krijgen, de onderdelen van de distilleerderij bestellen, de volledige bouw en ga zo maar door… om dan uiteindelijk de whiskey te beginnen maken. En dan moet je natuurlijk ook nog drie jaar wachten alvorens je je product ook effectief whiskey kan noemen.’

‘Voor ons is het dus best wel spannend om hier vandaag te zijn om onze nieuwe whiskey voor te stellen. Het is een key moment in de geschiedenis van Teeling. En naar ik hoop ook voor de Ierse whiskey. Dit is het moment waarop we Pot Still terug naar Dublin brengen.’

‘Maar om van Pot Still terug een bloeiende categorie te maken, moeten er natuurlijk meerdere producenten zijn. We hebben ‘diepte en breedte’ nodig, als je me begrijpt. Net zoals jullie dat nodig hebben voor Belgisch bier of de Schotten met hun single malts. We hebben vele producenten nodig die vele stijlen produceren en ik hoop dat dat gebeurt met Pot Still en dat Teeling daaraan zijn steentje kan bijdragen.’

Daarna ging ik, net als een dikke twintig andere liefhebbers, aan tafel om te genieten van een heuse Teeling VIP Masterclass. Dat verslag kan je hier terugvinden.

May the Malt be with you.



Teeling Single Pot Still – BeLux Launch Event

Events Posted on za, september 14, 2019 06:45:21

Op woensdag 11 september was ik te gast in TastToe te Boortmeerbeek voor een VIP Teeling Masterclass met niemand minder dan Alex Chasko, de Master Distiller & Blender van deze Ierse distilleerderij. De reden van zijn bezoek: de officiële lancering van de nieuwe Teeling Single Pot Still whiskey.

Naast de gloednieuwe Single Pot Still whiskey, zou Alex ons verblijden met nog enkele andere Teeling expressies, waaronder de 24-jarige en zelfs de 30-jarige. Het moge duidelijk wezen: dit ging een avondje worden dat ik me nog lang zou heugen.

De familie Teeling zit al eeuwenlang in de whiskey-business. Immers, reeds in 1792 had Walter Teeling een distilleerderij in de Liberties wijk in Dublin. Dublin was met zijn 37 distilleerderijen op dat ogenblik het hart van de Ierse whiskeyindustrie. Fast forward naar 1987 en John Teeling – afstammeling van Walter – richtte de Cooley Distillery op die we allemaal kennen van populaire merken als Greenore, Tyrconnell, Locke’s, Kilbeggan en de geturfde Connemara.

Eind 2011 verkocht John zijn bedrijf aan Beam-Suntory en richtte zelf een nieuwe op in Dundalk. Zijn nieuwe Great Northern Distillery is operationeel sinds juni 2015 en produceert zo’n 30 miljoen liter single grain en 12 miljoen liter single malt per jaar.

Maar dat whiskey deze familie echt wel in het bloed zit, werd bewezen door de bouw van een compleet nieuwe distilleerderij in hartje Dublin – de eerste in meer dan 125 jaar – door de zonen van John. Jack en Stephen Teeling hadden het klappen van de zweep natuurlijk al bij Cooley geleerd en met een deel van de opbrengst van de verkoop aan Beam-Suntory konden ze in 2015 de Teeling Distillery bouwen. Met zijn drie pot stills – een wash still van 15.000 liter, een intermediate still van 10.000 en een spirit still van 9.000 liter – produceren ze zo’n 500.000 liter per jaar.

Een aantal family casks – die niet naar Beam-Suntory gingen bij de verkoop – stelde de Teeling broers in staat het merk al op de markt te zetten (en flink wat prijzen in de wacht te slepen), terwijl hun eigen spirit rustig kon rijpen.

Maar nu is de revival dus echt compleet, met de release van de nieuwe Teeling Single Pot Still. De eerste batch was enkel verkrijgbaar in Ierland (de eerste 100 flessen werden zelfs geveild voor het goede doel, waarbij fles nummer 1 maar liefst 10.000 pond opbracht!), maar Teeling is nu klaar om Europa te veroveren met deze nieuwe whiskey.

We werden hartelijk ontvangen in TastToe, een fantastische whiskytempel. Ik voelde me als een kid in the candy store en gelukkig was er nog even tijd om rond te kijken, maar hier moet ik later zeker nog eens terug komen. Het assortiment is adembenemend. En bovendien kreeg ik de mogelijkheid om Alex Chasko even apart te interviewen. U mag dat interview morgen verwachten. Eerst even terug naar vanavond.

De debatten werden geopend met een Boulevard’Eire. Dit aperitief werd samengesteld met Teeling Small Batch, Nardini Rosso en Chazalettes rode  Vermouth en bracht de stemming er meteen in. Na een kort openingswoordje van Rens, vertegenwoordiger van importeur The Nectar – die de organisatie van dit event op zich had genomen – nam de boomlange Alex Chasko het woord.

De in Oregon geboren Master Distiller begon met een korte voorstelling van Teeling, terwijl hij de Spirit of Dublin schonk. Deze new make spirit werd gebotteld op 52.2% en vertoont al heel wat fruitigheid. En het gaf Alex de mogelijkheid om meer uitleg te verschaffen rond het productieproces en de belangrijke invloed van gist.

Daarna was het de beurt aan de fles waarvoor we uitgenodigd waren: de Teeling Single Pot Still. In tegenstelling tot wat velen denken, verwijst de term single pot still niet zozeer naar de alambiek waarin de whiskey gestookt wordt. Het gaat om een uniek recept dat enkel en alleen in Ierland wordt gebruikt. De term single pot still is dan ook beschermd, vergelijkbaar met champagne of mattentaarten.

Het unieke is het feit dat de mash bill – het recept – bestaat uit 50% gemoute en 50% ongemoute gerst. Dat zorgt voor een rijkere, ietwat kruidige toets in de finale whiskey. Alle batches worden gebotteld op 46%.

Het ging een vergelijkend onderzoek worden, want Alex had zowel batch 2 als batch 3 mee, alsook de nieuwe ‘unbatched’ die als maatstaf zal dienen voor de volgende batches. Ze zullen dus niet meer genummerd worden, maar deel gaan uitmaken van de core range van Teeling.

Teeling Single Pot Still Batch #2 is goudkleurig met een mooie viscositeit. Hij is zoet en pittig, maar vertoont tegelijkertijd flink wat granige toetsen. Ik krijg wat abrikozen en banaan op de neus. Op de tong is hij verrassend zacht, maar het fruit moet nu toch de duimen leggen voor het graan. In de afdronk daarentegen komt hij mooi tot zijn recht. Die is lang en zacht. Hij kan zijn leeftijd niet verbergen, maar Alex benadrukt dat dat ook helemaal niet hoeft. Het pretendeert niet ouder te zijn, maar is een showcase van hoe goed een jong product al kan smaken. En in die optiek kan ik hem geen ongelijk geven.

Teeling Single Pot Still Batch #3 is iets lichter van kleur. Hij lijkt in vele opzichten op de vorige batch, maar ik moet bekennen dat het verschil significant is en – in mijn (on)bescheiden mening – een pak minder verfijnd. Misschien heeft het feit dat hier geen witte wijnvaten in de mix gegaan zijn daar iets mee te maken? Minder fruit, meer ontbijtgranen en meer tannine waardoor deze iets droger is. De afdronk is tevens korter.

En dan werd het tijd om de nieuwe ‘unbatched’ te proeven en… ja, die verschilt toch weer danig van zijn voorgangers!

Teeling Single Pot Still ‘Unbatched’ schenkt een pak donkerder. Alex vertrouwt ons toe dat voor deze release enkel oloroso sherryvaten gebruikt werden. En dat merkt je meteen op de neus. Die is rond en smeuïg, lekker zoet op geel en donker fruit met een hint van noten, onrijpe banaan en abrikozenconfituur. Helemaal op de achtergrond en absoluut niet storend krijg ik nog een hint van afgestreken lucifer. Ik vind hem onmiddellijk lekker. Op smaak zet dat zich door en merk je dat deze zijn leeftijd (ongewild) wel kan verstoppen. Blind zou je deze makkelijk 7 jaar geven. Hij is best verfijnd met zijn licht drogende afdronk. Dit wordt – zeker met het sympathieke prijskaartje van om en bij de 50 EUR – volgens mij een voltreffer.

Ondertussen werd ons een heerlijk gerechtje voorgezet. Een terrine van varkensschenkel met babyprei, mosterzaad en pastinaak. Dat was smullen en paste prima bij deze whisky (of is het andersom?).

Dat was meteen ook de ideale gelegenheid om wat beter kennis te maken met mijn tafelgenoten. Mijn makker Marc en ik hadden tegenover ons het sympathieke koppel Gunther en Ann, twee whiskyliefhebbers met een uitgesproken mening en een geweldig gevoel voor humor. Dat maakte de avond alleen maar prettiger.

Nadat we de Single Pot Still range getest hadden, zette Alex de kleppers op tafel.

Neem nu bijvoorbeeld de volgende whiskey: Teeling 24 Year Old Vintage Reserve die ik enkele maanden geleden voor het eerst mocht ontdekken (hoewel hij al sinds 2016 op de markt is). Deze overheerlijke caleidoscoop aan geuren en smaken viel mij bijzonder mee. Dit stooksel uit september 1991 wond dit jaar bovendien de titel Best Single Malt op de World Whisky Awards. Ik ben niet verbaast. En toen ik mijn originele tasting notes in april schreef, stelde ik het volgende: ‘Turf?! Ja, ik geloof van wel.’ Alex bevestigde vanavond mijn vermoeden. Slechts 5ppm, maar mijn smaakpapillen hadden het dus bij het rechte eind.

Gunther vond hem ook erg lekker, maar niet in de zin van ‘geef me er nog maar eentje’. En laat zijn betere helft nu net de Bob van dienst zijn. ‘Mark, wil jij mijn glas dan?’ Beleefd als ik ben, wilde ik de dame tegenover mij niet teleurstellen, deze heerlijke nectar niet verloren laten gaan en… offerde ik me op. Zo ben ik nu eenmaal.

En terwijl we genoten van dit goddelijke vocht kregen we een lekkere Irish Stew van lamsschouder. Het was een klein kunstwerkje. Kudos aan de catering!

Het feestje was echter nog niet helemaal afgelopen. Alex had immers ook de Teeling 30 Year Old meegebracht, een single malt die in 1987 werd gestookt en 25 jaar rijpte op bourbonvaten en dan nog 5 jaar mocht slapen op White Burgundy vaten. Slechts 500 flessen van dit goedje werden op de markt gebracht en de kostprijs is niet van de poes. Reken op 1500 – 1750 EUR. Maar dat hij erg, erg lekker is, daar valt niet over te redetwisten. Na een eerste vleugje aceton – dat gelukkig snel wegtrekt – krijg ik geprakte banaan met Graeffesuiker, nectarine, mandarijn en perzik. Op smaak komen daar nog groene druiven en aalbessen bij. De afdronk is middellang, maar succulent en soothing. Een absolute topper. Op de vraag waar deze werd geproduceerd, kon Alex helaas geen antwoord geven. Mijn smaakpapillen schreeuwen Bushmills. Alex: ‘I can neither confirm, nor deny.’ Fair enough.

Wow, wat een uitstekende line-up. Uiteraard zijn de laatste twee een tikkeltje buiten categorie, maar ik kijk alvast uit naar de ‘unbatched’ Single Pot Still. Die verdient zeker een plekje in de barkast.

Na het officiële gedeelte was er nog ruimschoots de tijd op na te praten met de aanwezigen en werd er nog een after dinner cocktail op tafel getoverd: The Phoenix’ Neck, een heerlijke mix van Teeling Single Grain, enkele aromatische bitters en Erasmus Bond Ginger Ale. Een leuke afsluiter!

Bij het afscheid nemen werden we nog een leuk geschenkje in de handen gedrukt: een Teeling T-shirt. Wat een leuke attentie. Een groot woord van dank ben ik dan ook verschuldigd aan The Nectar voor de uitnodiging op dit geweldige evenement. Ik ben een tikkeltje gevoelig aan organisatie van een evenement (beroepsmisvorming, wellicht) en het maakt me dan ook altijd blij als een event vlekkeloos verloopt. Dat was hier absoluut het geval. Dikke proficiat.

Lekker spul geproefd in goed gezelschap, met lekker hapjes, een leuke spreker in een topkader. What’s not to like?

May the Malt be with you.



Coca-Cola Signature Mixers

Aankondigingen Posted on vr, september 13, 2019 07:00:25

Ik beken, ik ben al van kinds af een groot Coca-Cola drinker. Pepsi ging er bij mij gewoon niet in en andere merken (behoudens misschien die gekke Fritz Kola uit Hamburg) konden me nooit bekoren. Opgelet, niet alle smaakjes staan me aan, hoor. Doe mij maar de Classic, Light of Zero, uitzonderlijk de Cherry (vroeger was ik ook even verslingerd aan de teloorgegane Sango), maar blijf bij me uit de buurt met de Vanilla. Soit, ik drink wel graag een frisse cola, daar draait het om.

Maar mixen met drank deed ik raar of zelden, behoudens in mijn studententijd. Die ligt toch al even achter me. Toen dronk ik al wel eens een whisky-cola door een Johnnie Walker Red Label of een Lagavulin 16 aan te lengen met de klassieke Coca-Cola. In hartje zomer, indien voorzien van ruimschoots voldoende ijsblokjes, kan dat nog steeds genietbaar zijn. Ook een zogenaamde Smokey Coke – een combinatie van whisky met Drambuie en cola – heb ik al eens aangeboden gekregen. Viel best mee, maar ik was er niet kapot van. En de Cuba Libre (rum en cola), natuurlijk. Maar afgezien daarvan…

Ik zie persoonlijk weinig heil in het mixen van dark spirits met cola. Die mening moet ik misschien binnenkort bijsturen, want Coca-Cola komt nu met vier zogenaamde Signature Mixers op de markt.

Vijf vermaarde mixologists – een term die barmannen en –vrouwen zich enkele jaren geleden toe-eigenden omdat ze van mening waren dat ze meer doen dan een bar bemannen (of –bevrouwen) of cocktails schenken, ze zijn geëvolueerd tot spiritual advisors, zeg maar – mochten met cola-siroop (zonder koolzuur, gemaakt volgens het originele recept uit 1886), op een geheime locatie in Londen aan de slag. We schrijven maart 2018. De uitverkorenen waren Max Venning (Londen), Adriana Chia (Barcelona), Pippa Guy (Londen), Anthonia Naranjo (Barcelona) en Alex Lawrence (Londen).

Niet minder dan 200 verschillende ingrediënten stonden ter beschikking van deze cocktailbedenkers die twee dagen lang mochten experimenteren om zo tot de perfecte mix te komen. Aan het eind kreeg een testpanel de verschillende frisdranken (het blijft immers cola, niet vergeten) voorgeschoteld en op basis van die feedback werden de vier Signature Mixers geselecteerd.

Fast Forward naar mei 2019 en de flesjes worden losgelaten – in prachtige Hutchinson-flesjes die de voorganger van de iconische contourfles zijn, overigens – op de Britse cocktailscene losgelaten. Want waar beter uitproberen dan in de bar, waar het bredere publiek kennis kan maken met deze nieuwe cola’s? In september 2019 zijn ze eindelijk ook in onze bars te proeven – in de mix, welteverstaan.

De vier smaken zijn Smoky, Spicy, Herbal & Woody.

Nu ben ik geen mixologist, verre van zelfs, dus ga ik me beperken tot het proeven van de cola’s an sich en u gewoon vertellen waarmee ik denk dat ze best te mixen zijn. Mijn cocktails zijn dus erg eenvoudig, maar wel makkelijk te maken, natuurlijk. Maar laat ik daar meteen aan toevoegen dat je vooral zelf moet gaan experimenteren. Niets is leuker, toch? Immers, vanaf september zouden de flesjes gewoon in de betere drankenhandel beschikbaar moeten zijn.

Smoky

Deze is ontworpen door Max Venning.

Deze ruikt alleszins erg lekker. Ik krijg toetsen van pijptabak en geroosterde pecanoten, maar ook iets medicinaals als mercurochroom. Geroosterde eik ook. En dan kaneel bij de vleet. Op smaak is het inderdaad wat rokerig, maar uiteraard ook erg zoet (’t is cola, hé, Mark!). Ha, als cola-drinker zou ik deze zelfs gewoon in de mijn koelkast willen hebben staan.  Erg lekker.

Ik mix ‘m graag met zowel een goeie bourbon (bv. Woodford Reserve) als een Speyside Scotch, maar hij werkt ook prima met een Islay. Mijn favoriete combo was echter met de Mackmyra Äppelbom.

Spicy

Deze is ontworpen door het duo Adriana Chia en Pippa Guy (die laatste werkt bij Savoy London, de tweede beste cocktailbar ter wereld).

Oh, da’s iets heel aparts op de neus. De cola wordt hier mooi overmeesterd door zachte gember, flink wat limoen en florale toetsen. Ik zie rozemarijn en jasmijn op het label staan. Ze zijn hiermee niet gierig geweest. Maar op smaak is het top. Flink kruidig inderdaad, met aardse toetsen en na enkele ogenblikken duidelijke toetsen van chilipepers.

Ik mix ‘m graag met een kruidige rum (bv. Barcardi Spiced Rum, maar met de Bielle van Asta Morris mixte hij ook prima!) en werk af met een schijfje roze pompelmoes. Maar mijn favoriete combo was met de Bas-Armagnac 1985 van Domaine De Baraillon.

Herbal

Deze is ontworpen door Antonio Naranjo.

Kauwgom! Dat is het eerste wat in me opkomt als ik deze cola ruik. Zeer minty en flink wat groene kruiden en grassen. Citroengras op kop. De dille haal je er zo uit. Op smaak is hij erg fris en zoetzuur wat hem an sich niet de lekkerste maakt van de reeks, maar wellicht wel zeer interessant om te mixen.

Ik mix ‘m graag met Wagging Finger Oude Genever en een schijfje limoen, maar hij deed het ook erg goed met vodka. Voor het meest verrassende effect, mix deze met wat… cognac! Ik probeerde het met de Fins Bois Château De Clam van Gabriel & Associes. Heerlijk!

Woody

Alex Lawrence, die tot voor kort de hoofd bartender was van ’s wereld beste cocktailbar Dandelyan te Londen, ontwierp deze mixer.

Op de neus is hij erg zoet en citrusachtig met flink wat vanille en nog een vleugje peper. Volgens het label ook patchoeli en basilicum, maar dat haal ik er niet meteen uit. Het gekke is dat ik na een minuutje echt het gevoel krijg aan een plank te ruiken. De naam is dan ook erg goed gekozen. Op smaak is hij het minst complex van de vier, naar mijn (on)bescheiden mening, maar toen ik hem als mixer gebruikte deed hij wonderwel zijn werk door het zoete van de bourbon te versterken, terwijl er mooie houtachtige toetsen werden toegevoegd.

Ik mix ‘m graag met Jack Daniel’s Gentleman Jack en partjes citroen. Fast & easy. Maar met een exotische whisky werkt het ook, hoor. Probeer hem maar eens met een single cask van Paul John. Voor bedankingskaartjes: u heeft mijn adres.

Leuk! Dat is het minst wat je hiervan kan zeggen. En veelzijdig. Het is een leuke twist op de klassieke Coca-Cola en zal menig cocktailliefhebber terug richting cola sturen. Dat ze er leuk uitzien zal de gewone consument (zoals u en ik) er misschien toe aanzetten om ze ook thuis te hebben staan. Ga ik daarom mijn gasten minder gin & tonic serveren en meer dark spirits met één van deze cola’s? Euh… ja, ik denk het wel! Zeker nu de zomer voorbij is. De combinatiemogelijkheden zijn zo groot dat je er flink wat leuke (al of niet complexe) cocktails mee kan maken en uw gasten verwennen. En dan zijn ze bij de frisdrankengigant in hun opzet geslaagd, me dunkt.

May the Malt be with you!



Tien jaar Port Askaig

Tasting Notes Posted on do, september 12, 2019 07:00:36

Elixir Distillers viert dit jaar het feit dat Port Askaig – hun label van Islay single malt – ondertussen tien jaar op de markt is. Daarom lanceerden ze een speciale 10-jarige single malt op een totaal van 10.000 flessen op een alcoholpercentage van 55.85%, wat overeenkomt met de latitude van het dorpje op Islay.

Misschien eerst toch even kaderen, alvorens we aan het proeven gaan.

Elixir Distillers is de (nieuwe) naam van het bedrijf van Sukhinder Singh, eigenaar van The Whisky Exchange, de bekende online whiskyshop (met ook fysieke winkels). Onder Specialty Drink Ltd brachten ze naast Port Askaig ook Islay malts uit in de reeks Elements of Islay in die leuke apothekersflesjes van 50cl. Tot slot is ook de reeks The Single Malts of Scotland van hun hand. Maar sinds kort heet het bedrijf dus Elixir Distillers, een verwijzing naar de vergevorderde plannen om een distilleerderij met dezelfde naam op Islay neer te poten.

Maar terug naar de whisky van Port Askaig. Deze is namelijk genoemd naar de kleine ferryhaven aan de oostkust van Islay, op een spreekwoordelijke steenworp van de distilleerderij Caol Ila. Het is overigens genoegzaam bekend dat de whisky Port Askaig – vooral in de beginjaren – van Caol Ila afkomstig was. Maar in die afgelopen tien jaar is daar wel flink verandering in gekomen. Ondertussen werden er al een heleboel Port Askaig op de markt gebracht die afkomstig zijn van andere distilleerderijen op Islay, waaronder Bunnahabhain en Lagavulin. Het is dus fout te denken dat het allemaal Caol Ila zou zijn. Die tijd is al even achter ons. Er zijn zelfs al enkele Port Askaig op de markt waarvan het bedrijf zelf toegeeft niet te weten van welke Islay distillery het vat vandaan kwam! Maar dat het stuk voor stuk lekkere Islay whisky betreft, daar is iedereen het wel over eens.

Dankzij importeur The Nectar ontving ik onlangs een mooi pakketje met 5 samples van Port Askaig bottelingen die momenteel op de Belgische markt beschikbaar zijn. Ik geef u daarom erg graag een korte impressie van deze releases, zodat u kan kiezen welke van deze u graag onder uw kerstboom laat leggen. Want geef toe, Port Askaig is toch op zijn lekkerst in de winter, nee?

OK, daar gaan we!

Port Askaig 8 Year Old – 45.8%

Dit is het vlaggenschip van Port Askaig en elke batch wordt gemaakt van 40 tot 60 vaten, allemaal afkomstig van Caol Ila (in het verleden is dit al eens een Lagavulin geweest!). Hij is bijzonder bleek, als witte wijn. Zoet en zilt tegelijk op de neus. Stokvis, citroensap en vanille. Lekker gepeperd op de tong met appels, citrus en zeewier. Jonge Caol Ila, ik kan er niet genoeg van krijgen. En deze heeft een lekker lange afdronk bovendien. Bang for your buck!

85/100 (pakweg 50 EUR)

Port Askaig 10 Year Old, 10th Anniversary Edition – 55.85%

De 10.000 flessen van deze verjaardageditie werden samengesteld met whisky uit first fill bourbonvaten, refill hogsheads en sherrybutts, gebotteld op 55.85%, wat de geografische noorderbreedte is van het havenstadje op Islay. De whisky is afkomstig van Coal Ila. Tussen stro en zonlicht qua kleur wordt ik blij verrast door een neus op citrus, vanille, perzik en honing, aangevuld met zeezout en zachte rook. Een schoolvoorbeeld van Caol Ila op sherry met enkele bourbontoetsen. Grootse neus. Hij is perfect drinkbaar zonder water en absoluut heerlijk. Citrus, Granny Smith, honing, noten, ananas op de barbecue en spek. Zilt versus zoet, terwijl assen aan de kant toejuichen. In de er lange afdronk zijn het citrus en groene kruiden die de plak zwaaien. Een karrenvracht aan assen op het sterfbed. Aanrader!

88/100 (pakweg 80 EUR)

Port Askaig 14 Year Old – 45.8%

Deze release is een limited edition en is afkomstig van Bunnahabhain, aan de noordoostelijke kust van Islay. Het is een distillaat van 2004 en rijpte op ex-bourbon barrels. Strokleurig bij het schenken. Biedt op de neus vooral tropisch fruit (denk ananas en banaan) en stalgeuren. Iets fris muntig en subtiele rook. Geweldige neus! Karamel en zilt gaan head-to-head op de tong, terwijl assen en drogende eik aan de zijlijn supporteren. Op de afdronk wordt hij een beetje dirty, zeg maar. Zoethout en melkchocolade op het sterfbed. Ik hou hier wel van!

86/100 (pakweg 80 EUR)

Port Askaig 100 Proof – 57.1%

De 100 Proof is – net als de 8-jarige – onderdeel van de core range. Het verschil zit ‘m in het feit dat de vaten tussen de 7 en de 9 jaar oud zijn, maar wel op een genereuze 57.1% wordt gebotteld. Net als de 8-jarige is hij zo bleek als witte wijn.  De neus is erg vergelijkbaar met de 8-jarige maar met meer assen en peper en flink wat aardse tonen. Goed hoor! Op smaak is hij lekker punchy en brak, terwijl vanille en citrusfruit proberen door te breken. Gerookte ham verschijnt, alsook iets van barbecue hoewel ik er niet meteen de vinger op kan leggen. Heerlijk. De finish is lang, warm, gepeperd op zoethout met citrus op het sterfbed. Een krachtpatser en zijn geld meer dan waard.

86/100 (pakweg 60 EUR)

Port Askaig 28 Year Old – 45.8%

Dit is een robuuste peaty malt van Islay, maar de afkomst is topgeheim. Maar liefst 28 jaar lang rijpte de whisky op refill Amerikaanse hogsheads. Hij schenkt licht goudkleurig en heeft een mooie viscositeit. Ik vermoed Caol Ila als ik mijn neus in het glas steek. Zeker ben ik natuurlijk niet, maar deze vertoont toch veel kenmerken van die distilleerderij. Flink wat citrus, vanille, wit en geel fruit, abrikozen en mango, dennenappels, menthol en zachte turf. Maar ook zalf, pleisters en zilt. Erg rond en verrassend zacht. De turf is er bijna uitgerijpt, zeg maar. Op smaak wordt hij plots verrassend krachtig met gember, peper en zoethout, terwijl het fruit stand houdt, maar net niet tropisch wordt. De rook wordt groots. Iets van noten en pompelmoes, alsook zwarte thee die te lang getrokken heeft. Mooi bittertje. De balans is prima. Wordt midpalate licht drogend, maar is vooral zilt en gepeperd. De afdronk duurt een eeuwigheid op assen, turfrook, zilte en wat peper. Bangelijke Islay whisky, hoewel hij wat jonger aanvoelt dan zijn 28 jaar.

88/100 (pakweg 330 EUR)

Nou, nou, dat was een leuke proefnamiddag. Allemaal toppertjes (ok, toegegeven, ik ben zot van dit soort whisky) met de 10th Anniversary en de 28-jarige als uitblinkers.

Met mijn oprechte dank aan The Nectar en Elixir Distillers voor de samples.

May the Malt be with you!



Caperdonich 18 Year Old 1996 Blackadder Raw Cask

Tasting Notes Posted on wo, september 11, 2019 07:00:19

Distilleerderij: Caperdonich
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Caperdonich 18 Year Old 1996/2014 Blackadder Raw Cask, Hogshead #82239, 318 bts
Kleur: witte wijn
ABV: 50.2%

Kokosnoot

Blackadder’s unique selling point is wellicht de restjes van het vat dat in de fles blijft hangen. Kleine zwarte visjes, zeg maar op de bodem van de fles. De bottelingen heten niet voor niets Raw Cask, hoewel dat natuurlijk ook naar de vatsterkte refereert. Zo’n 5 jaar geleden bottelden ze deze Caperdonich 1996. Erg bleke dram wel.

De neus is erg licht en vertoont alle kermerken van een bourbon vat: graankoekjes, vanille, kokosnoot, witte chocolade en wat appel. Dan de schil van pompelmoes met een licht bittertje. Iets van suikerspin en een florale noot. Eerder onschuldig en toch krijg ik onmiddellijk zin om dit aan de lippen te zetten.

De daad bij het woord voegend ontdek ik een romige malt, licht gekruid, op Granny Smith appels, witte peper, kokosnoot en… nog meer kokosnoot. Lijkt wel of ik een Bounty in mijn mond heb gestoken, sans le chocolat, weliswaar. Wat zoethout en gember steken de kop op. Vanille op de achtergrond. De alcohol is prima geïntegreerd. Dit is erg drinkbaar zonder de nood om water toe te voegen.

De afdronk is middellang, erg zoet op gesuikerde pompelmoesschillen en peper. Licht drogend naar het einde toe.

Erg mooie, zomerse single malt van een vergane glorie. Ik lust er wel pap van!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 22-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Caperdonich 23 Year Old 1980 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice

Tasting Notes Posted on di, september 10, 2019 07:00:23

Distilleerderij: Caperdonich
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Caperdonich 23 Year Old 1980/2003 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice
Kleur: goud
ABV: 46%

Van Geel naar Wit

Dit is nog zo’n golden oldie, zeg maar. Een Caperdonich uit 1980, gebotteld door één van Schotland’s oudste en bekendste bottelaars – Gordon & Macphail – een jaar na de sluiting van deze Speysider. Da’s ondertussen toch ook al 17 jaar geleden geleden.

Ik moet bekennen dat ik de neus in eerste instantie betrekkelijk alcoholisch vind. Wit fruit, honing, groene druiven en dan een hint van menthol. Kruisbessen en aalbessen. Verrassend kruidig en herbaal. Echt goed, hoor. Tikkeltje old school. Tja, ik was tien toen dit spul uit de alambiek liep.

Goeie body, meteen fris fruitig en kruidig. Erg levendig ondanks de lange tijd op fles. Citrusfruit vooral, denk limoen en pomelo. En appels, maar ook peren. Evolueert van geel naar wit, als u me kan volgen. Ongetwijfeld een refill sherryvat. Wat een lekker spul, zeg. Perfecte dosis peper en munt. Prima balans.

De afdronk mocht wat mij betreft nog net iets langer zijn, maar de pret kan al lang niet meer op.

Dit is een gouwe ouwe Caperdonich. ‘Zo maken ze ‘m niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn.

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 22-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Caperdonich 18 Year Old 1995 Chieftain’s Choice

Tasting Notes Posted on ma, september 09, 2019 07:00:39

Distilleerderij: Caperdonich
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Caperdonich 18 Year Old 1995/2014 Chieftain’s Choice, Sherry Hogshead 95054/95057, 1.016 bts
Kleur: amber
ABV: 46.0%

Ademen

Benny is één van de vaste proevers op de tastings die ik in Gent organiseer. En tijdens zo’n tasting stopte hij me een sample in de hand. ‘Deze moet je proeven’, vertrouwde hij me toe. Het was een Caperdonich van maar liefst 18 jaar oud, gerijpt op sherryvaten – een vatting van 4 hogsheads. Nou, Benny, daar ben ik even voor gaan zitten.

De neus heeft wat tijd nodig, begint eerder gesloten. Maar eens hij wat geademd heeft krijg ik mooie toetsen van appeltaart, erg lichte honing, walnotenlikeur en iets van pruimtabak. Na enkele ogenblikken wordt dat aangevuld met appelsien en… euh… mosterdzaad? En nog een heel klein beetje gedroogde bloemen. Mooi, hoor. En hoe langer je hem laat ademen, hoe mooier hij wordt. Gun hem die tijd.

Prima body. Lekker olieachtig. Nu komt het citrusfruit eerst. Flink wat appelsien, mandarijn en citroen, een mooie dosis honing en iets van chili peper en kinine voor een kruidig randje. Zo kruidig zelfs, dat ik even denk turf te proeven. Dat kan toch niet? Of wel? Neen, dat kan ik niet geloven. De appels zijn nu ver te zoeken, maar lekker is dit alleszins.Het mosterdzaad van in de neus komt in de finish in volle glorie terug. Een pepertje op het sterfbed, hand-in-hand met wat appelsienen.

Caperdonich is toch zo’n beetje een onontdekt juweel, dat pas na sluiting zijn cultstatus kreeg. Daardoor is hij gelukkig nog steeds betrekkelijk betaalbaar. Zo kan je deze fles nog steeds kopen voor minder dan 200 EUR. Aanrader. Dankjewel, Benny! Ge hebt iets tegoed van mij…

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 04-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Balblair 12 Year Old 2006 Hand Bottling

Tasting Notes Posted on zo, september 08, 2019 07:00:56

Distilleerderij: Balblair
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Balblair 12 Year Old 2006 Hand Bottling, OB 2018, Cask #702
Kleur: zonlicht
ABV: 55.5%

Papier-maché

Als je een distilleerderij bezoekt, is het vaak moeilijk te weerstaan aan de exclusieve distilleerderijbotteling. Ik weet er alles van. Maar deze werd door mijn whiskygabber Marcel afgevuld en ik was zo fortuinlijk om een sample te mogen ontvangen. Deze Balblair rijpte 12 jaar lang. Het betreft een single cask, op vatsterkte, iets wat je niet al te vaak ziet bij deze Highland distilleerderij.

Zomerse neus op kweepeer, appels en een karrenvracht aan vanille. Hint van sultanas en iets van lychee. Maar ook snuiftabak en… papier-maché. That’s a first. Hint van drop, zoals de bekende krijtjes uit Nederland, met de witte suikerrand. Aangenaam, zonder meer.

Hij komt verrassend zacht binnen, moet ik zeggen. Druivensap, bloemsuiker, limoen, pompelmoes, appels en weer een grote dosis vanille. Maar wat wordt deze snel bitter, zeg. De pompelmoes wordt kinine, wordt tannine. Weinig meer, moet ik bekennen, wat me toch een beetje op mijn honger laat zitten.De middellange afdronk biedt niets nieuws.

Ik beken: ik had hier meer van verwacht. Dit is maar een gewone Balblair met meer alcohol dan de standaardbottelingen, maar niet veel meer dan dat. Bedankt, Marcel!

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 12-06-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Balblair 2002 1st Release

Tasting Notes Posted on za, september 07, 2019 07:00:08

Distilleerderij: Balblair
Regio: Schotland (Highlands)
Fles: Balblair 2002 1st Release, OB 2012, 1st fill bourbon barrels
Kleur: witte wijn
ABV: 46%

Pompelmoes

Balblair stond lange tijd bekend omwille van het feit dat ze geen leeftijdsaanduidingen op hun flessen zetten, maar jaartallen – de zogenaamde vintage. Maar sinds maart 2019 wordt de range vernieuwd en komen er terug leeftijden op het label. Zo zijn er de nieuwe 12-, 15- en 18- en 25-jarige Balblair, allemaal gebotteld op 46%. De 25-jarige gaat u wel zo’n 600 EUR kosten. Ik probeer nog een oldie uit 2002, gebotteld in 2012, dus zo’n tien jaar jong. Veel bleker dan dit, worden ze niet.

Het start fris, jong en onschuldig op de neus. Wat boomgaardfruit, limoen, meloen, kruisbessen, groene druiven, allemaal heel zomers en fris. Floraal ook. Ik heb wilde bloemen, hooi, en kamille. Moutsuiker en een flinke dosis honing. Een blaadje munt. Braaf.

Dat wordt mooi verdergezet in de mond, hoewel er een licht zurige en bittere toets bij komt. Pompelmoes wordt erg groot en er verschijnen tevens flink wat peper, gember en eik. Tikkeltje zesty. Stukken beter dan de neus beloofde, maar nog altijd betrekkelijk eenvoudig.

De afdronk is bitterzoet op meer pompelmoes, maar het wordt wat verzacht door toetsen van ananas en sappige peren.

Erg zomerse whisky die je zonder nadenken op tafel kan zetten als er vrienden komen: glazen op tafel en gooi de kurk maar weg. De fles overleeft de avond niet. Bedankt voor het sample, Patrick!

82/100

Geproefd door Mark Dermul op 12-06-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Inchgower 13 Year Old 2006 Malts of Scotland

Tasting Notes Posted on vr, september 06, 2019 07:00:55

Distilleerderij: Inchgower
Regio: Schotland (Speyside)
Fles: Inchgower 13 Year Old 2006/2019 Malts of Scotland, Sherry Hogshead #MoS19009, 222 bts
Kleur: vol goud
ABV: 53.8%

Zilt & Zoet

De Inchgower Distillery in Bucky werd in 1871 gebouwd. Al sinds 1936 is het een belangrijk onderdeel van de blend Bell’s, maar ook andere blenders zien heil in deze Speysider. Denken we maar aan Johnnie Walker en White Horse. Als single malt komt hij amper op de markt – officieel bedoel ik dan – dus mogen we blij zijn dat hij regelmatig onafhankelijk gebotteld wordt, zoals dit sherryvat van het Duitse Malts of Scotland.

Verrassend groene neus, moet ik zeggen. Naast wat typische zoete toetsen als van karamel, appelsien en sultanas, krijg ik hier toch vooral plantenresten, kruidenmix en bouillon. Erg umami, eigenlijk, waardoor deze zich niet makkelijk laat appreciëren op de neus.

Op de tong is het al wat makkelijker. Fruitig en umami, kruidig en warm. Ik moet daar toch onmiddellijk aan toevoegen dat ik het geen makkelijke combinatie vind. Het is zilt en zoet tegelijkertijd, waardoor de balans een beetje zoek lijkt. Wat aardse toetsen doorspekt met wit fruit en karamel aan de ene kant, Maggimix aan de andere. Toch even wennen.

In de middellange afdronk krijg ik meer van hetzelfde, weliswaar verpakt in een mooi streepje woodsmoke.

Moeilijk. Ik ben er echt niet uit of ik hem nu wel of niet lekker vind. Hoe schizofreen is dat? Zo’n 80 EUR. Thx, Manny!

83/100

Geproefd door Mark Dermul op 04-08-2019
(om andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Kavalan Distillery Reserve Rum Cask

Tasting Notes Posted on do, september 05, 2019 07:00:29

Distilleerderij: Kavalan
Regio: Taiwan
Fles: Kavalan Rum Cask Distillery, Cask #M111104019A, 381 bts, 300ml
Kleur: vol goud
ABV: 56.3%

Sensatie

Toen ik in januari 2019 Taiwan bezocht, bracht ik van de Kavalan de twee Distillery Reserve bottelingen mee: een Peaty Cask en een Rum Cask. De Peaty Cask bleef in Gent, de Rum Cask ging naar Zoetermeer. Toen mijn gabber Manny mijn tasting notes online las, besloot hij bij zijn volgende bezoek de fles gewoon terug mee te brengen en samen met mij open te maken. That’s what friends are for! En lekker dat hij was…

Aromatische en bijna geparfumeerde neus op zowel Europees als tropisch fruit. Denk appel, kweepeer, kiwi, mango, mandarijnen en kruisbessen. Heerlijk fruitig met een klein streepje woodsmoke. Er zit ook nog een florale hint in, zij het helemaal achteraan. Bijna potpourri. Iets van wierrook en menthol. Dit is goed, hoor!

Hij is mondvullend, bijna romig, en onmiddellijk erg zoet, maar tevens erg kruidig. Je weet niet waar eerst kijken (nou ja, proeven). Links krijg ik geel en wit fruit, rechts krijg ik zwarte peper, kruidnagel en zelfs wat currypoeder. De speekselklieren gaan in overdrive om de kruiden wat te blussen, waardoor het fruit duidelijker wordt. Ananas op de barbecue, gebakken appels en bittere appelsienen. Het hout laat zich niet onbetuigd en zorgt voor een zacht bittertje, waardoor deze Aziatische malt mooi in balans komt.

De afdronk maakt de smaaksensatie helemaal af. Zoet, kruidig, warm en lang. Je mond blijft wel betrekkelijk droog achter.

Een compleet ander beestje dan de Peaty Cask, maar zeker even goed. Dat zegt veel over de kwaliteit van de spirit, me dunkt. Kavalan is top. Thanks, Manny!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar
www.whivie.be).



Sun Shine 20 Year Old 1995 Wakatsuru

Tasting Notes Posted on wo, september 04, 2019 07:00:35

Distilleerderij: Wakatsuru Saburomaru Distillery
Regio:
Japan
Fles: Sun Shine 20 Year Old 1995/2015 Wakatsuru, 500 bts
Kleur: koper
ABV: 50.0%

Houterig

Er wordt gefluisterd dat deze Sun Shine whisky geen import betreft, maar wel degelijk in Japan gestookt en gerijpt is. Zou zomaar kunnen. Wakatsuru Shuzo was een brouwerij, opgericht in de 19e eeuw, die vooral sake maakte. Pas in 1952 begonnen ze zich bezig te houden met de productie van whisky en in 2016 werd een crowd-funding campagne gelanceerd om de distilleerderij nieuw leven in te blazen. Ze hebben een aantal single casks uit de jaren 1990 op de markt. Ook een blend – die naar de naam Moon Glow luistert – werd vorig jaar gelanceerd. Maar dat zijn dus oude stocks, want met de crowdfunding werden wel degelijk volledig nieuwe stookketels aangekocht. Wat er ook van zij: dit is hun Sun Shine 20 Year Old 1995 die in een keramische fles wordt gepresenteerd.

De neus is enerzijds zoetzuur op appelmoes, kruisbessen en citroensap, anderzijds erg houterig. Flink wat blank hout, vers gezaagde planken en houtschaafsel. Een tikkeltje spirity. Fris en zomers, maar ontbeert wel een beetje de finesse die je gewend bent van de grotere spelers.

Mooi olieachtig op de tong, maar vertoont nu een chemisch kantje dat me helemaal niet kan bekoren. Zoet op wit fruit en citrus, wederom, maar erg bitter van het hout en dat chemische zoetje stoort me vanaf de tweede slok mateloos. Wat karamel en honing proberen de meubelen nog te redden, maar het is hopeloos.

Ook in de middellange, zacht gepeperde afdronk, is het één en al hout en bitterheid.

Vandaag de dag betaal je hiervoor al makkelijk 350 tot 500 EUR voor. Te gek voor woorden. Beschamend. Toch bedankt, Andy!

78/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar
www.whivie.be).



Taketsuru 21 Year Old Pure Malt

Tasting Notes Posted on di, september 03, 2019 07:00:10

Distilleerderij: Nikka
Regio:
Japan
Fles: Taketsuru 21 Year Old Pure Malt
Kleur: koper
ABV: 43%

Drie druppels

Taketsuru is een Japanse Pure Malt uit de Nikka stal, samengesteld met single malts van zowel Yoichi als Miyagikyo. De versies met leeftijdsaanduiding (12, 17, 21, 25 en 35) zijn ondertussen niet meer te vinden – of onbetaalbaar – aangezien Nikka ze niet meer uitbrengt. Enkel de NAS-versie is nog courant verkrijgbaar tot nader bericht. Ik ben dan ook maar wat blij dat mijn makker Peter een fles heeft en mij daar een gul sample van afgoot.

Ronde neus op tropische vruchten (ananas, mango, passievrucht, appelsien), aangevuld met pijptabak en iets van chocolade met pralinévulling. Best wat noten. Romig en zoet. Een druppel balsamico, een druppel bouillon en een druppel bloed. Een streepje woodsmoke en stoffig element waar ik niet meteen de vinger op kan leggen. Heerlijk.

Op de tong ontplooit zich een malt die enerzijds lekker zoet en fruitig is, maar anderzijds ook onmiddellijk lekker kruidig. Tropisch fruit wordt nu bijgestaan door wat pruimen en pompelmoes, walnoten en verse vijgen, terwijl zwarte peper, kaneel en kardemom hem een prikkeltje bezorgen. Iets van lapsang souchong thee. Dat streepje rook wordt zelfs betrekkelijk groot.

En net wanneer je denkt dat deze blended malt alles gegeven heeft wat hij kan, verschijnt er in de middellange finish nog een frisse toets van menthol.

Als single malts instrumenten zijn en blends een symfonie, dan is dit een meesterwerk. De Zevende van Nikka. Klinkt nog goed, ook. Bedankt, Peter!

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 03-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar
www.whivie.be).



Mark’s Whisky Ramblings 273: The Fenians 16 Year Old 2002 for MMM

Mark's Whisky Ramblings Posted on ma, september 02, 2019 19:57:05

Elk jaar proberen we in onze reeks een buitenbeetje te steken. Dit jaar pakken we uit met… een Ierse single malt! We noemden hem The Fenians. De term komt oorspronkelijk uit de Ierse mythologie van de Fianna, een groep van legendarische krijgers aangevoerd door Fionn mac Cumhail. Vandaag de dag is Fenian eerder een denigrerende term in Ierland waarmee Ierse nationalisten en/of katholieken worden bedoeld, voornamelijk in Noord-Ierland. De term wordt ook in Schotland gebruikt om te refereren aan de Schotse katholieken of Schotten van Ierse afkomst. We zijn maar wat trots op onze Ierse ontdekking, want dit fruitbommetje zal ons heel de nazomer een glimlach op het gezicht bezorgen.

Genieten met Grote G!



The Fenians 16 Year Old 2002 for MMM

Tasting Notes Posted on zo, september 01, 2019 07:00:50

Bottelaar: Mark & Manny’s Malts
Regio: Ierland
Fles: The Fenians 16 Year Old 2002 for Mark & Manny’s Malts, 50 bts
Kleur: zonlicht
ABV: 53.2%

De Fenians

Elk jaar proberen we in onze reeks een buitenbeetje te steken. In de Animal Series was dat de Franse Armorik single malt, in de Galaxy Series de Invergordon single grain, in de Antarctica Series de Tennessee whiskey en dit jaar pakken we uit met… een Ierse single malt! We noemden hem The Fenians. De term komt oorspronkelijk uit de Ierse mythologie van de Fianna, een groep van legendarische krijgers aangevoerd door Fionn mac Cumhail. De mythologische verhalen worden de Fenian Cycle genoemd. Vandaag de dag is Fenian eerder een denigrerende term in Ierland waarmee Ierse nationalisten en/of katholieken worden bedoeld, voornamelijk in Noord-Ierland. De term wordt ook in Schotland gebruikt om te refereren aan de Schotse katholieken of Schotten van Ierse afkomst.

Het label werd wederom ontworpen door de onovertroffen Jurgen Robyns. Onze Ier rijpte 16 jaar lang op een bourbonvat.

De neus is lekker waxy op wit fruit, kiwi, banaan en munt. Nog wat abrikoos en perzik. Een herbaal kantje laat zich niet onbetuigd: boterbloemetjes en varens in de zon. Tot slot nog wat amandelschaafsel. Hola, de zomer is nog niet voorbij!

Er stevige aankomst op de tong met een mooi kruidig randje van witte peper. Al snel wordt dit een klein bommetje met wit fruit, banaan, stekelbes, grapefruit, lychee en de schil van papaya. Nog wat witte chocolade met marsepein. Munt komt stevig opzetten. Man, man, man, wat is dit lekker.

Zalig middellange afdronk die warm en fris tegelijkertijd is, met een floral toets op het sterfbed.

We zijn maar wat trots op onze Ierse ontdekking, want dit fruitbommetje zal ons heel de nazomer een glimlach op het gezicht bezorgen. Genieten met Grote G! Beschikbaar vanaf 2 september via www.mmmalts.com. Enjoy!

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 16-06-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be).



Caol Ila 22 Year Old Feis Ile 2019

Tasting Notes Posted on za, augustus 31, 2019 07:00:30

Distilleerderij: Caol Ila
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Caol Ila 22 Year Old Feis Ile 2019, Sherry-treated American Oak Casks, 3.000 bts
Kleur: oud goud
ABV: 58.4%

#happydance

Ik heb er even op moeten wachten, maar dankzij een Schotse makker kon ik eindelijk toch de hand leggen op deze Feis Ile 2019 release van mijn favoriete distilleerderij op Islay: Caol Ila. Erg leuk vind ik het feit dat er transparant op het label wordt vermeld dat deze whisky rijpte op ‘sherry-treated American Oak casks’.

OMG… al bij het schenken wordt ik het gewaar: dit is weer een bangelijk goeie Caol Ila. Het begint al met die mooie, subtiele invloed van de sherry, die zorgt voor een hint van aardbei en heidehoning. Maar laat er geen twijfel over bestaan: dit is een prachtige coastal neus met zeezout, schelpjes op het strand, gedroogd zeewier, jute zakken gevuld met citroen en enkele blaadjes munt en tot slot een hint van wondenpleisters. Ondanks het hoge ABV is deze absoluut toegankelijk op de neus.

Yup, ik doe nu al een #happydance (een leuke hashtag die ik zelf lanceerde op Instragram, nvdr), want ook op smaak is het er boenk op. Een prachtige mix van zoet versus zilt met rood fruit, ahornsiroop en zelfs chocolade met pralinévulling tegenover zwarte olijven, leder, citroenen en mandarijnen, zeezout en teer. Iets van groene thee, zwarte peper en gerookte ham. Maar wat een elegantie! En perfect drinkbaar, hoewel de alcohol zich nu iets meer laat voelen dan op de neus.

De afdronk – euh… de Afdronk – is quasi perfect, waarbij het zoete snel plaats maakt voor het zilte.

Out of this world goed! De sherry was subtiel, doch onmiskenbaar en een stroke of brilliance, als u het mij vraagt. Thanks, Neil, for getting me two bottles of this beauty!

93/100

Geproefd door Mark Dermul op 31-07-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be)



Caol Ila CI4 Elements of Islay

Tasting Notes Posted on vr, augustus 30, 2019 07:00:23

Distilleerderij: Caol Ila
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Caol Ila 1999/2012 CI4, Elements of Islay, Specialty Drinks, hogsheads, 500ml
Kleur: stro
ABV: 58.7%

Intens

Elements of Islay behoeft niet echt nog een introductie. Deze apothekersflesjes van 50cl, uitgebracht door Specialty Drinks – nu Elixir Distillers geworden – brengt Islay malts uit met een code op het label die doet denken aan de tabel van Mendeljev. Deze CI4 is de 4e Caol Ila, ondertussen toch al 7 jaar op fles. Gek genoeg heb ik zelf nog maar 11 van deze Elements geproefd en dit is de eerste Caol Ila. Hij werd reeds in 2012 op de markt gebracht en betreft een aantal vaten uit 1999,dus zo’n 12 jaar oud. De nieuwste release is de CI12. We hebben dus nog wat inhaalwerk te doen, maar eerst CI4 deze dus.

Stevige maar erg cleane neus op wit fruit en citrus, zeebries en turf. Iets van haarspray (wat? Yup!) en laurierblaadjes, aangevuld met wat plasticine, aardappelpuree en gerookte witte vis. Ik knik instemmend en glimlach.

Knal! Dat is een trap tegen je tanden, zeg! Erg intens, bijzonder rokerig en kruidig. Het fruit is nu allemaal citrus: van limoen langs citroen tot pompelmoes met een karrenvracht aan peper en zoethout, een flinke dosis zeezout en – yes! – een prachtige toets van zoetzure turf. Ik ben nu echt heftig aan het ja-knikken.

In de lange, kruidige afdronk is het vooral peper en turf met een zilt randje. En echt geweldig. Dit is niet meer knikken, dit is headbangen.

Ik proefde deze op een vrijdagavond. Het gaat al erg hard moeten regenen in de komende twee dagen om mijn weekend nog te verknallen.

88/100

Geproefd door Mark Dermul op 09-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be)



Caol Ila 14 Year Old 2005 Gordon & Macphail Connoisseurs Choice

Tasting Notes Posted on do, augustus 29, 2019 07:00:42

Distilleerderij: Caol Ila
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Caol Ila 14 Year Old 2005/2019 Gordon & Macphail, Connoisseurs Choice, Hermitage Wood Finish, Batch 19/013, 3.708 bts
Kleur: brons
ABV: 45%

Dracula

De Connoisseurs Choice van Gordon & Macphail werd enkele maanden geleden in een nieuw jasje gestoken. Ik proef vandaag een 14-jarige Caol Ila, gebotteld op 45%, die gefinished werd op Hermitage Wood gedurende één jaar. Hermitage is een wijn in het noordelijke Rhone-gebied.

Hola, dit is weer eens iets anders! Het typisch maritieme karakter van Caol Ila wordt hier mooi omfloerst door erg zoete, frisse toetsen van rood fruit. Dat moet wel van de wijn zijn. Aardbeien, frambozen en rode aalbessen met een hint van sappige pruimpjes en zelfs wat romige banaan. Het zilte en de turf worden daardoor wel helemaal naar de achtergrond verdreven, maar het stoort me niet in het minst. Dit is gewoon erg lekker. Na een kwartiertje wordt hij een tikkeltje snoeperig. Draculatanden snoep, u weet wel.

De malt is lekker olieachtig en makkelijk drinkbaar. Na de initiële zoete bom – voornamelijk aardbeien, nu – komt het zilte dan toch naar boven. Wat peper en turf treden bij. Ik weet niet of ik dit blind als Caol Ila zou herkennen, maar ik weet wel dat ik – blind of niet – weet dat ik dit erg lekker vind. Geslaagde wijn-finish, als u het mij vraagt.

In de afdronk gaat het als een jojo op en neer: zoet naar zilt naar zoet naar zilt en ga zo maar even door.

Erg atypisch, maar erg lekker. Goh, ja, is er andere Caol Ila?

86/100

Geproefd door Mark Dermul op 07-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be)



Mark’s Whisky Ramblings 272: Caol Ila 22 Year Old Feis Ile 2019

Mark's Whisky Ramblings Posted on wo, augustus 28, 2019 07:11:33

Ik heb er even op moeten wachten, maar dankzij een Schotse makker kon ik eindelijk toch de hand leggen op deze Feis Ile 2019 release van mijn favoriete distilleerderij op Islay: Caol Ila. Er leuk vind ik het feit dat er transparant op het label wordt vermeld dat deze whisky rijpte op ‘sherry-treated American Oak casks’.

En hij is ‘out of this world’ lekker!



Caol Ila 9 Year Old 2009 The Single Malts of Scotland

Tasting Notes Posted on di, augustus 27, 2019 07:00:03

Distilleerderij: Caol Ila
Regio: Schotland (Islay)
Fles: Caol Ila 9 Year Old 2009/2019 The Single Malts of Scotland, Sherry Hogshead #316101, 282 bts
Kleur: licht goud
ABV: 58.9%

Mooie Evolutie

De bottelaar achter The Single Malts of Scotland is Elexir Distillers – voorheen Specialty Drinks – die ook eigenaar is van The Whisky Exchange en momenteel een distilleerderij bouwt op Islay. Soit, we konden de hand leggen op een zeer recente botteling van een wederom erg jonge Caol Ila. Zo’n kans laten we nooit liggen.

De neus is verrassend fruitig en weinig coastal. De turf is wel aanwezig alsook een toets van rotskust, maar wordt toch vooral gedomineerd door zoete toetsen als van abrikozen, bananenlikeur (echt waar!) en Werther’s Original. Iets van turf, leder en tabak op de achtergrond. Marsepein verschijnt na een paar minuten. Verrassend maar wel heel erg aangenaam.

Zachte body, maar toch stevige aankomst. Dat ligt natuurlijk aan het stevige ABV. Chilipeper en zoethout gaan het zoete fruit vooraf. Opnieuw wat geel fruit, maar dat wordt midpalate toch wel helemaal weggeduwd door prachtige zilte toetsen. Wat karamel en honing proberen hem terug zoet te krijgen, maar zonder succes. Dit wordt een grootse, zilte en geturfde Caol Ila – een mooie evolutie. Gebrande eik maakt het plaatje compleet.

De afdronk duurt erg lang, is kruidig warm en zilt tot aan de dood.

Nou, voor zo’n kwaliteit vind ik het helemaal niet erg om 75 EUR neer te tellen. Nog verkrijgbaar. Aanrader.

87/100

Geproefd door Mark Dermul op 07-08-2019
(om snel andere tasting notes te vinden, surf naar www.whivie.be)



Volgende »